"ALE" (Contén)

PERSOEIRO

Primeiro conde de Castela (930-970). Membro da familia Lara, unificou baixo a súa autoridade algúns dos condados máis importantes de Castela. Derrotou xunto co rei leonés Ramiro II a ‘Abd al-Rạhmān III na Batalla de Simancas (939), feito que lle permitiu ocupar e repoboar Sepúlveda. Enfrontouse ao monarca leonés por causa dos seus desexos de independencia, polo que sufriu prisión. Axudou a Ordoño IV na súa revolta contra Sancho I de León, pero no 960 foi feito prisioneiro polo Rei García II de Pamplona. Conseguiu vincular o condado de Castela á súa familia, polo que, á súa morte, o sucedeu o seu fillo García Fernández. A fama que acadou en vida fixo que se convertese nun dos personaxes protagonistas das obras épicas castelás.

GALICIA

Avogado e político. Catedrático de Dereito Romano na Universidade da Coruña, foi secretario do Instituto de Estudios xurídicos do CSIC en Roma (1970), director do centro da UNED en Pontevedra e decano da facultade de Dereito da Universidade da Coruña. En 1986 foi nomeado conselleiro de Cultura e Benestar Social.

PERSOEIRO

Arquitecta. Doutora en Arquitectura e profesora de xardinería e paisaxe na Escola Superior de Arquitectura na Universidade da Coruña. Foi arquitecta do Patrimonio Artístico Nacional e visitadora de proxectos do COAG. Realizou distintos proxectos en colaboración con José González-Cebrián Tello.

GALICIA

Químico. Estudiou Ciencias Químicas na Universidad Complutense de Madrid, onde se doutorou en 1971. Profesor de química na Universidade de Santiago de Compostela, centrou o seu labor investigador especialmente no estudo dos nucleósidos carbocíclicos e da terapéutica antialérxica. Publicou numerosos artigos científicos en revistas especializadas e traduciu do inglés ao castelán os libros La química de alta presión (1967), Química orgánica básica (1968), Introdución a la nomenclatura química (1970) e Procesos sintéticos en química orgánica (1976). En 1993 entrou na Real Academia Galega de Ciencias, da que foi nomeado secretario (1993) e vicepresidente (1999).

GALICIA

Escultor. Coñecido como Cochorro, especializouse en talla en madeira na Escola de Artes e Oficios da Coruña. En 1973 participou na II Experiencia da Escola Libre do Seminario de Estudios Cerámicos de Sargadelos. Realizou exposicións individuais en diversas cidades galegas e participou, entre outras mostras colectivas, no I Encontro de Artistas Xóvenes de Vigo (1976), na Bienal de Pontevedra (1977), en O Gaiteiro nas Artes (1993-1995) e en Galicia Interior (1995).

PERSOEIRO

Escritor. Na súa obra predomina a acción e a intriga. Publicou Poesías (1835), El bastardo y el rey (1851), Los desheredados (1865) e María (1868).

GALICIA

Escritor, economista e xornalista. Estudiou dereito en Santiago de Compostela e logo en Madrid. Colaborou nos xornais El Contemporáneo, El Español, La Gaceta Popular, La Ilustración Española y Americana, El Heraldo Gallego, El Eco de Orense e El Derecho. Publicou Retratos y semblanzas (1872) e Portugal contemporáneo: de Madrid a Oporto pasando por Lisboa. Diario de un caminante (1874).

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Iniciou o seu labor periodístico como director do semanario Las Riberas; posteriormente exerceu como redactor de El Regional e de El Pueblo Católico. En Santiago de Compostela, ademais de traballar como secretario da Universidade, colaborou en Gaceta de Galicia e foi redactor de El Eco de Santiago. Escribiu Prosa de la vida (1901), Lucha de sentimientos (1903), Senda de amargura (1911) e Gallegos ilustres. Montero Ríos (1920).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Camilo Valdeorras, foi actor e director teatral e vinculouse co colectivo Rompente. Escribiu Progreso e andrómena de Antroido. Farsa veraz e alegoría festiva (Premio Abrente 1977), unha recreación das loitas labregas dos anos setenta a partir de técnicas propias do teatro documento e do teatro de axitación social.

