"Ea" (Contén)

1. de contrapear.

2. Aplícase á figura na que a cabeza e o remate coinciden, respectivamente, co remate e a cabeza doutra xeralmente igual.

1. Colocar unha peza de madeira sobre outra de forma que se crucen as súas fibras.

2. Colocar cousas de xeito alterno unhas enriba doutras.

PERSOEIRO

Arquitecto e escultor italiano. Coñecido como Andrea Sansovino, formouse no ambiente florentino do último terzo do s XV. Recomendado por Lorenzo o Magnífico ao monarca portugués Manuel I o Afortunado, residiu en Lisboa (1491-1500). A súa obra influíu na elaboración do repertorio manuelino en Portugal grazas á súa intervención, entre outras obras, na fachada da igrexa de Belem, na catedral de Coimbra e na igrexa da Conceição de Tomar. Antes do seu regreso a Italia estivo en Toledo, onde se lle atribúe a traza do Sepulcro del Cardenal Mendoza (1500). Representante dun estilo marcado polo clasicismo renacentista, realizou os sepulcros dos cardeais Basso e Sforza para Santa Maria del Popolo (1505), encargados por Xulio II, así como o grupo escultórico do Bautismo de Xesús que coroa a porta do Paraíso de Santa Maria dei Fiori de Florencia (1513).

1. Anaco de rede dalgúns aparellos de pesca semellante ao cope.

2. Operación que consiste en botar ao mar o cope.

3. Peixe que se recolle cada vez que se bota o cope.

1. Tomar copas.

2. Facer movementos ou xestos coa cabeza, coas mans ou con calquera outra parte do corpo, para chamar a atención dunha persoa.

3. Formar copa as pólas dunha árbore.

4. Quedarse o muiñeiro co gran que lle corresponde por moer.

5. Darlle forma á masa do pan antes de cocelo.

PERSOEIRO

Actor, dramaturgo, ensaísta e director de escena. En 1913 creou o Théâtre du Vieux-Colombier, espazo teatral que permaneceu pechado ata 1920 por mor do inicio da Primeira Guerra Mundial. Nese tempo, continuou as súas reflexións sobre a arte teatral ao abeiro dos seus encontros con Adolhe Appia, Gordon Craig e Emile-Jacques Dalcroze, ao mesmo tempo que seguía o seu labor como director, realizando varios espectáculos en Nova York. De volta en París, en 1920 reabriu as portas do Vieux-Colombier, e tamén retomou un dos seus proxectos máis queridos, a escola profesional para a formación de actores, xa que un dos trazos distintivos do seu traballo foi a combinación de formación e realización. A súa proposta artística parte da importancia do texto e do actor, os dous elementos fundamentais da creación teatral, renunciando así á estética naturalista e asumindo certas ideas básicas da commedia dell’arte italiana, como o uso de panos de fondo en lugar de decorados ou a importancia da improvisación...

1. Medir unha superficie empregando unha corda ou cordel.

2. 1. Marcar unha liña ou o perímetro dun terreo cunha corda.

   2. Trazar cun cordel mollado en cor as arestas dun madeiro que se vai labrar.

3. Obedecer o gando cando vai conducido cunha corda.

4. Pescar con cordel.