"Alle" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida en Bos Aires en xaneiro de 1913, que cesou en xuño de 1926, cando chegaba ao número 163. Trátase da primeira publicación oficial do Centro Galego da capital arxentina. En 1918 cambiou o seu nome polo de Centro Gallego de Buenos Aires. Boletín oficial e, en novembro de 1923, Centro Gallego de Buenos Aires. Boletín mensual. Tiña periodicidade mensual. Foi dirixido por Juan Manuel Pérez, José Blanco Amor, Eduardo Blanco Amor, Valentín Fernández e Luís Seoane, en diferentes etapas. Incluía información variada acerca do propio Centro Galego. Nas páxinas de creación literaria en castelán incluíronse artigos de homenaxe a Leiras Pulpeiro, Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Teodosio Vesteiro Torres ou Manuel Murguía; necrolóxicas, como a de Añón; poesía de Rey Soto, García Ferreiro, Rosalía de Castro ou Curros Enríquez; e textos literarios de Juan Neira Cancela, Barcia Caballero e Aurelio Ribalta, entre outros. Nas seccións dedicadas á lingua galega e tituladas...

ENSEADAS

Enseada da beira setentrional da ría de Muros e Noia, situada no litoral da parroquia de Abelleira (concello de Muros), entre as puntas de Abelleira, ao O e a Romeira, ao L.

1. 1. Lugar da cociña de leña onde se xunta e recolle a borralla.

   2. Oco situado debaixo da porta do forno da cociña de ferro ou parte traseira da lareira, onde se depositaba a borralla logo de arder a leña.

2. Monte de pedras e terra producido pola caída dun muro.

3. 1. Lugar do campo ou do monte rozado destinado a queimar as pólas e os restos que logo servirán de fertilizante.

   2. Montón de pólas ou restos que despois de queimarse, se aproveitan as súas cinsas como fertilizante para os terreos.

4. Néboa densa e baixa.

1. Oco situado debaixo da porta do forno onde se recolle a borralla.

2. Disfrace de entroido que consiste nun traxe normal con moitos farrapos, mal remendado. Leva amais un saco de cinsa e un anteface na faciana.

1. Que está cheo ou sucio de borralla.

2. Que é da cor da cinsa.

3. Aplícase ao tempo meteorolóxico cando hai moita néboa.

PERSOEIRO

Escritor e dramaturgo. Xunto con Alfonso Sastre e Alfonso Paso dominou a escena española na década dos anos cincuenta e sesenta. Foi apresado en 1939 a causa da súa participación na Guerra Civil. A súa obra Historia de una escalera, estreada en 1949 e galardoada co Premio Lope de Vega, constitúe un dos fitos do realismo que daría lugar á aparición dunha problemática crítica, ausente na escena española desde 1939, e unha das primeiras miradas críticas á España da posguerra que influiría en autores posteriores. A súa técnica evolucionou desde as formas do teatro psicolóxico e existencial ata as influídas polo teatro brechtiano, aínda que sempre cunhas solucións moi persoais, presentando os obstáculos que limitan a condición humana e que ou son externos, e aquí se inscribe a súa vertente social e política, ou internos, enmarcados nunha ambigüidade transcendente. Para el, o coñecemento humano móvese entre as insuficiencias físicas e a inseguridade das intuicións, expresada a través...

PERSOEIRO

Soprano. José Antonio Bertrand foi o seu mecenas e promoveu a súa entrada no conservatorio do Gran Teatro do Liceu en 1950, onde foi discípula de Conchita Badía, Eugenia Kemmeny e Napoleone Annovazzi. A súa voz caracterízase por un magnífico timbre e gran musicalidade, acompañada dunha notable técnica que lle permitiu manter longas frases de canto legato e sobrecolledores agudos en pianísimo. O seu debut oficial foi no Teatro Principal de València (1954) coa Novena Sinfonía de Beethoven; posteriormente na Ópera de Basilea, a partir de 1957 e durante catro anos, cantou máis de corenta papeis entre os que destacaron as súas primeiras Mimi, Tosca, Aida e Salomé. Anos máis tarde debutou nos principais teatros de ópera do mundo: Ópera de Viena (1959), Scala de Milán (1960), San Carlo de Lisboa (1961), Liceu de Barcelona (1962), Teatro Colón de Bos Aires (1964), Metropolitan de Nova York (1965) e no Carnegie Hall de Nova York (1965). En Galicia debutou na Coruña en 1963 con...

1. Forma castelá correspondente ao apelido galego Cabaleiro.

2. Liñaxe aragonesa, espallada por toda España. As súas armas levan, en campo de goles, un cabaleiro armado de prata, xinete nun cabalo do mesmo metal, cunha espada denuda na man destra e unha rodela na sinistra. Os de Asturias traen, en campo de sinople, un castelo de prata posto sobre ondas de auga de azul e prata, sinistrados dun león rampante da súa cor, empinado aos seus muros e superado dunha estrela de ouro; bordo de azul con oito flores de lis de ouro.

GALICIA

Economista e político. Oficial da Mariña Mercante, obtivo a licenciatura en Ciencias Económicas na Universidade de Santiago de Compostela, un Master in Arts en Economía na Universidade de Essex e o doutorado na Universidade de Cambridge. Foi profesor das universidades de Sevilla e Santiago de Compostela, onde exerceu como catedrático de Teoría Económica en 1983, e na facultade de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade de Vigo. Militante do Partido Socialista Obrero Español (PSOE), foi elixido deputado pola Coruña na terceira lexislatura (1982-1986), actuando como portavoz de asuntos económicos do grupo parlamentario socialista. Entre 1985 e 1988 foi ministro de Transportes, Turismo e Comunicacións. En 1990 foi elixido secretario de política institucional do Comité Executivo do PSOE. En 1997, cando se presentou como candidato á presidencia da Xunta de Galicia, foi elixido deputado polo PSdeG-PSOE no Parlamento galego. Entre outras obras publicou La crisis de la economía marxista...

PERSOEIRO

Escritor. A súa obra reflicte unha gran preocupación polos temas sociais, á vez que se apoia nunha linguaxe moi elaborada. Publicou as novelas Dos días de setiembre (1962), Ágata ojo de gato (1974), Toda la noche oyeron pasar pájaros (Premio Ateneo de Sevilla, 1981) e En la casa del padre (1988), entre outras; e poemarios como Las adivinaciones (1952), Memorias de poco tiempo (1954), Las horas muertas (1959), Vivir para contarlo (1969), Descrédito del héroe (1977), Selección natural (1983) e Laberinto de fortuna (1984), entre outros.

PERSOEIRO

Escritor. Exerceu como diplomático e como director de El Tiempo (1939-1943). Cultivou a novela con títulos como El Cristo de espaldas (1952), Siervo sin tierra (1954) e Caín (1969), o conto   en obras como El nuevo príncipe (1969) e El almirante niño (1972), e o ensaio.

GALICIA

Pintor. Estudiou por libre na Academia de Bellas Artes de San Fernando, en Madrid, e posteriormente no taller de Pancho Cossío. En 1952 trasladouse ao Brasil onde foi axudante de Locateli na Academia Nacional de São Paulo e perfeccionou a súa pintura. Realizou exposicións en varios países sudamericanos como Brasil ou Arxentina. En 1969 participou por primeira vez na Bienal de Pontevedra coa obra Pescadores, expuxo nas seguintes convocatorias e en 1975 recibiu a medalla de bronce por Mariscando. Ten obras no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo.