"CISC" (Contén)

PERSOEIRO

Xeógrafo e naturalista colombiano. Estudiou a vexetación de Colombia e Ecuador, e participou na expedición de Humboldt e Bonpland. Colaborou na expedición de J. C. Mutis por Perú e Nueva Granada, e dirixiu o observatorio astronómico de Santa Fe. Debido ao seu illamento científico tivo que construírse os seus propios instrumentos de observación e inventou o hipsómetro. Participou como coronel na Guerra da Independencia, na que foi apresado e fusilado polas tropas realistas. As súas obras máis importantes son Memoria sobre la nivelación de las plantas que se cultivan en la vecindad de Ecuador (1801) e Estado de la geografía del virreinato de Santa Fe de Bogotá (1807).

GALICIA

Xurista e avogado. Foi profesor de dereito na Universidade de Coimbra, oidor da Audiencia do Porto e conselleiro do rei de Portugal. Da súa obra, destaca a Epistola nuncupata (Epístola solemne, 1582), Commentarius analiticus de renovatione emphyteutica (Comentario analítico sobre a renovación enfitéutica, 1585) e Tractatus de emptione et venditione (Tratado de compra e venda, 1617).

GALICIA

Arqueólogo. Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela, e doutorouse en Xeografía e Historia coa tese A plástica da cultura castrexa galego-portuguesa. É profesor de ensino medio en Pontevedra. A súa actividade investigadora céntrase na antropoloxía mariñeira e na arqueoloxía castrexa, sobre todo no aspecto artístico, amais do seu interese pola etnografía. Participou en diferentes escavacións no Neixón, na Lanzada, Meirás, Castromao, etc, e dirixiu as que se realizaron no castro de Baroña entre 1980 e 1984. É autor de La cultura de un pueblo marinero: Porto do Son (1978), As artes de pesca (1980), A cultura castrexa (1993), Xentes do mar: traballos, tradicións e costumes (1996), Castro de Baroña (1997) e Galicia. Antropoloxía (1997). Colaborou na publicación Cuadernos de Estudios Gallegos. É membro do Instituto Padre Sarmiento de Estudios Gallegos, da Sociedade Portuguesa de Antropologia...

PERSOEIRO

Político absolutista. Iniciou a súa andaina política con Manuel Godoy e baixo a protección de Lardizábal, do que foi secretario. Ao entrar os Cen Mil Fillos de San Luís (1823) na Península, foi nomeado secretario da rexencia absolutista e ministro de Gracia e Xustiza (1823-1832). Trala morte de Fernando VII exiliouse, despois de apoiar a sucesión ao trono de Carlos María Isidro.

GALICIA

Humorista. Coñecido como Xan das Canicas, traballou como reposteiro e actor. Home de grande enxeño, comezou a exercer a súa profesión despois de gañar no ano 1947 un concurso organizado por Radio Pontevedra. Foi na emisora Voz de Vigo, no programa Xuntanza de amigos, onde intensificou a súa participación no mundo radiofónico. Logo colaborou nalgúns programas de Radio Nacional de España e en Radio Pontevedra-Cadena Ser xunto á locutora María Elena Alonso. Viaxou polas principais cidades e vilas de Galicia, e percorreu Brasil, Uruguay, Arxentina, Venezuela e Colombia, onde triunfou na radio e na televisión. En América sería precisamente onde comezou a representar obras teatrais coa compañía Diosiño. Por mor da súa contribución ás causas humanitarias recibiu a Cruz da Solidariedade.

PERSOEIRO

Historiador e crítico de arte. Doutor en Filosofía e Letras e catedrático de Historia da Arte Contemporánea na Universidad Complutense de Madrid. Dende 1976 colaborou como crítico de arte no xornal El País. Foi director do Museo del Prado. É autor, entre outros, dos libros: Luis Gordillo (1981), La teoría de la pintura en el Siglo de Oro (1981), España, medio siglo de arte de vanguardia. 1939-1985 (1986), Vanguardia y tradición en el arte español contemporáneo (1988), Pintores españoles entre dos fines de siglo (1880-1990) (1990), Velázquez (1991), Luis Paret y Alcázar (1746-1799) (1991), La imagen románica de España: arte y arquitectura del s XIX (1994), El Greco (1995), El Guernica de Picasso (1999) e Libertad de exposición: una historia del arte diferente (2000).

