"ERS" (Contén)

1. Acción e efecto de converter ou de converterse.

2. Cambio de títulos de débeda pública por outros doutra emisión ou con diferentes condicións.

3. 1. Cambio do valor numérico dunha magnitude física que acontece como consecuencia de empregar, para medila, unha unidade de medida diferente. Os factores que o fan posible reciben o nome de factores de conversión e son a expresión do valor numérico dunha unidade en termos da outra.

   2. conversión interna

      Fenómeno de descomposición radioactiva no que un núcleo atómico excitado transfire o exceso de enerxía a un electrón orbital, denominado electrón de conversión, que se desprende do átomo de enerxía relativamente alta. O espectro de enerxías dos electróns de conversión é discontinuo. A conversión interna tende a disipar o exceso de enerxía, que non é suficiente para producir unha emisión de partículas (α ou β) ou raios γ.

4. Paso dunha categoría a outra por medios morfolóxicos que non alteran a base das palabras, na terminoloxía do Círculo Lingüístico de Praga. Así, sobre a base com- pódese formar o verbo comer, o adxectivo comido ou os substantivos comedor e comida.

5. Figura estilística que consiste en empregar a mesma palabra no final de dúas ou máis frases ou cláusulas.

6. Acción de converter unha proposición na súa inversa, na que o predicado é o suxeito da primeira e viceversa. Admítense tres tipos: a conversión simple, na que suxeito e predicado conservan a cantidade e a extensión (

7. 1. Evolución que segue unha escuadra formada en liña de fronte cando quere cambiar de rumbo por movemento simultáneo, de xeito que os navíos describen arcos concéntricos ao redor dun buque que fai de eixe de xiro.

   2. ...

1. Que ou quen se converte dunha relixión a outra. Aplícase especialmente aos musulmáns e, sobre todo, aos xudeus convertidos ao cristianismo durante a Baixa Idade Media. Malia que xa en tempos de Recaredo se establecera a oficialidade do cristianismo, os casos de conversións non foron frecuentes ata finais do s XIV. Durante o s XIII producíronse os debates e as confrontacións entre teólogos cristiáns e xudeus, sen embargo, a intolerancia da sociedade cristiá cara aos xudeus, que se ía estendendo dende Andalucía á Península Ibérica, desembocou en 1391 nunha serie de matanzas de xudeus. Esta violencia provocou un gran número de conversións, aproximadamente cen mil, a desaparición de xuderías e a diminución das grandes alxamas medievais, como a de Toledo, e a migración dos xudeus dende as grandes cidades ao campo; moitos dos xudeus casteláns refuxiáronse en Galicia, onde existía unha maior tolerancia da poboación. A finais do s XV había 300.000 conversos aproximadamente, coñecidos tamén como...

2. 1. Adulto que adoptaba a vida monástica na Alta Idade Media.

   2. Monxe que non profesa os votos solemnes nalgunhas ordes ou congregacións relixiosas. Esta figura creárona os cistercienses no s XI; non recibía as ordes sagradas e dedicábase ao traballo manual.

PERSOEIRO

Rei de Persia (531-579), fillo de Kavadh I. Pertencente á dinastía sasánida, estendeu os seus dominios sobre os territorios bizantinos coa conquista de Antioquía no 540, e chegou ata o Mar Negro, o río Oxus e Iemen. Aliouse cos turcos occidentais e venceu os hunos brancos ou heftalitas no 562. Durante o seu reinado estableceu unha serie de reformas na administración, como a regulamentación dos impostos baseándose nun catastro, e promoveu as grandes construcións públicas. Restaurou o zoroastrismo como relixión oficial.

PERSOEIRO

Rei de Persia (590-628), neto de Cosroes I. Iniciou o seu reinado contando coa amizade do emperador bizantino Mauricio, que recibiu Armenia a cambio da súa axuda contra unha rebelión dirixida polo xeneral persa Bahram. Despois do asasinato do Emperador Mauricio reconquistou ese territorio, ademais de Capadocia, e chegou ata o Bósforo. No 611 emprendeu unha campaña que rematou no 617 coa conquista das provincias bizantinas de Siria, Palestina, Xerusalén e Exipto. Malia isto, o país non estaba ben estruturado e debido á opresión do monarca permitiu que o novo emperador bizantino Heraclio puidese vencelo (623). Despois da súa derrota, a nobreza destronouno e substituíuno polo seu fillo Kavad II.

