"AND" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor e litógrafo. Cultivou a caricatura e a litografía irónica para despois dedicarse á pintura. En Esmirna (1828) adoptou a temática oriental e máis tarde cultivou un realismo precursor de Millet e Courbet.

PERSOEIRO

Pintor soviético. Representou a tendencia occidentalista do realismo soviético. Membro da Sociedade de Pintores de Cabalete (OST), realizou obras coas temáticas modernistas do deporte e do traballo industrial. Inspirándose nos feitos da revolución, pintou A defensa de Petrogrado (1928). Decorou os teitos das estacións Majakovskaia (1938) e Novokuznietskaia (1943) do metro de Moscova. Recibiu o Premio Lenin en 1964.

PERSOEIRO

Pintor francés. Membro dunha familia de debuxantes e artesáns, parece que foi fillo natural de Talleyrand. En 1815 ingresou na École des Beuax-Arts, onde foi alumno de Pierre-Narcisse Guérin e compañeiro de Théodore Géricault. Ao mesmo tempo, acudía ao Musée du Louvre onde copiaba as obras dos grandes mestres. Foi o abandeirado do romanticismo pictórico francés e un fervente defensor da liberdade do artista fronte aos canons clasicistas: opúxose ao emprego do modelo, feito que contribuíu a que a súa obra, vigorosa e dinámica, fose a miúdo imperfecta. Estudiou a Il Veronese, buscou un equilibrio cromático baseado na complementariedade das cores e abriu o camiño a posteriores experiencias impresionistas e divisionistas. Baixo a influencia de Géricault cultivou a pintura de historia e pintou nun estilo similiar ao da súa obra Dante e Virgile (Dante e Virxilio, 1822), coñecida tamén como a Barca de Dante e que presentou no Salon dese ano. Realizou obras de temas de historia...

PERSOEIRO

Compositor. Organista e clavecinista, foi músico da corte de Luís XIV. En 1683 nomeárono sub-mestre da capela real, en 1685 compositor de música de cámara, dende 1689 superintendente de música de cámara e posteriormente mestre de música de cámara. Foi autor de motetes de vasta concepción polifónica, de ballets e dun gran número de pezas de concerto para a corte. Da súa produción destacan Ballet de la jeunesse (O baile da mocidade, 1686) e Sinfonies pour les soupers du Roi (Sinfonías para as ceas do rei).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico belga. De formación lingüística e musical, deu o seu salto ao cine no ano 1966 coa película De man die zijn haar kort liet knippen (O home do cranio rasurado). O éxito crítico deste filme permitiulle rodar posteriormente películas nas que reflexiona sobre a realidade, como son Un soir, un train (Unha noite, un tren, 1968), Rendez-vous à Bray (Cita en Bray, 1971), Belle (Fermosa, 1973), Een vrouw tussend hond en wolf (Muller entre can e lobo, 1979), Benbenuta (1983) ou L’oeuvre au noir (Obra en negro, 1988).

1. Macizo montañoso situado ao NO do Sistema Ibérico, que forma un bloque homoxéneo entre a Comunidade Autónoma de Castela e León e a Comunidad Autónoma de La Rioja, e que serve de divisoria de augas entre as concas dos ríos Ebro e Duero. As maiores altitudes son o macizo de San Millán (2.131 m), La Demanda (2.037 m) e San Lorenzo (2.305 m). Desde un punto de vista xeomorfolóxico, está formado por un bloque paleozoico de cuarcitas e lousas, e por unha cobertura secundaria de materiais sedimentarios (calcarias e margas).

2. Acción de demandar.

3. 1. Acción procesual mediante a que se realiza a petición dun dereito ante un xuíz ou tribunal de xustiza. A través da demanda, o autor solicita do órgano xurisdicional unha determinada tutela xurídica. Tamén determina o obxecto do proceso e o contido da sentencia, de modo que o xuíz deberá dar resposta a esa solicitude nos termos nos que se concrete a demanda e a contestación no seu caso.

   2. Petición que unha das partes mantén nun xuízo. Tamén inclúe as distintas peticións que durante a substanciación do procedemento xudicial poden formular as partes, de forma que se orixine un incidente que o desvíe do seu curso ordinario.

   3. Escrito que recolle esa petición. No escrito de demanda constará o órgano xurisdicional a quen vai dirixido, os nomes e os apelidos do demandante e do demandado, os feitos nos que se basea, os antecedentes do feito do caso e os fundamentos de dereito que xustifiquen a petición.

4. Cantidade de produtos ou servicios que un comprador está disposto a adquirir en función dunha serie de variables, como o prezo dos produtos, a renda do consumidor ou a especulación. Denomínase demanda efectiva a cantidade de produtos que corresponden ao poder de compra dos demandantes, e demanda potencial a correspondente ao desexo pero non ao poder, ou á inversa. A curva de demanda relaciona os prezos dunha unidade de produto coas cantidades que o consumidor desexa mercar, nun período de tempo determinado. A gráfica resultante é unha liña descendente de esquerda a dereita, consecuencia da lei fundamental da demanda, segundo a que as cantidades demandadas dun produto varían en sentido inverso ao prezo das mesmas. Para que a lei se cumpra é necesaria a constancia nos gustos do consumidor, a invariabilidade nos seus ingresos e no prezo do produto.

