"CIO" (Contén)

1. Acción ou efecto de configurar ou configurarse.

2. Forma que presenta algo, determinada pola disposición que adoptan as súas partes constituíntes.

3. 1. Posición relativa dos astros.

   2. Aspecto dun planeta respecto á Terra ou ao Sol.

4. 1. Situación dun sistema físico na que queda perfectamente especificada a posición de cada unha das súas partes compoñentes. Vén dada polas coordenadas de cada partícula ou ben, no caso de ligaduras, polas coordenadas xeneralizadas do sistema, en número igual ao de graos de liberdade deste.

   2. configuración electrónica

      Distribución dos electróns dun átomo ou dunha molécula nos diversos orbitais destes. Para deducir as configuracións electrónicas dos átomos, tómase como base o feito de que un átomo multielectrónico pode colocar os seus electróns nun conxunto de orbitais formalmente análogo ao do átomo de hidróxeno, seguindo a orde de menor a maior enerxía dos orbitais e tendo en conta o principio de exclusión. A orde en que se van enchendo de electróns os orbitais dun átomo neutro é: 1s, 2s, 2p, 3s, 3p, 4s, 3d, 4p, 5s, 4d, 5p, 6s, 4f, 5d, 6p, 7s, 6d, 5f, etc. A configuración electrónica dun átomo simbolízase a través da notación dos orbitais cun superíndice á dereita que indica o número de electróns de cada orbital. Así, por exemplo, para o átomo do sodio é 1s 2 2s 2 2p 6 3s 1 , aínda que correntemente só se se fai referencia aos electróns de valencia 3s 1 . Analogamente, faise para unha molécula baseándose na teoría do orbital molecular.

5. Forma en que están dispostos os diferentes elementos dun ordenador para que tanto este como os programas e a impresora funcionen axeitadamente. Pode afectarlles ao teclado, á pantalla, ás unidades de disco, etc.

6. Termo moi extenso que designa todos aqueles obxectos matemáticos que consisten, basicamente, nun conxunto finito de elementos e nunha familia de partes do conxunto; os dous cumpren unha serie de regularidades alxébricas ou topolóxicas. Son configuracións algúns obxectos tan distintos como as variacións ou as combinacións dun conxunto de elementos, ou as diferentes disposicións de paquetes de medidas desiguais no interior dunha maleta.

7. ...

1. Acción e efecto de confirmar ou confirmarse.

2. Aquilo que confirma ou proba algo.

3. Sacramento que completa a acción do bautismo que, xunto coa comuñón eucarística, forma a iniciación cristiá. A súa significación e eficacia céntrase no don do Espírito Santo para confirmar o crente na fe do bautismo e con vista á misión que, como membro da Igrexa, ten no mundo. O ministro ordinario é o bispo. Na Igrexa latina, o rito consiste na imposición das mans e na unción coa crisma. Desde 1971, a unción está acompañada das palabras: “N., recibe o signo do don do Espírito Santo”.

4. Documento declarativo de vontade unilateral emitido pola persoa que, estando lexitimada para executar a acción de anulación dun contrato, manifesta a súa vontade de renunciar a tal impugnación. Mediante a confirmación, o contrato inválido valídase e produce todos os seus efectos como se nunca fose defectuoso. Pódense confirmar os actos anulables por algunha das seguintes causas: falta de plena capacidade para obrar; existencia de vicios na manifestación da vontade; ou falta de consentimento do consorte, no caso de que este sexa necesario de acordo co réxime matrimonial para os actos realizables por un dos cónxuxes.

1. Acción e efecto de confiscar.

2. Pena pecunaria que consiste na privación de bens do culpable en beneficio da facenda ou do tesouro público. Abolida na maioría dos estados, o código penal español non a prevé.

1. Acción de conformar ou conformarse.

2. 1. Estrutura ou forma dalgunha cousa.