PERSOEIRO

Político e financeiro. Afiliado á Unión Liberal, participou na Revolución de 1868, foi ministro de Finanzas en catro ocasións entre 1872 e 1886 e declarouse partidario de sanear sen concesións a economía estatal. Intentou prescindir de impostos anticuados e aumentalos na rama industrial, feito que promoveu sonadas protestas en Barcelona (1882). En 1885 organizou as economías das provincias e a Inspección General de Hacienda.

GALICIA

Xornalista e escritor. Iniciou as súas colaboracións xornalísticas en Madrid en distintas publicacións como Blanco y negro, na que asinou numerosas crónicas de viaxe co pseudónimo de El Hidalgo de Tor. Posteriormente, emigrou a Bos Aires e alí colaborou con El Diario Español e La Nación, entre outros xornais. Publicou Novelas lóstregos. Amor de pai (1900), a novela curta O terruño (1900) e o conto “No hespital” (1904), ademais doutros relatos en distintas publicacións da época.

GALICIA

Xornalista. Realizou estudios de xestión e produción editorial en 1976. Profesor titular de produción e xestión de empresas informativas na facultade de Ciencias da Información da Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa actividade xornalística en El Progreso, Hoja del Lunes, El Ideal Gallego e en Radio Lugo EAJ 68; posteriormente colaborou nos xornais Informaciones e Nuevo Diario de Madrid. Durante sete anos foi director de produción de Akal Editor. Exerceu tamén como delegado en Lugo de La Voz de Galicia, como subdirector e director de La Región de Ourense (1985-1990) e, seguidamente, foi director xeral da Axencia Galega de Noticias. En 1994 foi nomeado director xeral da Compañía de Radio Televisión de Galicia. Publicou os libros A reconversión da prensa en Galicia (1982-1992), A transformación das estruturas empresariais e profesionais do sector (1994), A comunicación rexional en Europa (1997), As novas fronteiras do xornalismo (1999), Brañas xornalista, un labor descoñecido...

GALICIA

Empresario e de-señador. Director xerente da empresa téxtil Caramelo S A. Comezou a súa andaina profesional en 1969 na empresa que fundaran na Coruña o seu tío José Antonio Caramelo e Luis Gestal, e da que se fixo cargo á morte do primeiro. O seu estilo baséase na innovación e na forte personalidade dos seus deseños, modernos e cosmopolitas. A principios dos anos oitenta, a súa firma pasou a integrarse no sector da moda galega. Foi un dos promotores dos desfiles de Luada, celebrados en diversas cidades galegas, e participante, en representación de Caramelo, no Salón Gaudí de Barcelona, na Pasarela Cibeles de Madrid, e en numerosas mostras internacionais.

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Foi profesor axudante de química inorgánica da Universidad de Madrid. Exerceu como redactor xefe da revista Motor Mundial e redactor de El Español, amais de dirixir El Comercial dende 1954, onde publicou numerosos artigos xornalísticos co pseudónimo de Till. Editou, entre outros, os libros: El siglo futuro (1954), Memorias del peregrino Till (1965), Viaje a tierras de Finisterre en el año del cometa Kohoutek (1974) e Introdución a Orlando Pelayo (1975).

GALICIA

Escritor. Sacerdote membro da congregación da Misión de San Vicente de Paúl, licenciouse en Historia e Teoloxía pola Universidad Complutense de Madrid en 1954. Posteriormente, ampliou estudios en Barcelona, Salamanca e Roma, e exerceu a docencia entre os anos 1965 e 1985 en Salamanca e Vigo. Colaborou en diversas publicacións (A Nosa Terra, A trabe de ouro, Encrucillada, etc), con artigos como os titulados: “A igrexa ante o Estatuto de Autonomía de 1936”, “A década 1976-1986: problemática permanente e coxuntural”, “A nación galega e o nacionalismo: democracia e realismo histórico como eixos dunha teoría para a construción da nación”. Foi presidente do consello de administración de Promocións Culturais Galegas e presidente da Asociación Cultural de Vigo. Participou nos volumes colectivos Castelao sen manipulación (1984), A nosa literatura (1988), Historia de Galicia (1-2) (1991) e Doce anos na búsqueda da nosa identidade (1991),...

PERSOEIRO

Avogado e político. Deputado durante o goberno de Marcelo Caetano, foi ministro adxunto, en representación do Partido Popular Democrático, no primeiro goberno provisional trala caída da ditadura en Portugal. Líder da Aliança Democrática, foi elixido primeiro ministro no ano 1980. Escribiu, entre outras obras, Por uma Social Democracia (1975) e Uma Constitução para os Anos 80-Contributo para um Projecto de Revisão (1979).