GALICIA

Director musical e compositor. Realizou estudios musicais no Real Conservatorio de Música de Madrid e en 1963 ingresou no corpo de directores de bandas de música civís. Posteriormente, trasladouse a Suíza, onde residiu quince anos, e alí dirixiu a Harmonie Ste. Cecile d’Orbe, Unión Instrumental de Payerne e a Harmonie Municipale de Monthey. Foi profesor cantonal de música para cursos de perfeccionamento no cantón de Vaud, profesor nas escolas de música de Moudon e Payerne e do Conservatorio de Friburgo. Dirixiu concertos en Tübingen, Múnic, Stuttgart, Dijon, Nîmes, Baune, Basilea, Alstatten, etc. Dende o seu regreso a España (1979) ata o seu nomeamento como director da Banda Municipal de Música da Coruña, foi director titular da Banda Municipal de Música de Lugo. Conta con varias gravacións discográficas, é autor do himno Ville de Payerne e das súas composicións destaca A Freixa, A ruliña, Panxoliña, Saúdo e O cantar do vento. Director...

PERSOEIRO

Militar. Establecido no Bierzo, foi comandante de infantería e inspector provincial de estatística. Publicou Ensayos poéticos en dialecto berciano, obra bilingüe galego-castelán.

PERSOEIRO

Escritora uruguaia. Coñecida como Juana de Ibarbourou, a súa obra reflicte a influencia modernista e a evolución dende o erotismo ao intimismo místico. Da súa produción destaca Lenguas de diamante (1919), El cántaro fresco (1920), Raíz salvaje (1922) e Chico Carlo (1944). Membro da Academia Uruguaya (1947), recibiu o Premio Nacional de Literatura (1959).

PERSOEIRO

Pintor. De posible orixe alemana, en 1496 estaba en Córdoba e en 1508 trasladouse a Sevilla, onde pintou o retablo de Maese Rodrigo de Santaella na universidade, o de Nicolás Durango na catedral (1509-1513), La Virgen de la Rosa en Santa Ana e La Virgen de los Navegantes no Archivo de Indias. O seu estilo, de composición e formas góticas, introduciu en Andalucía o renacemento, de fortes influencias centroeuropeas. O seu irmán Jorge Fernández Alemán , activo entre 1505 e 1526, traballou no retablo da catedral de Toledo e na decoración escultórica do retablo maior da catedral de Sevilla.

PERSOEIRO

Historiador, arquiveiro e político. Licenciado en Dereito pola Universidad de Madrid, trasladouse a Pontevedra en 1931, onde exerceu como arquiveiro da Deputación e da delegación de facenda e como bibliotecario da Escola Naval de Marín, onde ordenou os fondos que chegaron desde a Escola de San Fernando de Cádiz, da Biblioteca Pública de Pontevedra e da Biblioteca Municipal de Vigo. Foi profesor de ensino medio, vogal da Comisión Provincial de Monumentos e secretario do padroado provincial de formación profesional. Foi concelleiro e desde 1943 tenente de alcalde de Pontevedra. En 1954 trasladouse a Madrid e foi secretario da oficina de Asuntos Generales del Servicio Nacional de Lectura, xefe do Servicio de Intercambio Bibliográfico da Biblioteca Nacional e xefe do Servicio da Oficina del Cambio Internacional de Publicaciones. Participou na creación do Centro Provincial Coordinador de Bibliotecas, grazas ao cal se puxeron as bases para a creación das bibliotecas municipais de Vigo e da Estrada....

PERSOEIRO

Escritor. Estudiou filosofía e letras na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse en Madrid. Foi lector de lingua e literatura españolas na Universidade de Kiel e de Frankcfurt, e colaborou en Grial, Compostellanum e Boletín de Estudios Gallegos. Da súa produción destaca España en Rilke (1966), Rilke e San Agustín (1966), Antología poética de Rainer Maria Rilke (1968), La leyenda de las once mil vírgenes, sus reliquias, culto e iconografía (1991), Arribadas de normandos y cruzados a las costas de la Península Ibérica (1999) e Estudios histórico-legendarios de tema jacobeo en su vinculación con Alemania (1999). Recibiu o Premio Internacional Rainer Maria Rilke (1966).

FILOSOFOS

Filósofo helenístico. Dirixiu unha delegación enviada a Roma polos xudeus de Alexandría durante o goberno de Calígula. Os seus escritos son un intento de conciliación entre a relixión xudía e a cultura grega por medio da arte da alegoría. Influenciado polo estoicismo, o platonismo, o aristotelismo e o neopitagorismo, consideraba que o logos intervén como mediador entre o carácter absoluto de Deus e a creación, e que a divina sabedoría se articula na natureza e na intelixencia humana. Clasifícanse as súas obras en exposicións catequéticas, comentarios alegóricos á Xenese, exposicións sobre a relixión mosaica e escritos diversos. Entre os seus traballos de esexese, destacan Comentario alegórico á Xenese; entre as obras de apoloxía do xudaísmo, Moisés e A humanidade; e, entre os tratados filosóficos, Sobre a escravitude do insensato e Sobre a liberdade do sabio. Malia a súa defensa da fe bíblica, non foi aceptado polo xudaísmo...