"AN" (Contén)

1. Conxunto de escolanos dun mosteiro ou igrexa.

2. Escola dun mosteiro onde os nenos, en réxime de internado, reciben unha formación xeral e son, de maneira especial, instruídos en música. É unha institución antecesora dos conservatorios.

3. Coro de nenos das capelas de música das igrexas.

PERSOEIRO

Eclesiástico. Fiscal e conselleiro do Consello Supremo da Inquisición. Foi bispo de Mallorca (1656-1660), de Tarazona (1660-1664), de Segovia (1664-1668) e de Granada (1668-1672). Difundiu a orde dos servitas e publicou escritos piadosos, pastorais e xurídicos, e unha Epístola contra a rebelión dos mouriscos de Las Alpujarras (1667, 1671).

PERSOEIRO

Relixiosa. Irmá de san Bieito, fundou e dirixiu un mosteiro feminino en Piumarola, preto do que o seu irmán fundara para homes en Montecassino. A súa festividade celébrase o 10 de febreiro.

PUNTA

Punta da beira meridional da península do Barbanza, no litoral da parroquia e concello de Ribeira, na ría de Arousa, situada ao S da praia de Area Secada.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Trasmiras. De estilo barroco, no seu interior destacan o retablo maior realizado por Bernardo Senra Taboada (1719), coas imaxes de san Pedro, san Paulo, san Francisco e san Domingos, e o dedicado á Trindade (s XVIII).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Corgo. Ten unha soa nave cuberta a dúas vertentes e capela maior de planta cadrada. O arco triunfal é de medio punto en aresta. No interior destaca o retablo maior neoclásico do s XIX. A fachada ten porta arquitrabada e espadana dun van.

1. Persoa que tiña ao seu cargo a redacción e a autentificación de actas en contratos públicos e das actuacións xudiciais, gobernativas e administrativas. Especializouse en épocas modernas como actuario da corte xudicial ou administrativa, mentres que os notarios exercían o establecemento de actas e contratos.

2. Funcionario da oficina do rei ou das casas nobiliarias que escribía cartas ou outros documentos por requirimento ou mandato do seu señor.

3. Escribán que figuraba como xefe dos escribáns dunha audiencia, curia ou doutro organismo oficial.

1. Oficio ou cargo do escribán.

2. Oficina ou despacho do escribán.

3. Obxecto de escritorio composto dun tinteiro, dunha pluma e doutros útiles para escribir.

4. Caixa portátil que levaban os escribáns e os nenos cos útiles de escribir.

PERSOEIRO

Escritor e realizador de cine. Os seus guións baseábanse en temas relixiosos e políticos. O director dalgunhas destas películas foi Rafael Gil, como Balarrasa (1950) ou La Señora de Fátima (1951). A primeira película que dirixiu foi El hombre de la isla (1959). Na mesma liña dirixiu Dulcinea (1962), El golfo (1970), La lozana andaluza (1976), Esperando a papá (1980) ou Montoyas e Tarantos (1989), ademais das series de televisión.

PERSOEIRO

Compositor. Foi director da Coral de Bilbao e creador da Banda Municipal de Donostia. Entre as súas composicións salientan El sueño de un bailarín (1944), Concierto vasco para piano e orquestra (1947), Illeta (Premio Iparaguirre da Deputación Foral de Gipuzkoa, 1953), Zigor (1963), Tonemas (1982), Gernika (1987), Quinta Sinfonía: Ultreia (1994) e Gnosis (1996). Foi galardoado en tres ocasións co Premio Nacional de Música e ademais recibiu o Premio Nacional de Bellas Artes (1937), pola obra Trío bucólico, o Premio Nacional Manuel de Falla, a Medalla da Deputación Foral de Gipuzkoa (1992), a Medalla do Concello de Donostia (1992), a Medalla de Ouro ao Mérito das Belas Artes (1997) e a Medalla da Sociedad de Autores y Editores (2000).

ENTRADA LARGA

Emblema propio de España, símbolo do seu Estado.
Lexislación
No Artigo 1 da Lei Orgánica 33/1981 de 5 de outubro defínese do seguinte xeito: “O escudo de España é cuarteado e entado en punta. No primeiro cuartel, de goles ou vermello, un castelo de ouro, ameado, aclarado de azur ou azul e con cachotería de sable ou negro. No segundo, de prata, un león rampante, de púrpura, linguado, uñado, armado de goles, coroado de ouro. No terceiro, de ouro, catro paos, de goles ou vermello. No cuarto, de goles, unha cadea de ouro, posta en cruz, aspa e orla, cargada no centro dunha esmeralda de sinople ou verde. Entado en punta, de prata, unha granada ao natural, aberta de goles ou vermello, tallada e foliada de dúas follas de sinople ou verde. Acompañado de dúas columnas, de prata, coa base e capitel de ouro, sobre ondas de azur ou azul e prata, superada a coroa imperial a destra, e dunha coroa real a sinistra, ambas de ouro, e rodeando as columnas unha cinta de goles, cargada...