   2. Disposición xeral das partes que forman un corpo organizado ou un órgano.

   3. Cada unha das disposicións xeométricas dos átomos dunha molécula no espacio, que poden interconverterse por rotación, máis ou menos libre, duns grupos atómicos respecto dos outros, ao redor dun enlace simple que se toma como eixe. A repulsión entre os electróns dos enlaces e un certo impedimento estérico entre os átomos, fan que só estean favorecidas enerxeticamente determinadas configuracións dunha molécula e que a rotación libre estea en parte restrinxida. O etano (H 3 C-CH 3 ) posúe unha enerxía de interacción máxima cando a distancia entre os hidróxenos de cada metilo é mínima (conformación eclipsada), e mínima cando a distancia é máxima (conformación alternada ou non eclipsada). Por esta razón, a maioría das moléculas do etano a temperatura ambiente sitúanse na conformación alternada, que é máis estable. Para o 1,2-dibromoetano (BrH 2 C-CH 2 Br) propóñense diversas formas de configuración: a sinperiplanar,...

3. 1. Acción que lles dá aos metais unha forma axeitada aproveitando a súa capacidade de deformación plástica, que permite que sexan traballados en forma de pranchas ou barras. A conformación de metais pode facerse en frío (a temperatura ambiente) ou en quente, sexa por dobramento, extrusión, estiramento, laminación, forxa ou estampación. Na conformación en frío, prodúcese unha gran consolidación do metal, que aumenta de resistencia e se volve duro e crebadizo, feito que non ocorre en quente. Na metalurxia das pólvoras, a conformación faise prensando o compacto de pólvoras; este proceso permite acadar pezas cunhas densidades maiores e cu-nhas tolerancias dimensionais máis estreitas. Unha gran deformación plástica permite obter formas máis complexas e, se é restrinxida, as pezas poden ter as dimensións precisas sen necesitar unha posterior mecanización.

   2. Acción de darlles aos plásticos (termoplásticos ou termoendurecibles) unha forma adecuada para aproveitar a súa capacidade de deformación mediante a acción conxunta da calor e da presión, e segundo diversos prodecementos: laminación, moldeado, extrusión, expansión, etc.

1. Acción e efecto de confrontar ou confrontarse.

2. Investigación da compatibilidade entre elementos orgánicos (sangue, leucocitos, pel, etc), procedentes de individuos diferentes, mediante técnicas baseadas no feito de poñelos en contacto.

3. Proba pericial que consiste en recoñecer ou negar a autenticidade dun documento privado presentado en xuízo ou as sinaturas que nel figuran.

4. Exame simultáneo en instancias xudiciais de dúas testemuñas para descubrir a posible contradición entre elas.

PERSOEIRO

Nome latinizado de Kong Fuzi (‘mestre Kong’), filósofo e reformador dos costumes chineses, considerado como o fundador do confucianismo. Por motivos descoñecidos tivo que saír da súa terra a comezos do s V a C e viviu errante trece anos. Finalmente, obtivo a autorización para volver ao seu país: abriu unha escola, coa que reuniu un gran número de discípulos, e dedicouse á recompilación de textos antigos, que permiten coñecer actualmente costumes e tradicións de China. Os Anais de primavera e outono recollen a historia de China no estado de Lu desde o 722 ao 481 a C e Analectas ou Conversas de Confucio, é unha obra recompilada polos seus discípulos, que se toma como a fonte máis fidedigna sobre a súa vida e as súas ensinanzas, que tiveron un carácter máis ético ca relixioso.

1. Acción e efecto de confutar.

2. Discurso que confuta.

1. Acción e efecto de conglobar ou conglobarse.

2. Figura retórica vinculada aos procesos de acumulación e enumeración que consiste na presentación dun asunto non formulado explicitamente a partir dunha sucesión de detalles, enfocados sempre desde o mesmo punto de vista. É habitual no medio xudicial como sucesión de argumentos persuasivos de índole oposta aos formulados polo interlocutor.