"CIA" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Francia (1515-1547), duque de Milán (Francisco II; 1512-1521 e 1524-1525) e conde de Angulema (1496-1547), fillo de Carlos de Orleans e de Luísa de Savoia. Herdou a coroa do seu curmán Luís XII e casou con Claudia, filla deste e de Ana de Bretaña, de xeito que integrou definitivamente o ducado de Bretaña na coroa francesa. Iniciou o seu reinado enfrontándose a Carlos I en Italia, onde obtivo o ducado de Milán. Trala morte do Emperador Maximiliano I (1519), presentou a súa candidatura á xefatura do Sacro Imperio Romano Xermánico, pero os príncipes alemáns escolleron a Carlos V, que se converteu no seu principal rival. En 1525, o emperador apresouno en Pavia e asinou un tratado polo que renunciaba a Nápoles, Milán e Xénova e cedía Borgoña. Posteriormente, continuou o enfrotamento aínda que polo Tratado de Cambrai (1529) renunciou ás súas pretensións en Italia a cambio da soberanía de Borgoña. Retomou as hostilidades ata que pola Paz de Crépy (1544) renunciou definitivamente a Nápoles...

PERSOEIRO

Rei de Francia (1559-1560), fillo de Enrique II e de Catarina de Medici. En 1558 casou con María I de Escocia e delegou o goberno de Francia nos duques de Guisa.

GALICIA

Avogado. Doutor en Dereito e en Filosofía, estudiou economía agrícola e socioloxía e realizou un master en Legal Institutions na University of Wisconsin. Foi delegado consular de España no estado de Mérida (Venezuela), profesor titular e xefe da cátedra de Dereito Agrario na Universidad de los Andes e profesor de dereito mercantil na Universidade de Vigo. Preside a asociación Amigos da Universidade de Vigo, da que foi fundador. Colaborou en Foro Galego ou Cuadernos para el Diálogo. Entre outras obras coordinou Universidade e Sociedade (1999) e escribiu Autonomía, agricultura e desenrolo de Galicia (1992).

1. 1. Privilexio ou exención de carácter político, económico ou xurídico que tiñan os habitantes dun lugar, vila ou comarca durante a Idade Media concedida polo soberano ou señor xurisdicional.

   2. Territorio ou localidade que gozaba da condición de franquía.

   3. carta de franquía

      Documento medieval en que se recollía a concesión efectuada polo soberano ou señor xuridisccional aos habitantes dalgunha vila, lugar ou comarca e no que se recoñecía un determinado estatuto xurídico, unhas garantías de liberdade civil e política ou a exención de cargas e tributos. Apareceron por primeira vez a finais do s XI nos territorios do N de Europa e estendéronse cara ao S durante os ss XII e XIII.

2. 1. Exención do pagamento de certos dereitos ou servicios públicos.

   2. Nas aseguradoras, tanto por cento sobre o valor dos efectos asegurados ou cantidade fixa, a partir da que comeza a contar a responsabilidade do asegurador.

3. Contrato establecido entre dúas empresas, polo que unha delas (franqueadora) concede a outra (franqueada) o dereito a fabricar ou utilizar unha marca comercial, a cambio dunha compensación económica.

4. Situación na que está un barco cando ten paso franco para se facer ao mar ou coller un rumbo determinado.

5. Situación en que se coloca un barco para saír dun porto ou lugar de ancoraxe. O barco colócase pola parte de fóra de todos os outros que están ancorados no mesmo lugar e nun punto onde poida xirar con facilidade e continuar o seu rumbo libre de obstáculos.

1. Calidade de fraudulento.

2. Cousa ou feito fraudulento.

1. 1. Repetición dun acto, feito ou suceso.

   2. Número de veces en que algo se repite.

2. 1. Cociente nunha distribución estatística dun carácter cuantitativo entre o efectivo dun valor concreto do carácter, ou dunha clase de valores, e o número de individuos que integra a mostra. Se o carácter cuantitativo é discreto, e toma os valores x 1 ,...,x n sobre unha mostra de N individuos, a frecuencia ou frecuencia relativa do valor x i é o cociente f i =n i /N, onde n i é o efectivo do valor x i , é dicir, o número de individuos da mostra que presentan o valor x i do carácter. A representación gráfica da función de distribución x i →f i é unha liña poligonal que se obtén ao unir os puntos de coordenadas (x i , f i ), i=1,...,n, denominada polígono de frecuencias. De maneira análoga defínese a frecuencia para unha clase ou...

   2. Cociente f, nunha serie de N repeticións dunha experiencia na que se estudia a realización ou non realización dun suceso A, entre o número de sucesos en que A ten lugar e o número total de sucesos, N: f=n/N. O número f é a frecuencia ou frecuencia relativa do suceso A.

   3. frecuencia acumulativa

      Suma das frecuencias dos valores do carácter, ou das clases de valores do carácter, anteriores ao valor que caracteriza a frecuencia acumulativa en cuestión, nunha distribución estatística dun carácter cuantitativo. Se o carácter cuantitativo é discreto, e toma os valores x 1 ,...,x n , a frecuencia acumulativa do valor x i é o número F(x i )= i Σf j , onde f j é a frecuencia do valor x j .
      
      
      FORMULA
      
      
      j=1
      A representación gráfica da función x i →F(x i ) é unha curva graduada denominada curva acumulativa ou curva de frecuencias acumulativas. De maneira análoga defínese a frecuencia acumulativa para unha clase ou intervalo en distribucións continuas.