PERSOEIRO

Pintor flamengo. A súa arte ten puntos de contacto co claroscuro de Caravaggio e Ribera. Acompañou a Rubens na súa viaxe a España. Pintou os cadros da beguinaxe de Malinas sobre a vida de Cristo e santa Teresa (1655), ademais de escenas de xénero (Os fumadores).

PERSOEIRO

Arquitecto holandés. Estudiou na Academia de Anveres e exerceu como arquitecto municipal de Roermond. Discípulo de Viollet-le-Duc, traballou na restauración da catedral de Maguncia. Construíu numerosas igrexas en estilo neogótico, entre as que destacan a de St. Catharina en Eindhoven (1859) e St. Wilibrordus (1864-1866) en Amsterdam. Realizou tamén o Rijksmuseum de Amsterdam (1877-1885).

PERSOEIRO

Rei de Persia (521-486 a C), fillo de Histaspes, sátrapa de Partia. Participou no asasinato de Bardiya e sucedeu o seu irmán Cambises II, morto na campaña de Exipto, despois de lle dar morte ao usurpador Gaumata. Enfrontouse aos aspirantes ao trono e, coa sublevación dalgúns dos gobernadores das provincias e despois de cinco anos de batallas, fíxose co poder. Logo organizou o seu imperio, que se estendía entre o Mediterráneo, a India e o Mar Caspio, e dividiuno en vinte satrapías; estableceu vías de comunicacións entre as capitais das satrapías e dotounas de certa autonomía. Unificou tamén a moeda en todo o seu imperio e cuñou os dáricos de ouro. Emprendeu unha campaña en Europa na que se enfrontou aos escitas (512 a C) ao redor do Danubio, adquiriu o dominio sobre o Bósforo e someteu Tracia e Macedonia. Os enfrontamentos coas polis gregas, as Guerras Médicas, iniciáronse coa conquista de Sardes polos habitantes de de Mileto (498 a C). Malia a conquista desta cidade (490...

PERSOEIRO

Rei de Persia (424-405 a C). Recibiu o alcume de Nothos (‘bastardo’) por ser fillo ilexítimo de Artaxerxes I e dunha concubina. Sátrapa de Hircania, chegou ao poder despois do asasinato do seu irmán Sogdiano e eliminou o seu irmán Arsitis trala súa sublevación. Participou na Guerra do Peloponeso e aliouse con Esparta despois da derrota de Atenas no ataque a Siracusa (413), e ordenoulles aos dous sátrapas de Asia Menor, Farnabaces e Tisafernes, que atacasen as colonias de Atenas. Enfrontouse ás sublevacións dos medos e dos exipcios, que foron dominadas con dureza.

PERSOEIRO

Último rei de Persia (336-330 a C). Membro dunha rama lateral dos aqueménidas, accedeu ao poder despois do envelenamento de Artaxerxes III e mais o seu fillo. Enfrontouse á invasión de Alexandre o Grande, quen venceu o xeneral mercenario Memnón de Rodas na Batalla de Gránico (334 a C) e despois a Darío III en Isos (333 a C). Intentou deter o avance de Alexandre ofrecéndolle Asia Menor, pero este rexeitouno e Darío III foi derrotado de novo en Gaugamela (331 a C). Despois desta batalla Darío buscou refuxio na Bactriana, onde morreu asasinado polo sátrapa Bessos.

PERSOEIRO

Militar e político estadounidense. Foi deputado, senador e ministro de Guerra dende 1853 a 1857. Desde os seus cargos mantivo o seu apoio ao sistema escravista e posturas contrarias ao federalismo. Ao estalar a Guerra de Secesión foi elixido presidente da Confederación sudista en 1861. Dirixiu a guerra e rexeitou todos os intentos de paz, pero a derrota das forzas do sur obrigárono a fuxir en 1865. Foi apresado e recluído na prisión de Fort Monroe (Virginia) durante dous anos.

PERSOEIRO

Fotógrafo neerlandés. Estudiou na Academia de Arte de Enschede (1950-1954). A partir de 1972 creou secuencias fotográficas de paisaxes neerlandesas onde, mantendo o horizonte, foi modificando os primeiros planos. Todas estas secuencias manteñen unha liña horizontal que une todas as fotografías e que constitúe o seu elemento construtivo común. Expuxo as súas creacións na Galerie m de Bochum, en 1976, e no Kröller-Müller Museum de Otterlo, en 1977.