PERSOEIRO

Impresor. Instalouse en Verín en 1890 onde imprimiu La Voz de Verín e, probablemente nese mesmo ano, o xornal El Eco. Deixou a súa imprenta a Lino García Vázquez. Logo viaxou a Vigo para publicar o semanario Comercio de Vigo a partir de 1894, xornal que el mesmo dirixiu. Posteriormente, a imprenta pasou a ser propiedade de Cerqueira e Pariña. Regresou a Ferrol en 1898.

GALICIA

Escritor. Realizou estudios de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e licenciouse en Filoloxía Románica na Universidad Central de Madrid. Exerceu a docencia en varios institutos de Galicia e, dende 1980, no Institut Jaume II de Alacant. Foi director da colección de narrativa do Instituto de Cultura Gil Albert da deputación de Alacant e colaborador de honra do departamento de Lingüística Xeral e Teoría da Literatura da Universitat de Alacant. Deuse a coñecer como poeta en castelán coa obra El dolor de la carne (1960). En galego publicou o poemario Paisaxe de verde chuvia (1986) e o libro de relatos As calexas do cigurath (1973), reeditado íntegro en 1996, xa que na súa primeira edición sufrira mutilacións por parte da censura. No eido da crítica literaria destacan as súas colaboracións en revistas especializadas e na prensa, así como o volume monográfico A obra literaria de Eduardo Blanco Amor (1993). Foi galardoado nas Festas Minervais...

PERSOEIRO

Militar. En 1536 foi enviado a México e Perú, onde sufocou a rebelión dirixida polo inca Manco. Exerceu como comandante de Cuzco, cidade que reconquistou aos almagristas. Foi un decidido opositor das Leyes Nuevas que privaban das encomendas aos que participaran nas loitas entre Pizarro e Almagro. Loitou contra o vicerrei Blasco Núñez de Vela en Jaquijaguana, onde foi derrotado e executado.

GALICIA

Produtor. Desenvolveu inicialmente a súa formación de enxeñeiro industrial como director técnico de varias empresas eléctricas e como xefe de mantemento das centrais hidráulicas de Unión Fenosa.   Entre 1982 e 1985 exerceu como xerente e director de produción de Video Trama SA, empresa produtora   de vídeo   industrial e creativo. De 1986 a 1989 realizou as mesmas funcións para Xavier Villaverde Asociados, produtora encargada da rodaxe de Continental (1989). Director xeral e produtor executivo de Continental Produciones SA, realizou a produción dos filmes Inés de Portugal (1996), Frontera Sur (1997), Cuando vuelvas a mi lado (1998), Finisterre (1998) e La rosa de piedra (1999). Foi produtor executivo das series televisivas Las señales tus amigas, A familia Pita e Ida e volta, e produciu numerosos anuncios publicitarios para diversas empresas nacionais e internacionais.

GALICIA

Escultor. Realizou o retablo colateral de san Bieito na igrexa monasterial de San Martiño Pinario (1742). Atribúeselle tamén o que está situado no lado do Evanxeo.

PERSOEIRO

Humanista e escritor. Da súa produción destacan as obras Discurso de la ciudad de Cartagena (1598), Discursos históricos de la muy noble y muy leal ciudad de Murcia y de su reino (1621), Tablas poéticas (1617) e Cartas filológicas (1634).

PERSOEIRO

Militar e político, duque de Bailén e marqués de Portugalete. Loitou contra Inglaterra, principalmente na conquista de Menorca (1782) e no asedio de Xibraltar. En 1802, ascendido a tenente coronel, foi nomeado gobernador do Campo de Xibraltar (1782). Ao iniciarse a guerra contra Napoleón, formou un exército improvisado e derrotou o xeneral Dupont en Bailén (1808), vitoria que lle valeu o título de duque de Bailén en 1883. En 1810 foi presidente da Rexencia e mostrouse contrario ás Cortes de Cádiz. Co restablecemento absolutista de Fernando VII, foi nomeado capitán xeneral de Catalunya (1815). O fusilamento do xeneral liberal Luis Lacy deulle unha grande impopularidade (1817). En 1820 obrigárono a dimitir despois de aclamar a Constitución. Á morte de Fernando VII (1833), mantívose fiel a Isabel II e ocupou cargos políticos importantes, foi membro do Consello de Rexencia, presidente do Consello de Estado, presidente do Congreso e titor de Isabel II.