"AP" (Contén)

1. de chapurrear.

2. Idioma mal falado a causa de interferencias lingüísticas constantes doutra lingua.

1. Labor de escasa importancia.

2. Obra mal feita ou levada a cabo sen xeito.

3. Arranxo dunha cousa estragada.

1. Mollar ou mollarse algunha cousa ou a alguén choupando, provocando que salte un líquido, lanzándoo ou movendo o recipiente que o contén.

2. Provocar que salte un líquido ao introducirse algunha cousa nel ou ao mover o recipiente que o contén.

PERSOEIRO

Pintor. Iniciou a súa preparación artística no obradoiro do pintor Cazes, que lle inculcou a afección aos flamengos e aos holandeses. En 1728 ingresou na Académie Royale de Peinture et Sculpture, institución da que foi tesoureiro. Realizou, fundamentalmente, naturezas mortas nas que presenta os obxectos máis humildes cheos de interese e fascinación, e escenas de xénero nas que reflicte a vida da pequena burguesía parisina. Cara ao 1770 comezou a pintar ao pastel, técnica na que realizou un retrato da súa dona e dous autorretratos. Entre as súas obras destaca La Raie ouverte (A raia aberta, 1728), Dame cachetant une lettre (Muller selando unha carta, 1733) ou Le Jeune dessinateu (O debuxante novo). O seu fillo Jean-Baptiste Pierre Chardin (París 18.11.1731 - Venecia 1768?), tamén pintor, recibiu en 1754 o Grand Prix de Rome.

LOCALIDADES

Localidade do estado de Meghālaya, na India, situada no extremo meridional do altiplano de Shiyong, onde se rexistra unha das medias pluviométricas anuais máis elevadas do mundo (11.607 mm).

CIDADES

Cidade do estado de Virginia, EE UU, (151.980 h[1990]). Situada no cabo Henry, a entrada da baía homónima, na que se instalaron os primeiros colonos ingleses en Norteamérica en 1524.

PERSOEIRO

Escritor occitano. Cultivou o teatro (Tracasson e autras peçotas, 1936) e intentou renovar os xéneros tradicionais con Contes e nhòrlas de Joan-de-la-Luna (1932). Escribiu tamén poesía bucólica.

ENTRADA LARGA

Estado federal de México, no SL do país (74.211 km2; 3.584.786 h [1995]). A capital é Tuxtla Gutiérrez (289.626 h [1990]). Ocupa gran parte do istmo de Tehuantepec. Na súa orografía destacan o volcán de Tacaná (4.100 m) e a Sierra Sur de Chiapas. Está drenado polos ríos Grijalva e Suchiapa. A economía é agrícola; o 61% da superficie dedícase ao cultivo do millo. Outros cultivos importantes son o café, o plátano e a cana de azucre. Un dos problemas para o desenvolvemento económico da zona é o atraso da súa rede de comunicacións. Só dispón de 14 km de estradas, dos que 3 están asfaltados. Chiapas posúe o índice de crecemento máis elevado do país, cun 4,5% anual. O 42% da poboación é menor de 15 anos e o grao de analfabetismo é do 30%.
Historia
Durante o período preclásico (2500 a C-300 d C) establecéronse neste territorio varios grupos procedentes do altiplano de Guatemala, ao redor dos ríos Usumacinta e La Pasión. A influencia olmeca deixouse sentir na...

PERSOEIRO

Novelista, xornalista e político. Cultivou o xornalismo político en Cuba, onde estivo preso, e en Zaragoza. Residiu en París e Madrid, onde foi redactor de El Imparcial e militou en Acción Republicana. Publicou a tetraloxía autobiográfica Del cautiverio (1903), Del hospital (1906), Del cuartel y de la guerra (1906) e Del periódico y de la política (1907), e a novela El juez que perdió su conciencia (1925). Sendo gobernador de Ávila, foi fusilado nos inicios da Guerra Civil.

PERSOEIRO

Poeta, crítico de arte e compositor. O seu universo poético participou de vellas culturas e ritos máxicos. Membro do grupo Dau al Set, exerceu un importante labor no eido da crítica artística. Escribiu, entre outros estudios, Introdución al surrealismo (1953), Dicionario de símbolos (1958), Significación de la pintura de Tàpies (1962), Pintura catalá contemporánea (1961) e El espíritu abstracto desde la Prehistoria hasta la Edad Media (1966). Compuxo música, escribiu numerosos artigos e un libro sobre Stravinskij (1949).

PERSOEIRO

Psicólogo suízo. Profesor de psicoloxía e de pedagoxía na Universidade de Xenebra, en 1901 fundou, con Théodore Flournoy, Archives de Psychologie, a primeira revista francesa de psicoloxía. A súa teoría funcional da educación traduciuse, no terreo práctico, na escola activa, onde calquera actividade está baseada na necesidade e no interese do neno, e deu fundamentación psicopedagóxica ao movemento europeo da escola nova, do que formou parte. Creou, en 1912, o Instituto Jean-Jacques Rousseau, denominado posteriormente Instituto de Ciencias da Educación, centro de estudo da formación da moderna pedagoxía europea, ata o momento da Segunda Guerra Mundial, ao que acudiron moitos profesionais españois da educación baixo o impulso da Junta para la Ampliación de Estudios. Os inspectores de educación da Coruña (dos anos 20 e 30), José Peinado Altabre e Manuel Díaz Rozas, mantiveron contacto con E. Claparède. Entre as súas obras están L’association des idées...