"endo" (Contén)

Simbiose celular que implica a asociación física de organismos de diferentes especies. A teoría da endosimbiose propón que as células eucariotas derivaron de comunidades bacterianas altamente integradas nas que dous ou máis tipos de simbiontes coevolucionaron co tempo e   se integraron nun só organismo, coa capacidade de adquirir máis simbiontes. Algúns organismos fagocitaron bacterias para a súa alimentación, pero estas bacterias sobreviviron á hidrólise e comezaron a producir ou a aproveitar substancias intracelulares, feito que puido ser beneficioso ou mortal para a célula hospedeira. Logo conxugáronse diferentes xenomas e producíronse transferencias de xenes. Deste xeito, os orgánulos das células eucariotas -undulipodios, mitocondrias e plástidos- orixináronse de simbiontes bacterianos.

Aparato empregado para medir a endosmose.

Circulación da auga que se dirixe cara ao interior dun compartimento que contén unha solución acuosa máis concentrada, a través dunha parede semipermeable, por efecto da ósmose.

Relativo ou pertencente á endosmose.

esícula que contén material extracelular, formada pola invaxinación da membrana plasmática como consecuencia dun proceso de endocitose. Dentro do endosoma prodúcese a separación do ligando e do receptor; o primeiro fusiónase cun lisosoma para ser dixerido polos seus enzimas e o segundo volve á membrana.

Tecido de reserva das sementes. O endosperma primario, propio das ximnospermas, non ten ningún significado sexual, é haploide e correspóndese coa xeración gametofítica. O endosperma secundario, propio das anxiospermas, é triploide e fórmase a partir da unión do núcleo secundario do saco embrionario co núcleo espermático do tubo polínico. É dixerido polo embrión antes ou durante a xerminación.

Fisura ciliada e estreita situada no centro da parede ventral da farinxe dos cefalocordados, dos urocorados e das larvas das lampreas. Esténdese dende a cavidade bucal ata o esófago e contén glándulas secretoras de moco, que permite capturar as partículas alimentarias da auga e facelas progresar, mediante o batido dos cilios, cara ao esófago, facilitando deste xeito a nutrición micrófaga.

Capa interna dos esporanxios das plantas.

Capa delgada de células aplanadas, poligonais e dispostas en mosaico que tapizan a cara interna dos vasos sanguíneos e linfáticos, das membranas serosas e das cavidades sinoviais. Algunhas destas células están especialmente adaptadas para a fagocitose. A súa orixe é endodérmica.

Rexión situada no límite entre a área opaca e a área pelúcida da blástula secundaria das aves. Deste territorio deriva o endotelio dos vasos sanguíneos.

Estratexia fisiolóxica de certos organismos para manter a súa temperatura corporal dentro duns límites, independentemente da temperatura ambiental, mediante a produción e disipación de calor metabólica.

Aplícase ao organismo que controla, mediante mecanismos fisiolóxicos, a temperatura interna do seu corpo de xeito que a mantén dentro de certos límites independentemente do ambiente. As aves e os mamíferos son exemplos de organismos endotermos.

Toxina presente nas paredes bacterianas que se libera durante a lise ou en determinados períodos de crecemento. As endotoxinas son polisacáridos resistentes á calor, ao alcohol e aos ácidos diluentes. De acción emetizante e piroxénica, debilitan as defensas, especialmente as fagocitarias, provocando alteracións nos sistemas cardiovascular, gastrointestinal, inmune e nervioso.

Aplícase ao cefalodio formado no interior do talo.

ou Enobólico Deus prerromano dos bosques, protector da saúde. Recóllese en numerosas inscricións da Lusitania. No período romano identificouse con Esculapio. Acostuma aparecer representado por un porco bravo.

Relativo ou pertencente ao interior da vea.