"CIO" (Contén)

1. de considerar.

2. Acción de considerar ou reflexionar sobre as vantaxes, inconvenientes e circunstancias que rodean unha cousa. OBS: Adoita empregarse en plural.

3. Atención ou respecto que se dedica a unha persoa ou cousa.

1. Acción de considerar ou reflexionar sobre as vantaxes, inconvenientes e circunstancias que rodean unha cousa. OBS: Adoita empregarse en plural.

2. Atención ou respecto que se dedica a unha persoa ou cousa.

1. Acción de consignar.

2. Depósito xudicial que fai o debedor da cousa obxecto de obriga, cando o acredor non pode ou non quere recibilo, e tamén cando é descoñecido. O seu obxecto é obter unha declaración xudicial que cancele a débeda. O depósito efectúase ben a título liberatorio (consignación para pagamento) ou ben a título de garantía (consignación para oporse e evitar o embargo).

1. Acción e efecto de consolar ou consolarse.

2. Proba disputada entre deportistas ou equipos que non conseguiron clasificarse nos primeiros postos dunha competición. Adoita celebrarse en natación ou naquelas disciplinas nas que as condicións habituais dos recintos (remo, piragüismo, etc) ou do sistema de competición (baloncesto, balonmán, boxeo, fútbol, tenis, judo e, en xeral, todos os deportes de oposición) non permiten a participación simultánea do número de competidores que poden ser distinguidos coas medallas (3) e cos diplomas (nos xogos olímpicos 8) outorgados.

3. Pequena compensación que se lles adxudica a aqueles que non obtiveron ningún dos primeiros premios nos xogos de azar ou nalgún deporte.

1. Acción e efecto de consolidar ou consolidarse.

2. Proceso de curación dunha fractura ósea con tendencia a devolverlles as propiedades primitivas aos ósos. Ten lugar normalmente mediante a formación do calo, agás nos ósos de orixe conxuntiva, nos que se substitúe por unha proliferación fibrosa de lenta osificación.

3. Forma de extinción dos dereitos reais, especialmente da servidume, que consiste en reunir e asignarlle a un titular as facultades de dominio que antes estaban disgregadas.

4. 1. Proceso económico que segue a unha época de crise, caracterizado polo crecemento rítmico da produción e do consumo, e polo equilibrio na balanza de pagamentos.

   2. consolidación de contas

      Operación contable consistente en integrar as contas das diversas sociedades que forman parte dun grupo de empresas, para representar a situación económica e financeira conxunta. Rexida en España pola lexislación mercantil (1989) e polo plan xeral de contabilidade (1990), a Comunidade Europea non harmonizou este procedemento.

   3. consolidación da débeda pública

      Conversión da débeda pública flotante, representada polos bonos do tesouro, en débedas (títulos de débeda) a longo prazo.

5. Proceso de conversión dun material solto ou brando noutro duro e compacto, como, por exemplo, o que converte a area en gres.

6. Asentamento gradual dun solo provocado por forzas gravitatorias, ben polo seu propio peso ou ben polas estruturas que soporta.

7. Asentamento natural dun terreo debido á acción do seu propio peso e ás construcións existentes nel, feito que provoca a progresiva diminución de volume pola expulsión da auga contida no terreo. O grao de consolidación avalíase en ensaios de laboratorio por medio dos edómetros.

1. Unión de persoas, sociedades ou outras entidades cun interese común.

2. Forma xurídica de organización administrativa para a xestión dos convenios de colaboración entre dúas ou máis administracións públicas. É un ente autonómo que pode estar dotado de personalidade xurídica diferenciada. O seu réxime de funcionamento orgánico e financeiro determínase polos seus estatutos. Foi habitual para a colaboración das corporacións locais co Estado na xestión das contribucións territoriais rústicas, pecuarias e urbanas. Como entidade local recadadora perdeu importancia e substituíuse polos consellos territoriais da propiedade inmobiliaria e polas xerencias territoriais.

3. Asociación de empresas que manteñen a súa autonomía financeira e personalidade xurídica, para acadar un obxectivo económico, comercial, bancario ou para coordinar a prestación de servicios e bens públicos.

4. Unidade morfolóxica e fisiolóxica constituída polo conxunto de organismos que compoñen unha simbiose. Tamén designa relacións de comensalismo e parasitismo.

