"IBE" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Dereito pola Universidad de Valladolid, compaxinou a creación literaria, o xornalismo e a docencia como profesor de dereito mercantil na Escuela de Comercio de Valladolid. En 1936 ingresou na Escuela de Comercio e estudiou artes plásticas na Escuela de Artes y Oficios; dous anos máis tarde embarcou no cruceiro Canarias como mariñeiro, ata que regresou a Valladolid ao remate da Guerra Civil española. Foi caricaturista no xornal El Norte de Castilla, baixo o pseudónimo Max, do que foi nomeado director en 1958. A súa obra xira ao redor de dúas teses: a autenticidade da vida rural ante a civilización urbana e a morte como sentido último da vida. O estilo dos primeiros anos vacila entre a novela de tese, densa e lenta, e a de ritmo máis áxil. As súas obras traducíronse a multitude de idiomas (ruso, alemán, italiano, francés, sueco, checo, xaponés, etc) e da súa produción destacan, entre outras obras: La sombra del ciprés es alargada (Premio Nadal, 1948),...

PERSOEIRO

Compositor francés. Discípulo de Adolphe Adam, nos inicios da súa traxectoria profesional foi organista de igrexa e posteriormente mestre de coro do Théâtre-Lyrique e da Opéra. Fixéronse célebres os seus ballets Coppélia (1870) e Sylvia (1876), e a ópera Lakmé (1883).

1. Desabrochar a fibela ou as fibelas, ou aquilo que estaba suxeito con elas.

2. Desabrochar aquilo que estaba suxeito con fibelas.

1. Ave granívora, da familia dos emberícidos, distribuída practicamente por todo o mundo, agás a India, Madagascar e Australia, e as máis das veces propia de hábitats pouco arborados. Caracterízase por ter un peteiro proporcionalmente curto e comprimido polos lados, co bordo da boca sinuoso na base. A plumaxe é, normalmente, de cores apagadas. Existen unhas 300 especies.

2. Ave de 16 cm de lonxitude, co dorso listado e mitra de cor acastañada, as partes inferiores de cor amarela, cos flancos listados e a cabeza de cor amarela, que no caso das femias e dos animais novos presentan listas negras. Está distribuída por latitudes medias do Paleártico central e occidental; na Península Ibérica ocupa terreos deforestados con abundantes sebes arbustivas na rexión eurosiberiana, máis escasa cara ao O e rara no N de Portugal.

3. Ave de 15,5 cm de lonxitude, co dorso e ás de cor acastañada vermella, con listas máis escuras e as partes inferiores de cor entre branca e ocre. Os machos adultos, no período reprodutor, presentan a cabeza e parte superior do peito de cor negra e a caluga branca. Ten unha distribución paleártica e está presente en esteiros, albufeiras, lagoas endorreicas con grandes carriceiras, e en marismas costeiras de toda a Península Ibérica. Ás poboacións ibéricas sedentarias sumánselles aves invernantes de Centroeuropa.

4. Ave de 15,5 cm de lonxitude, coas partes superiores e as ás de cor acastañada vermella, con listas de cor negra e coa cara inferior da á e o anel ocular de cor amarela. Os machos coa cabeza e o peito de cor verde oliva; as femias e os animais novos son de cores máis apagadas e coa cabeza e o peito tamén listados. Distribuído polo Paleártico central e occidental está presente, aínda que é rara, na rexión eurosiberiana e nos pisos máis térmicos da mediterránea. Na Península Ibérica ocupa terreos de aspecto seco e aberto, como as matogueiras mediterráneas de montaña que hai nas abas meridionais da Cordilleira Cantábrica, da Meseta Norte, do Prepireneo, do val do Ebro e da metade norte de Portugal por riba dos 800 m de altitude. Trátase dunha especie migrante transahariana que permanece na Península Ibérica entre abril e outubro.

5. Ave de 16 cm de lonxitude que se caracteriza por presentar nos machos, no período reprodutor, a plumaxe de cor branca, co lombo e as plumas primarias das ás de cor negra; fóra desta época a plumaxe tórnase máis ocre e semellante á das femias e á dos animais novos. Ten unha distribución circumpolar e na Península Ibérica aparece como invernante ocasional en bandos monoespecíficos, compostos principalmente por femias e animais novos, entre os meses de outubro e maio. Ocupa zonas costeiras, especialmente da metade norte e praias con dunas.

6. Ave de 16 cm de lonxitude que se caracteriza por presentar nos machos a cabeza de cor verde oliva, con listas amarelas por riba, gorxa de cor negra, colar amarelo, franxa pectoral de cor verde oliva e partes superiores acastañadas vermellas, e partes inferiores de cor amarela cos flancos lixeiramente riscados de castaño. As femias e os animais novos son de cores máis apagadas e o dorso acastañado. Distribuíuse polo extremo sudoccidental do Paleártico e na Península Ibérica, especialmente en zonas arboradas con claros, como bordos de bosques, campiñas e bosques de ribeira limítrofes con terreos deforestados.

7. Ave de 15,5 cm de lonxitude que se caracteriza por presentar o macho a cabeza o e peito de cor cinsenta, con dúas listas negras que enmarcan a cara e unha terceira media que cruza o ollo, as partes superiores de cor acastañada con lista negras no dorso e o peito e flancos de cor arrubiada. As femias e os animais novos son de tons máis apagados. Está presente nas latitudes baixas do Paleártico en terreos non cultivados con solos secos e pedregosos e con vexetación arbustiva ou arbórea dispersa. En Galicia está ben distribuída en ladeiras deforestadas e cubertas por toxeiras, e ausente dos fondos dos vales máis húmidos e frondosos.

PERSOEIRO

Bailarín. Reivindicou o flamenco puro e debutou en París en 1920. Formou parella artística con Carmina García. Retirouse e estableceuse en Barcelona, onde se dedicou ao ensino.

PUBLICACIÓNS

Publicación en galego aparecida en Santiago de Compostela en xaneiro de 1987. Subtitulouse “Revista do espectáculo”. Editada polo Sindicato Galego de Música-Federación do Espectáculo de CC OO, na súa coordinación participou Xosé Ramón Santomil. Imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Velograf. Trátase do voceiro do sector de CC OO e incluíu novas sindicais, estreas, discografía e artigos sobre educación musical.

1. Pano ou aparato que se colga do pescozo e que serve para termar dunha man ou dun brazo cando están magoados.

2. Peza da sela do cabalo na que o xinete apoia os pés.

3. Corda que se une pola parte superior ás dúas cangallas interiores do xugo.

4. Correa longa coa que os zapateiros aseguran os zapatos sobre os xeonllos.

5. Tolete fixado na proa da dorna do que se amarra, mediante un cazulete, a poia inferior da vela.

1. Relativo ou pertencente á rexión eurosiberiana.

2. Rexión bioxeográfica do reino holártico que abrangue unha gran parte de Eurasia e que limita ao N coa rexión ártica e ao S coas rexións mediterránea, iranoturaniana e chinesa. O clima é húmido e de invernos fríos. A vexetación é de tendencia forestal: na parte setentrional o clímax é o bosque de coníferas; e na parte meridional, as árbores de folla caduca.