"To" (Contén)

Antigo mosteiro situado na illa do Faro ou do Norte, no arquipélago das Illas Cíes. A súa orixe remóntase á doazón da illa que Afonso VII fixo ao mosteiro de San Salvador de Celanova (1152), que á súa vez deixou o privilexio do couto sobre ela ao mosteiro de San Salvador de Coruxo. Tras a reforma beneditina, San Salvador de Celanova cedeuno (1378) ao bispado de Tui, e despois adheriuse á regra franciscana. Debeu sufrir os ataques dos piratas ingleses na metade do s XVI, feito que propiciou a súa decadencia e ruína. O edificio conventual conservado, de planta rectangular e con dúas alturas, debeuse erixir durante a segunda metade do s XVIII e posteriormente recuperouse para converterse no Centro de Interpretación dentro do Parque Natural das Illas Cíes. En 1992 atopáronse no seu contorno restos dunha necrópole medieval.

Construción situada en Mondoñedo. Ten planta irregular, con varias dependencias de planta rectangular levantadas con muros de cachotaría. Ten muralla e patio na parte posterior e conserva o pombal e unha capela (s XVII), na que destacan catro laudas sepulcrais do s XIX e os retablos barroco e renacentista. O recinto rodeouse cunha muralla.

Congregación romana encargada de velar pola pureza da doutrina. A máis antiga fundouna o Papa Paulo III en 1542, para combater o protestantismo, co nome de Congregación da Suprema Inquisición. Pío X deulle o nome de Sagrada Congregación do Santo Oficio en 1908 e en 1969 Paulo VI modificoulle as funcións e o nome polo de Congregación para a Doutrina da Fe.

Tumba escavada na rocha, preto do Calvario, xunto aos muros de Xerusalén, onde, segundo a tradición, Xesús Cristo foi enterrado e da que resucitou. A construción da terceira muralla integrouno no recinto urbano e foi cuberto polo foro e o capitolio da nova Aelia Capitolina de Adrián (135). Constantino fíxoo escavar e construíu (335) sobre el unha rotonda coñecida como Anástase (Resurrección), e a carón dela, separada por un claustro ao redor do Calvario, edificou unha basílica de cinco naves. A construción actual, denominada Anástase polos gregos e Santo Sepulcro polos latinos, erguérona os croatas (1130) e une nun só edificio as tres construcións constantinianas. De planta cruciforme, contén a rotonda sobre a edícula do sepulcro, a capela alta do Calvario, a igrexa, que en parte corresponde á antiga basílica, e a cripta de Santa Helena ou da Invención da Cruz.

Orde militar fundada por Godofredo de Bouillón tras a conquista de Xerusalén na Primeira Cruzada, o 15 de xullo de 1099, coa misión específica da custodia do Santo Sepulcro e de atender o servizo relixioso da súa igrexa. Esta dicotomía de funcións deu lugar a dúas ramas ben definidas dentro da orde: ao dos Cóengos agrupados nun Cabido de Cóengos Seculares, e a dos Cabaleiros, dedicados preferentemente a tarefas militares, que xustificaban o cualificativo de orde militar, agora convertidos en orde de cabalaría aristocrática co nome de Orde de Cabalaría do Santo Sepulcro de Xerusalén. Coa toma de Xerusalén polos turcos, os Cabaleiros trasladáronse a Europa estendéndose por Polonia, Francia, Alemaña e Flandes. En 1480, o Papa Inocencio VII incorporouna á orde de Xerusalén e en 1904 o Papa Pío X reservouse o Gran Mestrado. Antigamente existían tres clases de cabaleiros: de Honra e Devoción, de Xustiza e de Graza Maxistal, nomeados polo Gran Mestre a título honorífico. Modernamente, divídense...

Órgano eclesiástico que rexeu a Igrexa rusa entre 1721 e 1917. Foi creado por Pedro I de Rusia en substitución do Patriarcado de Moscova. Era unha especie de ministerio de culto e estaba presidido polo mesmo tsar, xefe supremo da Igrexa, que se facía representar polo procurador superior laico e por dez ou doce membros eclesiásticos.

Construción megalítica situada no Valadouro. De dimensións reducidas (non supera a altura máxima de 1,5 m), construíuse cunha única cámara, da que se conservan catro lousas chantadas e a tampa.

Baia.