3. 1. Número de períodos ou ciclos completos por unidade de tempo nun proceso periódico. A unidade de frecuencia é o ciclo ou período por segundo (c/s), chamado hertz (Hz)

   2. frecuencia angular

      [ω] Produto da frecuencia dun fenómeno alterno sinusoidal polo factor 2π, ω=2πf. Exprésase en radiáns/segundo. Tamén se coñece como pulsación.

   3. ...

GALICIA

Naturalista e micólogo. Iniciouse na entomoloxía. O comezo da Guerra Civil supuxo un freo na súa traxectoria. En 1950, da man de Fermín Bescansa, centrou as súas observacións na botánica e na micoloxía. Logo dunha vida como investigador autodidacta, comezou en 1965 a carreira de Bioloxía. Entre 1977 e 1982 investigou e impartiu clases nos departamentos de Botánica das facultades de Bioloxía e Farmacia da Universidade de Santiago de Compostela. Foi presidente da Sociedade Galega de Historia Natural (1980-1986). Dedicouse á investigación e á divulgación dos fungos e plantas de Galicia. Destacan os artigos científicos “Nueva especie del género Amanita: A. porrinensis” (1987) e “Gyroporus ammophilus, a new poisonous bolete from the Iberian Peninsula” (Gyroporus ammophilus, unha nova especie de fungo velenoso da Península Ibérica, 1995). Publicou numerosas guías de campo como a Guía das árbores de Galicia (1989) e a Guía das setas ou cogumelos...

REXIÓNS

Rexión do NL de Italia, que comprende as provincias de Gorizia, Pordenone, Trieste e Udine (7.855 km2; 1.180.375 h [estim 2001]). A capital é Trieste. Limita ao N cos Alpes Cárnicos, ao NL cos Alpes Xulianos, ao L con Iugoslavia, ao S co Mar Adriático e ao O coa rexión do Veneto. O relevo presenta dous sectores ben diferenciados: o norte, montañoso, formado polos Alpes Cárnicos, Xulianos e os Prealpes, e o sur, plano e baixo, constituído por unha chaira aluvial formada, entre outros, polo río Tagliamento. O litoral é baixo e areoso, e forma abundantes lagoas; destaca o golfo de Trieste. A poboación está formada por italianos e friulanos (retorrománicos). A chaira é o sector máis aproveitado agricolamente; os produtos principais son os cereais, as patacas, as hortalizas e a viña. Na montaña os principais recursos son a gandería e a explotación forestal. A industria está en pleno desenvolvemento.

GALICIA

Xornalista. Da súa produción destaca El enigma del camino de Santiago (1977), El enigma de Colón (1980), Leyendas gallegas (1980), Tesoros templarios, secretos masones (1981) e Con Ferrandis hemos topado (1991).

1. Composto que descubriu e estudiou R. P. Linstead en 1933, de fórmula relacionada coa de pigmentos naturais tan importantes como a clorofila e a hemoglobina.

2. Calquera dos derivados metálicos da ftalocianina (co ión metálico unido por enlace electrovalente ou por enlaces covalentes cos catro átomos de N pirrólico, formando complexos moi estables) ou dos seus derivados substituídos nos aneis bencénicos. Entre estes derivados existen pigmentos e colorantes excelentes, de cores de gran viveza, intensidade e estabilidade. O máis importante é a ftalocianina cúprica, que é un pigmento de cor azul brillante. Os derivados haloxenados son pigmentos verdes, tamén moi importantes. Algúns ácidos sulfónicos que derivan destas ftalocianinas empréganse tamén como colorantes.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Murcia, situado ao pé da serra de Carrascoy (9.046 h [1996]). A economía é agrícola (hortalizas, algodón, cereais e oliveiras) e gandeira, con industrias derivadas da alimentación e do metal. Do seu patrimonio cultural destacan o xacemento argárico de Carrascoy, os restos dunha calzada romana e a ermida da Purísima Concepción.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, situado no val do Guadalquivir, entre Carmona e Écija (7.470 h [1996]. Centro agrícola de La Campiña, con industrias alimentarias. De orixes prehistóricas, recibiu durante a ocupación romana o nome de Obulcula. Conquistada polos cristiáns en 1248, o seu señorío foi entregado á orde de Alcántara. Do seu patrimonio cultural destacan, entre outros, o xacemento de Fuente de la Reina e os restos do castelo de Fuentes.

PERSOEIRO

Escritor e diplomático. Licenciouse en Dereito pola UNAM e realizou estudios de posgrao en economía no Instituto de Altos Estudios Internacionais de Xenebra. Profesor de literatura en diversas universidades norteamericanas, colaborou na revista Medio siglo, cofundou e dirixiu a Revista Mexicana de Literatura e foi codirector de El Espectador. Así mesmo, fundou o Movimiento de Liberación Nacional del Comité Nacional de Auscultación y Organización. Da súa produción destacan Los días enmascarados (1954), La región más transparente (1958), La muerte de Artemio Cruz (1962), Aura (1962), Cambio de piel (Premio Biblioteca Breve 1967), Casa con dos puertas (1970), Tiempo mexicano (1971), Terra nostra (Premio Xavier Villaurrutia 1976 e Premio Rómulo Gallegos 1977), La cabeza de la hidra (1978), Gringo Viejo (1985), Cristóbal Nonato (1987), El naranjo o los círculos...