"Dal" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta e dramaturgo romántico. Enxeñeiro e catedrático de Debuxo na Escola d’Enginyers Industrials de Barcelona. Participou nos Jocs Florals de Barcelona desde 1859. A súa obra poética foi recollida no volume Vidrims (1881); posteriormente publicou o poema histórico Mallorca cristiana (1886). Como dramaturgo, entre outras obras, é autor de La romeria de Requesens (A romaría de Requesens, 1864).

1. Apelido de orixe toponímica que está formado sobre a base prerromana *cand ‘pedra’. Documéntase no s XVIII: “Vicente Candal” (doc ano 1752 en Santiago 1752 según las Respuestas Generales del Catastro de Ensenada, p 158).

2. Liñaxe natural da Coruña, desde onde unha rama pasou a Nápoles. As súas armas levan escudo acuartelado: primeiro e cuarto cuartel, en campo de ouro, con tres paos de goles; segundo e terceiro, en campo de ouro, con dúas vacas da súa cor, con cadanseu colar de goles, postas unha sobre a outra.

1. Aparello, pendurado nun pau ou colocado horizontalmente entre dous paos inmediatos, utilizado para levantar e mover determinados pesos, como poden ser os botes.

2. Cada un dos cabos que move ese aparello.

3. Cada un dos cabos que serven para cargar o velame.

PERSOEIRO

Soprano. Comezou os estudios no Conservatorio do Liceu de Barcelona, onde debutou en 1914 con Rigoletto. Foi profesora de canto no Conservatorio Superior de Música de Barcelona. Actuou con grande éxito nos mellores teatros de Europa e América. Compuxo algunhas melodías, entre as que destaca Transcripció per a cant dúnes variacions sobre un tema de Mozart.

PERSOEIRO

Prehistoriador. Catedrático de Prehistoria na Universitat Rovira i Virgili de Tarragona, colaborador do CSIC e presidente do Centre de Recerques Paleoeco-socials de Girona. É autor, entre outras obras, de Utilización de la lógica analítica para el estudo de tecnocomplejos de cantos tallados (1983), con R. Mora e M. Guilbaud, e Planeta humano (2000), con R. Sala. Ademais, participou nos libros colectivos El hombre fósil de Ibeas y el Pleistoceno de la Sierra de Atapuerca (1987) e El largo camino de los homínidos hacia la inteligencia (2000). En 1997 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica y Técnica como membro do equipo de investigación de Atapuerca e no 2000 foi premiado coa Medalla Narcís Monturiol concedida pola Generalitat de Catalunya.

GALICIA

Cantante e compositor. Coñecido como Teo Cardalda, foi compoñente do grupo Golpes Bajos, xunto con Germán Coppini, na década dos anos oitenta. En 1983 formou o grupo Cómplices con María Monsonís. Colaborou con artistas e compositores de música rock e pop como José María Cano, Antonio Vega, Jaime de Urrutia, David Summers e os irmáns Urquijo. Realizou a banda sonora para a serie Nada es para siempre. En solitario gravou o disco Uno (1997) e entre os seus traballos discográficos co grupo Cómplices destacan Manzanas (1983), Ángeles Desangelados (1989), La Danza de la ciudad (1990), Está llorando el sol (1991), Preguntas y flores (1993), Básico (1994), Cousas de meigas (1999) e Cómplices (2000).

GALICIA

Produtor. Desenvolveu inicialmente a súa formación de enxeñeiro industrial como director técnico de varias empresas eléctricas e como xefe de mantemento das centrais hidráulicas de Unión Fenosa.   Entre 1982 e 1985 exerceu como xerente e director de produción de Video Trama SA, empresa produtora   de vídeo   industrial e creativo. De 1986 a 1989 realizou as mesmas funcións para Xavier Villaverde Asociados, produtora encargada da rodaxe de Continental (1989). Director xeral e produtor executivo de Continental Produciones SA, realizou a produción dos filmes Inés de Portugal (1996), Frontera Sur (1997), Cuando vuelvas a mi lado (1998), Finisterre (1998) e La rosa de piedra (1999). Foi produtor executivo das series televisivas Las señales tus amigas, A familia Pita e Ida e volta, e produciu numerosos anuncios publicitarios para diversas empresas nacionais e internacionais.

PERSOEIRO

Filólogo. Profesor na University of Wisconsin e especialista en temas lingüísticos e literarios medievais. Publicou varios estudios sobre o romanceiro e a historiografía medieval. É autor de, entre outras obras, Poema de Alfonso XI: fuentes, dialecto, estilo (1953), La escuela lingüística española y su concepción del lenguaje (1955), Siete siglos de romancero (1969), La tradición manuscrita en la “Crónica de Alfonso XI” (1974), Las lenguas circunvecinas del castellano: cuestiones de dialectología hispano-románica (1989), El español: orígenes de su diversidad (1989), De la silva textual al taller historiográfico alfonsí: códices, crónicas, versiones y cuadernos de trabajo (1997) e Arte poética del romancero oral: textos abiertos de creación colectiva (1997).

1. Cantidade de auga dun manancial, dun rego, dun río ou doutra corrente.

2. Magnitude que expresa a cantidade de fluído que, por unidade de tempo, atravesa unha sección do conduto polo que circula. Mídese en m 3 /s e en kg/s e nos seus derivados. O caudal Q é o produto da velocidade v do fluído pola sección de paso s: Q=vs.

3. Volume de sangue impulsado por un ventrículo durante un minuto.

4. Cantidade de materiais sólidos que atravesan a sección dun curso de auga durante unha unidade de tempo.

5. olume de ouriños excretados nun tempo determinado.

1. Tea de fío ou seda moi fina e transparente.

2. Instrumento formado por unha caixa, normalmente redonda e de madeira, aberta por arriba e cunha tea de arame por abaixo, máis ou menos tupida, que se emprega para peneirar.

PERSOEIRO

Ebanista inglés. Creador do estilo chippendale, caracterízase pola harmonía e a sobriedade, malia as influencias orientais, holandesas e rococós, e polo emprego da madeira de caoba. Os mobles realizados neste estilo teñen as patas de dobre curva rematadas en forma dunha garra que suxeita unha esfera e os apoios están decorados con lacería xeométrica. Publicou The gentleman and Cabinet Marker’s Director (Directorio do ebanista e do cabaleiro, 1754), unha obra con 160 gravados.

1. Relativo ou pertencente á cicloide.

2. Que se asemella a unha cicloide.