"Nan" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Renania ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Renania.

MACIZO

Macizo herciniano situado ao NO de Alemaña. Prolongación das Ardenas, é un espazo compartimentado que se divide no Taunus (880 m), o Hunsrück (818 m), o Westerwald (657 m) e o Eifel (1.000 m). O Rin e algúns dos seus afluentes córtanse cunha serie de profundas corgas. Está formado por materiais depositados durante o Primario no sinclinal anglo-xermánico. Predominan as rochas cristalinas e metamórficas, como xistos, gres e calcaria. Desde o punto de vista humano, os vales, con solos a miúdo fértiles, constitúen sectores poboados e ricos, en contraste cos sectores de altiplanos.

1. Que causa repugnancia.

2. Que é molesto.

1. 1. Fenómeno polo que un corpo elástico entra en vibración ao ter contacto con outro corpo vibrante dentro duns límites de adecuación frecuencial. Ao producirse esta harmonía, o primeiro corpo aumenta, ou pode aumentar, a amplitude das vibracións e compórtase como un resoador.

   2. Fenómeno físico que consiste nun intercambio óptimo de enerxía entre dúas variables periódicas que teñen a mesma frecuencia.

   3. Fenómeno que consiste na coincidencia entre o período dunha oscilación libre e dunha forzada que adquire a máxima amplitude de oscilación cando se dá resonancia. Son especialmente importantes a resonancia de tensión e a resonancia de corrente.

2. Capacidade dun instrumento ou dun local para aumentar ou prolongar un son.

3. Conxunto de sons complementarios que produce o son dunha nota, nun instrumento musical, ao vibrar, baixo a influencia da primeira vibración causada pola nota, os corpos próximos por simpatía. Este fenómeno emprégase para amplificar a sonoridade dos instrumentos coa caixa de resonancia.

4. Difusión que adquire un feito ou unha noticia polo seu interese ou relevancia.

5. 1. Característica que teñen algunhas substancias de presentar mesomería.

   2. enerxía de resonancia

      Diferenza entre a enerxía de formación teórica e a enerxía de formación real dun composto resoante.

   3. ...

SEMANARIOS

Semanario publicado en Pontevedra a partir do 1 de outubro de 1865 que cesou en xullo de 1870. Editado nos obradoiros da Imprenta del Siglo, foi unha publicación dirixida aos mestres de intrución primaria. Fundado por Xoaquín Buceta Solla, a partir do 8 de xullo de 1870 cambiou a cabeceira pola de La Reforma.

GALICIA

Editor, neto do fundador de La Voz de Galicia Xoán Fernández Latorre. Propietario e presidente da Corporación Voz de Galicia, un dos maiores grupos de comunicación de Galicia, que engloba La Voz de Galicia, Diario de León, Radio Voz, Voz Audiovisual, Sondaxe e Canal Voz. Licenciado en Dereito, accedeu en 1963 á xerencia do rotativo La Voz de Galicia. Baixo a súa dirección, o xornal, o de maior difusión de Galicia e o sexto de información xeral de España, viviu a súa grande expansión: acometeu unha total renovación técnica, superou os 100.000 exemplares de difusión diaria, creou o sistema de edicións que dá cobertura a toda Galicia e inaugurou o edificio intelixente que alberga a planta de impresión de Sabón (Arteixo) en 1992. En 2001 creou a fundación que leva o seu nome co fin de fomentar o coñecemento e difusión da cultura e contribuír ao estudo, investigación, defensa e creación de medios de comunicación en Galicia en calquera dos seu soportes e que...

PERSOEIRO

Pintor. Activo en Betanzos, foi un dos primeiros pintores barrocos de Galicia. Cara a 1650 pintou o retablo de Santo Antón de Padua no santuario da Nosa Señora do Camiño de Tiobre e o retablo maior da capela da Madanela de Betanzos. Nestas obras amosou unha concepción pictórica sinxela, co emprego de fondos escuros, unha gama cromática pobre de tons escuros e pardos, onde domina o debuxo sobre a cor.

PERSOEIRO

Escultor e ceramista. Asentado na Coruña, foi membro fundador do Colectivo Nacional de Diseño e Investigación Arrancadilla e en 1986 dirixiu e promoveu o Primeiro Encontro Europeo de Ceramistas en Galicia. Recibiu, entre outros, o Premio Cádiz de Escultura en 1986.

GALICIA

Relixioso. Doutor en Sagrada Teoloxía e licenciado en Dereito Canónico, foi cóengo do Seminario de Mondoñedo e de Santiago de Compostela, onde foi nomeado bispo auxiliar en 1922. Escribiu diversos sermóns e cartas pastorais.

PERSOEIRO

Sindicalista. Coñecida como Caridad Mercader, residiu en Barcelona desde os seis anos ata que en 1925 marchou, cos seus cinco fillos, a Francia. Militou na XV Sección do Parti Socialiste Français (1928) e, ao estalar a Guerra Civil Española (1936-1939), pasou a Catalunya e afiliouse ao Partit Socialista Unificat de Catalunya (PSUC). Posteriormente, no exilio interveu directamente na organización do asasinato de Trockij en México (1940), que cometeu o seu fillo Ramón Mercader i del Río. Posteriormente residiu en París.

PERSOEIRO

Político e xurista. Membro do goberno provisional da Segunda República, foi ministro de Xustiza (1931), de Instrución Pública e Belas Artes (1931-1933) e de Estado (1933). Foi embaixador en Washington durante a Guerra Civil Española (1936-1939).

GALICIA

Topógrafo. Dedicado á investigación arqueolóxica, colaborou na delimitación, confección e estudo do plano da zona de protección monumental do centro histórico de Ourense. Publicou La Vía romana XVIII (via nova): revisión de su trazado y mensuración (2000) e Consideraciones sobre la antigüedad del episcopado auriense y la génesis de su diócesis: el rol del Parochiale Suevum y otras cuestiones (2003). É académico correspondente da Real Academia Galega.

PERSOEIRO

Pintor. Foi un dos membros fundadores do grupo El Paso. A súa obra caracterizouse pola introdución de teas metálicas, moitas veces coloreadas e coas que logrou contrastados efectos luminosos e espaciais. Destacan as series La metamorfosis (1958-1963), Mandalas (1974) e Albercas (1980).

PERSOEIRO

Escritor nicaraguano. Exerceu diversos cargos no departamento de cultura do seu país e fundou as publicacións Novedades, La Flecha e El Imparcial. A súa prosa é esencialmente descritiva, e dela destacan Sangre en el trópico (1930) e Brújulas fijas (1962).

PERSOEIRO

Político, III marqués de Molíns, I marqués de Rocamora, III vizconde de Rocamora, fillo de Mariano Roca de Togores Carrasco. Pertenceu ao corpo diplomático e careceu de distrito electoral propio polo que representou a diversas provincias. En Galicia foi deputado polo distrito de Ponte Caldelas en dúas ocasións entre 1905 e 1910.