"Roi" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos equiuroideos.

2. Metazoo da clase dos equiuroideos.

3. Clase de metazoos constituída por organismos triploblásticos celomados e protóstomos con simetría bilateral. Teñen o corpo dividido en dúas rexións: unha trompa anterior, que ten unha gran capacidade de extensión pero non invaxinable, e a parte posterior, que comprende o tronco coa rexión visceral, moi voluminosa. Todos os representantes son mariños e habitan sobre a area do fondo ou no interior de fisuras que aparecen nas rochas. O xénero máis característico é Bonellia.

1. Corpo de forma semellante á esfera.

2. Superficie determinada por unha elipse que xira ao redor do seu eixe menor. Tamén se coñece como elipsoide achatado.

3. Superficie determinada por unha elipse que xira ao redor do seu eixe maior. Tamén se coñece como elipsoide alongado.

PERSOEIRO

Trobador portugués da escola lírica galego-portuguesa, pertencente á liñaxe dos Pereiras, documentado no último cuarto do s XIII. A xulgar pola súa colocación nos cancioneiros B e V, non se pode identificar con Estevan Faian, cabaleiro pertencente a unha liñaxe dese nome, talvez de orixe galega ou castelá, e activo no segundo terzo do s XIII. Tras abandonar o reino de Portugal, en data e circunstancias descoñecidas, asentouse en Castela. A súa actividade nos círculos áulicos remóntase aos últimos anos do reinado de Afonso X, momento en que está documentado entre os partidarios do infante don Sancho, primeiro como xuíz en Salamanca, e, en 1283, como meirinho-mor do infante en León e Asturias. Co ascenso ao trono de Sancho, ocupou de novo o cargo de meirinho-mor de León, confirmando distintos documentos con esa atribución (1287-1289). Nos anos seguintes, o trobador desenvolveu un papel relevante na corte; así, en 1290 interveu no confito que enfrontou a Sancho IV con Juan Núñez de Lara; en...

PERSOEIRO

Trobador. Activo no terceiro cuarto do s XIII, posiblemente pertenceu á liñaxe de Durão Froiaz, chanceler de Sancho II de Portugal. Do escarnio de Alfonso X “Don Airas, pois me rogades” -que é un contrafactum da súa cantiga “Juravades-mi vós, amigo”, elaborado segundo as técnicas da cantiga de seguir codificadas na Arte de Trobar do Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B)- poderíase deducir que o poeta frecuentou a corte e o círculo literario de Afonso X o Sabio. O manuscrito B e o Cancioneiro da Biblioteca Vaticana (V) recollen catro cantigas de amigo da súa autoría.

PERSOEIRO

Xornalista. Xefe de informativos e programas de RNE. Foi director de RNE en Vigo e Ourense, redactor de Marca, correspondente en Vigo de La Voz de Galicia e da axencia EFE, xefe de informativos de RNE en Vigo e xefe de deportes de El Pueblo Gallego. Escribiu La historia del Real Club Celta.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Guntín baixo a advocación de Santiago.

IGREXAS

Igrexa situada en Guntín e construída no s XVII. Ten planta de nave única e ábsida rectangular, á que se engadiron posteriormente dúas capelas formando unha cruz. No interior destaca a capela dereita, construída en 1613, cuberta cunha bóveda de casetóns e na que se atopan, baixo un arcosolio, os restos de Álvaro de Taboada. No seu exterior destaca a espadana dun só van.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Guntín. Da primitiva construción románica só conserva a porta principal de dúas arquivoltas e flanqueada por dúas columnas acobadeladas con bases toscanas e capiteis de entrelazos; o tímpano non ten decoración. Ten nave rectangular e capela maior cuadrangular; á súa esquerda engadíuselle unha sancristía. No interior destaca o retablo maior neoclásico e, no exterior, o reloxo da torre procedente da catedral de Lugo.

1. Que é semellante ao tecido fibroso.

2. Que está composto por tecido fibroso.

1. Buraco que se fai no chan para a fabricación de carbón vexetal.

2. fazula.

3. Póla dunha árbore, especialmente a do carballo.