"To" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 13838.
-
MUNICIPIOS
Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya (2.188 h [2001]). Ten cultivos de secaño, forraxe, cereais e patacas, e cría de gando porcino. A industria tradicional traballa a elaboración de la e o proceso con torno.
VER O DETALLE DO TERMO -
MUNICIPIOS
Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya (1.806 h [2001]). Desde o s XIX as actividades agrícolas foron desprazadas polas industrias téxtiles.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Convento situado en Allariz. A súa orixe atópase nunha fundación do s XIII e foi ampliado en estilo barroco no s XVIII seguindo as trazas de Simón Rodríguez. Realizado en cantaría, ten unha decoración sobria e funcional. A igrexa ten planta de cruz latina, cunha soa nave de dous tramos e cruceiro. A capela maior é de planta rectangular. A portada ten decoración xeométrica. A porta está rodeada por un marco refundido e sobre ela atópase unha fornela coa imaxe de santa Clara e despois unha ventá coa imaxe do Pai Eterno, coroado co triángulo da Trindade. Da parte conventual destaca o claustro.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Convento de monxas clarisas situado en Santiago de Compostela. Fundouse no s XIII coa iniciativa de Violante, muller de Afonso X o Sabio e renovouse no s XVII. A igrexa que se conserva é dos ss XVII e XVIII e nel traballaron D. de Andrade, frei G. Rodríguez, P. de Arén e S. Rodríguez. A igrexa ten planta de cruz latina, cunha única nave e cúpula sobre o cruceiro. O retablo maior, proxectado por D. de Andrade, realizouno Domínguez Bugarín. Destaca a fachada construída por S. Rodríguez (1719). Trátase dun muro que non dá acceso á igrexa, a porta de acceso a esta atópase máis atrasada despois de cruzar un xardín, e que ten unha función esceneográfica. Estrutúrase en tres rúas e tres corpos. A decoración está centrada na rúa central e mostra un xogo de luces e sombras que consegue co emprego de placas, volutas, cornixas e frontóns partidos. No corpo central atópase unha fornela coa imaxe de santa Clara e enriba un escudo.
-
PARROQUIA
Parroquia do concello de Vilaboa baixo a advocación de santa Comba.
VER O DETALLE DO TERMO -
-
IGREXAS
Igrexa parroquial situada en Guntín. Construída no s XII en estilo románico, ten nave rectangular e ábsida rectangular, situada a maior altura, á que se lle engadiu unha sancristía. A portada principal é de arco de medio punto e no tímpano represéntase ao Salvador con gravados do Sol, a Lúa e as estrelas. A espadana é dun só van.
VER O DETALLE DO TERMO -
-
MONTES
Monte situado na parroquia de Santa Eufemia do Monte (Toques). O seu cumio acada os 728 m de altitude.
VER O DETALLE DO TERMO -
MUNICIPIOS
Municipio situado na provincia de Barcelona, Catalunya (6.442 h [2001]). Cultívanse cereais de secaño e hortalizas de regadío e ten industrias metalúrxicas, de confección, de plásticos e de produtos químicos.
VER O DETALLE DO TERMO -
MUNICIPIOS
Municipio da provincia de Salamanca, Castela e León, situado ao SL da cidade de Salamanca e delimitado polo río Tormes (12.090 h [2001]). A base da súa economía é a agricultura.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Denominación dada primitivamente a todas as igrexas fundadas polos apóstolos, e reservada actualmente á de Roma, que comprende, desde un punto de vista xurídico, o papa e os órganos de goberno (curia romana) que axudan no goberno da Igrexa Católica.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Celebración que ten lugar no monte Santa Tegra (A Guarda). A súa orixe atópase nun suceso acontecido en 1355 cando a comarca padeceu unha seca e a peste durou sete anos. Segundo a tradición santa Tegra apareceulle a unha pastora e díxolle que era vontade de Deus que fixesen rogativas e penitencias na cima do monte para remediar estes males. Os abades dos mosteiros de Santa María de Oia e de Barrantes (Tomiño) acordaron que os eclesiásticos das sete parroquias da zona subisen ao monte en actitude penitencial e rendesen culto á santa. Uníronselle moitos fieis da comarca e o bispo de Tui Juan de Castro. Despois de día e medio de súplicas, chegou a choiva e os devotos, para agradecelo, fixeron voto perpetuo de restablecer a antiga Irmandade do Clamor, reanudando os antigos cultos a santa Tegra, subindo, só homes, ao monte o luns da Asunción, en xaxún de pan e auga e demais actos que mandaban as antigas constitucións. Desde 1973 celébrase o último sábado de agosto á tardiña.
-
-
MONTES
Monte situado entre as parroquias de San Vicente de Paradela e Santalla de Paradela (Paradela). O seu cumio acada os 595 m de altitude.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor. Emigrou a Bos Aires en 1953, onde presidiu as Mocidades Galeguistas e o Centro Coruñés, dirixindo e colaborando na súa revista, Orzán, co pseudónimo de Alí ben Omar. Deuse a coñecer na folla cultural de El Ideal Gallego, onde publicou varios contos. Publicou o poemario Pra unha terra apremiada (1961), unha das obras iniciadoras do socialrrealismo poético, e o libro de relatos O gatiño da “Miss” e outros contos (1988).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Filólogo. Doutorouse en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1973) e, desde 1983, é catedrático de Filoloxía Románica na mesma universidade. Secretario do Instituto da Lingua Galega (ILG) entre 1971 e 1991, desde 1993 ocupa o cargo de director. Desde todos os seus ámbitos de traballo impulsou activamente a expansión e difusión da lingua galega e centrou as súas liñas de investigación nos diversos campos da lingüística galega. Durante a Xunta Preautonómica ocupou a Secretaría da Lingua Galega (1979), cargo desde o que promoveu a implantación do galego no ensino non universitario. Nese mesmo ano foi nomeado secretario da Comisión de Toponimia da consellaría de Educación e Cultura, que elaborou os ditames do Nomenclátor de Galicia (2005), publicación que recolle a toponimia oficial das entidades de poboación de Galicia. Como membro do ILG participou na redacción das Bases prá unificación das normas lingüísticas do galego (1977), punto de partida das Normas ortográficas...
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político. Participou na toma da Bastilla (1789) e foi o principal dirixente do asalto ás Tulleries (1792). Comandante da garda nacional de París e, máis tarde, xeneral, foi o encargado da protección da familia real.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Autor teatral e xornalista. Coñecido co pseudónimo de Nito, traballou como xornalista na La Voz de Galicia e escribiu numerosos apropósitos de Entroido, comedias e zarzuelas. Entre as súas obras destacan Ai, que demo de Juanito (1940), Alfonsiño pan y fiestas (1951), Operación ferrete (1964) e La represa y el río.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Militar, xornalista e escritor. Colaborador de El Ejemplo co pseudónimo de El Galleguito, fundou en Madrid a revista Galicia, onde publicou co pseudónimo de El Abate Lepe. Escribiu, entre outras obras, Lolita. Cantares y juegos de niños (1901), Catecismo patriótico: La Jura de la Bandera (1904), La Guerra de la Independencia en Galicia (1911) e El general D. Pablo Morillo (1911).
VER O DETALLE DO TERMO