"AN" (Contén)

Construción situada en San Pedro de Quembre (Carral). A súa planta adopta unha forma cuasirectangular. Conserva dúas chemineas rematadas con pináculos e bólas. No exterior destacan os escudos da fachada (s XVIII) que fan referencia, entre outros, aos Luaces, Montenegro, Ulloa e Valdés.

Movemento que promove o cultivo e estudo do esperanto. Difundiuse inicialmente polo Imperio Ruso e polos países bálticos.

Lingua auxiliar internacional creada en 1887 por Ludwik Lejzer Zamenhof, autor dun manual que asinou co pseudónimo de Doktoro Esperanto (Doutor Esperanzado). O esperanto consta de 16 regras fundamentais, entre as que destacan: cada letra pronúnciase como se escribe e viceversa. O acento prosódico recae sempre sobre a penúltima sílaba. Existe un único artigo, determinado e invariable, la. Só hai 11 morfemas gramaticais: os substantivos rematan en o; os adxectivos, invariables para o xénero, rematan en a; os substantivos e adxectivos fan o plural en j; o acusativo, marca do complemento directo e do lugar a onde se vai, acaba en n; os adverbios rematan en e; os verbos non cambian nin de persoa nin de número, e terminan en i (infinitivo), as (presente), is (pasado), os (futuro), us (condicional) e u (volitivo, equivalente a imperativo e mais subxuntivo). A partir da raíz obtéñense as distintas categorías gramaticais. Por exemplo, da raíz flor- obtense floro (‘flor’, substantivo), flora (‘floral’,...

Antropónimo feminino derivado do latín sperare ‘esperar’. Presenta como hipocorístico a forma Dansa. Este é o nome dunha das fillas de santa Sofía que, xunto coas súas irmás, Fe e Caridade (as tres virtudes teologais), sufriu martirio en Agen (ou Rodez) en tempos do Emperador Adriano; as tres foron canonizadas. Nosa Señora da Esperanza, da Expectación ou do O, é a virxe preñada, que agarda o momento de parir. Na iconografía represéntase como unha moza embarazada e vestida cunha longa túnica cinguida ao van. A súa festividade celébrase o 11 de outubro, en Pazos de Borbén, ou o 18 de decembro.

Club liberal coruñés de principios do s XIX con influencias xacobinas. Puido ser o antecedente da Logia Constitucional de la Reunión Española, primeira loxa masónica da cidade fundada en 1814. Os seus membros reuníanse no café de La Esperanza, situado na rúa Real e presidía a asociación Pedro de Llano; instalaron no local unha especie de púlpito, ao que chamaron tribuna, termo adoptado da Revolución Francesa, para que se expresaran os oradores. O perfil social correspondíase coa burguesía mercantil e, entre outros, destacaron Xoán Nepomuceno, Francisco Romeu, o vicecónsul portugués Jose Buselly, Xoán Antonio de la Vega, Luís Alcy, Marcelino Calero, comerciantes como Xosé Villegas, Xosé Blanco e Francisco Gurrea, e médicos como Labrada Pacheco e Pulleiro. A súa actividade política foi ampla, con grande influencia en diversos organismos. A súa publicación foi El ciudadano por la Constitución.

Periódico escolar de tendencia católico-tradicionalista aparecido en Vigo en 1898. Subtitulouse “Órgano del Colegio Balmes” e saía do prelo cada dez días. Na súa redacción participaron profesores e alumnos do centro educativo.

Que dá esperanzas.

Dar esperanzas a alguén.