5. Acción de buscar ou conseguir algo.

6. Composición poética medieval que consiste en propor unha cuestión sobre un tema calquera. A resposta é a propia composición, ou ben outra, obra do propio autor da demanda, ou doutro.

7. DBO.

8. ...

1. Acción de demandar.

2. 1. Acción procesual mediante a que se realiza a petición dun dereito ante un xuíz ou tribunal de xustiza. A través da demanda, o autor solicita do órgano xurisdicional unha determinada tutela xurídica. Tamén determina o obxecto do proceso e o contido da sentencia, de modo que o xuíz deberá dar resposta a esa solicitude nos termos nos que se concrete a demanda e a contestación no seu caso.

   2. Petición que unha das partes mantén nun xuízo. Tamén inclúe as distintas peticións que durante a substanciación do procedemento xudicial poden formular as partes, de forma que se orixine un incidente que o desvíe do seu curso ordinario.

   3. Escrito que recolle esa petición. No escrito de demanda constará o órgano xurisdicional a quen vai dirixido, os nomes e os apelidos do demandante e do demandado, os feitos nos que se basea, os antecedentes do feito do caso e os fundamentos de dereito que xustifiquen a petición.

3. Cantidade de produtos ou servicios que un comprador está disposto a adquirir en función dunha serie de variables, como o prezo dos produtos, a renda do consumidor ou a especulación. Denomínase demanda efectiva a cantidade de produtos que corresponden ao poder de compra dos demandantes, e demanda potencial a correspondente ao desexo pero non ao poder, ou á inversa. A curva de demanda relaciona os prezos dunha unidade de produto coas cantidades que o consumidor desexa mercar, nun período de tempo determinado. A gráfica resultante é unha liña descendente de esquerda a dereita, consecuencia da lei fundamental da demanda, segundo a que as cantidades demandadas dun produto varían en sentido inverso ao prezo das mesmas. Para que a lei se cumpra é necesaria a constancia nos gustos do consumidor, a invariabilidade nos seus ingresos e no prezo do produto.

4. Acción de buscar ou conseguir algo.

5. Composición poética medieval que consiste en propor unha cuestión sobre un tema calquera. A resposta é a propia composición, ou ben outra, obra do propio autor da demanda, ou doutro.

6. DBO.

7. DQO.

1. de demandar.

2. Persoa contra a que se formula unha demanda ou a quen se lle reclama unha cousa en xuízo.

1. Solicitar algunha cousa.

2. Preguntar algunha cousa.

3. Ser preciso algo.

4. Formular unha demanda perante un xuíz ou tribunal.

5. Ir un barco en dirección a un porto.

PERSOEIRO

Teólogo e bispo de Alexandría. Coñecido como Denís o Grande ou o Magno, foi discípulo de Oríxenes, a quen sucedeu á fronte da escola cristiá de Alexandría. Foi elixido bispo de Alexandría (247) e sufriu a persecución do Emperador Decio ata que, finalmente, se retirou ao deserto. Á súa volta (262), enfrontouse a Novaciano, líder dos teólogos alexandrinos, participou activamente nas controversias contra os herexes e apoiou o papa de Roma. Durante a persecución de Valeriano (257), o gobernador de Exipto esixiulle adorar os ídolos do Imperio, pero, ao se negar, foi desterrado ao deserto de Libia. Dous anos despois, o emperador foi apresado polos inimigos e Denís e os seus sacerdotes puideron volver a Alexandría, onde permanecería ata a súa morte. A súa festividade celébrase o 17 de novembro.

PERSOEIRO

Militar francés. No ano 1940, como gobernador militar de París, entregoulles a cidade aos alemáns. Nomeado alto comisario francés en Siria, opúxose aos anglo-gaullistas. No ano 1945 foi xulgado e condenado a morte, pena que se lle conmutou pola de traballos forzados. Morreu en prisión.

PERSOEIRO

Pintor francés. Estudiou na Académie Carrière (1898-1899) e na Académie Julian (1904). Traballou con Vlaminck (1899), con quen descubriu a arte negra. Pintou con cores puras e vivas, con trazos fragmentarios e cunha composición monumental. No Salon d’Automne de 1905, onde se concretou o fauvismo, presentou obras como Vue de Collioure (Vista de Collioure, 1905). Influído por Cézanne e o cubismo (1907), abandonou o fauvismo; entre as obras deste período destacan Baigneuses (Bañistas, 1908) e Vue de Cadaqués (Vista de Cadaqués, 1910). Trala Primeira Guerra Mundial encamiñouse cara a unha figuración clásica e pintou paisaxes, retratos, bodegóns e nus como La beau modèle (A bela modelo, 1923). Realizou decoracións teatrais entre as que destacan as dos Ballets Russes (Ballets rusos, 1919) de D’agilev.