"Oria" (Contén)

Teoría elaborada por J. Dalton coa finalidade de poder interpretar todo un conxunto de feitos experimentais, como por exemplo as relacións ponderais sinxelas entre os compostos químicos. Unha das principais proposicións da teoría afirma que todos os elementos químicos están constituídos por partículas moi pequenas, os átomos, que permanecen indivisibles durante as reaccións químicas. Tamén postula que o átomo ten un conxunto de propiedades, entre as que se atopa a masa atómica que é característica de cada elemento. Sostén, así mesmo, que cando dous ou máis elementos se combinan, o composto resultante está formado por átomos dos elementos reaccionantes. Finalmente, di que a cantidade mínima dun composto é a molécula e que esta ten que estar constituída, como mínimo, por un átomo de cada un dos elementos que a orixinan. Esta teoría foi o fundamento de posteriores hipóteses físicas e químicas.

Teoría que explica as propiedades das solucións acuosas de electrólitos fortes, admitindo que están completamente disociados en ións e que as desviacións observadas respecto ao comportamento previsto pola ecuación de Arrhenius proveñen das súas interaccións electrostáticas. A teoría supón que cada ión se envolve nunha atmosfera iónica de signo contrario (apantallamento de Debye) e obtén, para o coeficiente de actividade medio de electrólitos, unha fórmula sinxela, función da forza iónica (I). A fórmula máis simple (coeficiente de actividade) proporciona valores válidos só para I<0,003; a máis complicada, ata I+0,1. Onsager estendeu esta teoría ao cálculo da condutividade eléctrica.

Incidente procesual que consiste en achegar unha solicitude dirixida ao xuíz ou tribunal, que unha das partes considera incompetente, para que se absteña de saber dun determinado asunto e o remita ao xuíz ou tribunal competente. É unha cuestión de competencia que constitúe unha excepción dilatoria e que se tramita na forma prevista para os incidentes. Pode ser presentada polas partes ou polo Ministerio Fiscal.

Escrito realizado con afecto, xeralmente no que se lle dedica a alguén algo, que adoita ser un libro, unha fotografía ou similar. Nun libro sitúase normalmente ao comezo e nela o autor expresa a súa admiración, gratitude ou amizade cara a alguén á vez que lle fai unha entrega simbólica do texto. A práctica remóntase á antigüidade grecolatina. O testemuño máis antigo que se coñece corresponde a Horacio, quen lle dedicou as súas Odas a Mecenas. Ata o s XIX, as motivacións eran principalmente o beneficio económico e a protección social, pero a partir daquela perderon o seu carácter utilitario e público para cinguirse, polo xeral, ao mundo dos afectos do escritor, adoptando un ton máis persoal.

Ministerio ou exercicio de defensor.

Ausencia de memoria.

Quedarse sen memoria.

Teoría que formulou Dirac en 1930, para resolver o dilema que presentaba a existencia de solucións correspondentes a estados de enerxía negativos, carentes de significación física. Segundo a teoría dos buracos de Dirac, o dilema podería resolverse postulando que o oco está ocupado por electróns de enerxía negativa, os chamados positróns. Esta tese está de acordo co principio de exclusión de W. Pauli.

Relativo ou pertencente ao director, ao directorio ou á dirección.

Trastorno do humor caracterizado pola depresión, un malestar físico ou psíquico e un sentimento de insatisfacción cun mesmo.

Tipo de zoocoria que acontece cando os propágulos das plantas se dispersan por un animal de xeito accidental e non intencionado.

Relativo ou pertencente ao ditador ou á ditadura.

Liñaxe señorial xibelina de Xénova. Arnaldo Doria capitaneou a flota xenovesa contra os musulmáns da Península Ibérica (1147). O seu fillo, o almirante Simone Doria , asediou San Xoán de Acre e foi a orixe das diferentes pólas da liñaxe: os Doria príncipes de Melfi; os Doria príncipes de Angri (1636) e duques de Éboli; os Doria di Dolceacqua; e os Doria Lamba. Oberto Doria desfixo a armada pisana na Batalla da Meloria (1284). Lamba Doria venceu a flota veneciana en Curzola (1298). Pagano Doria venceu a Venecia nas batallas navais de Constantinopla (1352) e Porto Longo (1354). Da liña de Sardeña sobresaen, entre outros, Mateo Doria , o seu sobriño Brancaleone Doria e os seus fillos Federico I de Arborea e Marino V, xuíces de Arborea. No 1339 foi unha das liñaxes exiliadas de Xénova. A figura máis destacada da familia foi ...