"AND" (Contén)

1. Calidade de branco.

2. Ausencia de malicia.

3. Inxenuidade esaxerada.

PUNTA

Punta da beira meridional da ría de Corme e Laxe, no litoral da parroquia homónima, pertencente ao concello de Cabana de Bergantiños.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cabana de Bergantiños baixo a advocación de san Martiño.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Especializado en papeis cómicos, comezou na televisión interpretando anuncios publicitarios. Participou nas películas: The Clown Murders (Os asasinos do pallaso, 1975), The Blue Brothers (Os irmáns de azul, 1980), Splash (1984), JFK (1992) e North (Norte, 1994). Gañou o Premio Actra e dous Emmy en 1982 e 1985.

PERSOEIRO

Cantautor. Coñecido como Carlos Cano, da súa produción discográfica destacan: A duras penas (1975), A la luz de los cantares (1976), Crónicas granadinas (1978), De la luna y el sol (1980), El gallo de Morón (1981), Si estuvieran abiertas todas las puertas (1983), Cuaderno de coplas (1985), A través del olvido (1986), Quédate con la copla (1987), Luna de abril (1988), Ritmo de vida (1989), En directo (1990), Mestizo (1992), Forma de ser (1994), Algo especial (1994) e El color de la vida (1996), entre outros títulos.

PERSOEIRO

Xeneral, duque de Pópoli. Serviu no exército de Filipe IV de Castela en Flandres, onde era gobernador. Posteriormente exerceu como lugartenente xeneral de Catalunya (1644-1645), cando esta se levantou contra o monarca. Foi derrotado polas forzas francesas do conde de Harcourt en 1645 e destituído.

PERSOEIRO

Bispo de Lugo (1714-1717). Ingresou no convento carmelita de Valdemoro. Foi profesor de filosofía e teoloxía, prior de Onda e de València, provincial dos conventos de València, Aragón e Navarra, asistente xeral das provincias hispánicas e procurador e vicario xeral da orde. Elixírono representante do Reino de València para pedir a Carlos II a restitución do cargo de vicechanceler. Despois de ser bispo de Lugo, nomeárono bispo de Teruel, pero morreu antes de chegar á nova sé.

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra. Estudiou no Conservatorio de París entre os anos 1896 e 1901. Dirixiu orquestras en Francia, Alemaña, Reino Unido e América do Norte. Dentro da súa produción, inscrita nunha tendencia impresionista, destaca a orquestración e dirección da estrea de Le martyre de Saint-Sébastien (O martirio de san Sebastián, 1911), de Debussy, e a peza Le miroir de Jésus (O espello de Xesús, 1923). Gañou o Gran Premio de Roma en 1901 coa súa cantata Myrrha.

GALICIA

Sacerdote. Doutor en Filosofía e Teoloxía pola Università de Roma, cidade a onde se trasladara como bolseiro en 1903. Posteriormente, regresou a Lugo onde exerceu a docencia no seminario ata o 1917. Destacado orador e investigador de temas históricos, publicou Origen histórico-filosófico del modernismo y su refutación (1912), La mujer gallega en alas del ideal, cantando la religión y la patria (1927), María y Galicia (1947) e Programa de sociología y economía social (1940).

TERRITORIOS

Territorio en forma de banda do NL de Namibia, que enlaza o país co río Zambeze e que se estende entre Angola, Zambia e Botswana. O chanceler alemán Caprivi obtivo a posesión deste territorio para Inglaterra en 1893. En 1939 a Unión Sudafricana anexionou a parte oriental deste territorio.

PERSOEIRO

Historiador. Doutorado en Dereito en Madrid en 1910, estudiou economía en Múnic, Berlín, Viena e Londres. Foi discípulo de Flores de Lemus. Catedrático das universidades de Murcia (1916) e de Sevilla (1918), e conselleiro de estado (1931-1933) e do Banco Urquijo (1933). Dedicouse á investigación da historia económica e especializouse no s XVI, principalmente no reinado de Carlos V. Foi un dos fundadores dos Anuarios de historia del derecho español. Entre as súas obras sobresaen: Sevilla, fortaleza y mercado (1924), Carlos V y sus banqueros (1943-1949), El crédito de Castilla en el precio de la política imperial (1949), El despotismo ilustrado de los Amigos del País (1956), Informe de Olavide sobre la ley agraria (1956), Siete estudios de historia de España (1969) e Otros siete estudios de historia de España (1978). Postumamente apareceron: Recuerdos de mi infancia (1987), El historiador (1989), Libro...

PERSOEIRO

Escritor. Dedicouse ao xornalismo e colaborou en distintas publicacións e na televisión, onde se ocupaba fundamentalmente da información parlamentaria. Publicou Vivir en Madrid (1967), Celtiberia show (1970), Vida y milagros de Monseñor Escrivá de Balaguer, fundador del Opus Dei (1975) e El Camino de Santiago (1991), entre outras obras.

GALICIA

Química e edafóloga. Doutorouse en Farmacia en 1964 pola Universidade de Santiago de Compostela, obtivo o certificado de estudios superiores de edafoloxía na Universidade de Nancy (1967) e o cargo de investigadora asociada no Centre National de la Recherche Scientifique (1970-1971). Foi profesora de bioquímica, termodinámica e mecánica estatística na Universidade de Santiago de Compostela (1959-1966), encargada de edafoloxía (1969) e investigadora do CSIC en 1965. Foi discípula do doutor Guitián Ojea, co que colaborou na elaboración dos mapas de solos de Galicia, e do edafólogo Duchaufour de quen traduciu, entre outras obras, Manual de Edafología, Atlas Ecológico de los Suelos del Mundo e Edafología. 1. Edafogénesis y clasificación. Tamén escribiu sobre a ciencia do solo. Pertenceu á Comisión Internacional para a avaliación científico-técnica do Research Institut of Crop Prodution de Praga-Ruzyne (Checoslovaquia, 1992) e á Comisión Europea para a avaliación do...

PERSOEIRO

Pintor. As súas composicións son heteroxéneas, cheas de rostros humanos, elementos caligráficos e inscricións. Estivo relacionado co Grup Parpalló e formou parte dos grupos plásticos Crónica de la Realitat e Intrarealisme. Entre as súas obras salientan: Retaules de la gent (Retablos da xente, 1956), Massacres (Masacres, 1967) e Naufragis (Naufraxios, 1979). En 1971 obtivo o premio de debuxo Ynglada-Guillot.

PERSOEIRO

Sociólogo e político. Profesor da Universidade de São Paulo, exiliouse tralo golpe de Estado de 1964. Traballou en Francia, Arxentina e Chile como director adxunto da Comisión Económica para América Latina (1964-1969). Xa de volta no seu país, fundou o Centro Brasileiro de Planificación e Análise (CEBRAP), do que foi director desde 1969 a 1982. Entre 1983 e 1992 foi representante por São Paulo no Senado brasileiro. En 1988 fundou o Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB). Como ministro de Facenda (1993-1994), promoveu un plan de estabilización económica cunha nova unidade monetaria (o real), dolarizou a economía brasileira e reduciu a taxa de inflación mensual do país. Nas eleccións de 1994 foi elixido presidente da República e durante o seu mandato Brasil adheriuse ao Tratado de Non Proliferación de Armas Nucleares (NPT). Foi reelixido presidente en 1998. Entre outras obras, publicou: Dependência e desenvolvimento en América Latina (1969), Política e desenvolvimento em América Latina...