1. Acción de conspirar.

2. Conxura ou complot contra o Estado, un réxime político, un personaxe político ou un organismo de poder.

3. Figura xurídica que consiste en que dúas ou máis persoas se concertan para a execución dun delito e resolven executalo. Nesta forma delitiva debe existir unha coincidencia no propósito delitivo e unha resolución conxunta en levalo a cabo, aínda que o acordo non sexa completo, nin se chegue á resolución colectiva necesaria para a consumación.

PERSOEIRO

Emperador romano (305-306), pai de Constantino I o Grande. Foi adoptado por Maximiano e nomeado césar (293), cargo que compartiu con Galerio. Ocupouse da defensa das Galias e de Hispania, sufocou unha revolta na Bretaña (296) e derrotou a francos e alemáns. Despois da abdicación de Diocleciano e Maximiano (305), foi proclamado emperador xunto con Galerio. Obrigado por este, adoptou como césar a un oficial ilirio, chamado Severo. Morreu mentres dirixía unha campaña contra os pictos.

PERSOEIRO

Emperador romano (337-361), fillo de Constantino I o Grande. Á morte do seu pai foi proclamado emperador polo seu exército e recibiu a parte oriental do Imperio, que comprendía Asia e Exipto, con capital en Constantinopla. Loitou contra os persas na fronteira oriental do Imperio no 338, no 346 e no 350, sen acadar unha vitoria definitiva. Defendeu a herexía ariana, polo que se enfrontou co seu irmán Constante. Despois da morte deste (350), loitou contra o usurpador Maxencio nos Balcáns e na Galia ata que o derrotou definitivamente (353). Unificou o Imperio baixo o seu poder e enfrontouse ás incursións dos alamanos na Galia. Nomeou césar o seu curmán Xuliano (355), mentres freaba os ataques persas. Morreu cando se dirixía a loitar contra Xuliano, proclamado emperador polas tropas das Galias (360).

PERSOEIRO

Emperador romano de Occidente (421). Foi xeneral de Honorio e venceu o usurpador Constantino nas Galias. Posteriormente, casou coa irmá de Honorio, Gala Placidia (417). Honorio asociouno ao poder e foi nomeado emperador no 421, pero Teodosio non o recoñeceu. Morreu ao pouco tempo do seu nomeamento.

PERSOEIRO

Político e economista. Formouse no Instituto Superior de Economia e na Universidade de Bristol. Membro do Partido Socialista (PS) dende 1975, foi o seu secretario xeral (1986-1988) e presidente da Unión dos Partidos Socialistas e Socialdemócratas da Comunidade Europea (1987). Ocupou diversos cargos nos gobernos provisionais no eido das finanzas e da planificación económica (1975-1976). Deputado entre 1976 e 1991, foi ministro de Facenda (1978-1979) e gobernador do Banco de Portugal (1985-1986). Presidiu a iniciativa Lisboa 94, Capital Européia da Cultura. Escribiu Coerência e rigor. Actualmente, é o vicepresidente do Banco Central Europeo.

1. Cada unha das 88 zonas en que se divide a esfera celeste. A zonificación aceptada internacionalmente é un convenio. As constelacións imaxináronse na Antigüidade para conseguir unha orientación dentro dos numerosos conxuntos de estrelas no firmamento e para identificar os distintos aspectos totais e parciais do ceo, que permitían coñecer con exactitude as diferentes épocas do ano. Bautizouse cada unha destas agrupacións cun nome e compuxéronse debuxos cos nomes das principais estrelas de cada constelación. Ptolomeo completou no seu Almaxesto a primeira división do ceo visible en constelacións, realizada por Hiparco (120? a C). Non obstante , a división completa fixérona, posteriormente, Johann Bayer (1572-1625), Johannes Hevelius (1611-1687) e Nicolas Louis de Lacaille (1713-1762). A medida que se descubriron máis estrelas, constatouse que as figuras primitivamente asociadas ás constelacións tiñan pouco interese práctico. A Unión Astronómica Internacional fixou, no seu primeiro...

2. Conxunto de persoas ou de cousas.

3. Aspecto dos astros no momento do nacemento dunha persoa.

4. Fenómeno que en glosemática se caracteriza porque dúas unidades compatibles non presentan ningún tipo de dependencia recíproca; é dicir, un termo non presupón o outro, pero ambos son compatibles (