"Ivo" (Contén)

Pertencente ou relativo á caridade.

Aplícase á persoa propensa a sentir caridade ou a facer obras de caridade a prol dos demais.

Que se alimenta de carne, especialmente os animais de hábitos predadores, como os das ordes dos carnívoros e dos pinnípedos, que capturan fundamentalmente presas vertebradas.

Aplícase á planta que atrapa pequenos animais, principalmente insectos, que lle proporcionan nutrientes. Son exemplo de plantas carnívoras as familias sarraceniácea, nepentácea, droserácea (sobre todo os xéneros Dionaea e Drosera) e lentibulariácea (os xéneros Pinguicula e Utricularia). Os tres últimos xéneros están presentes en Galicia.

1. Mamífero da orde dos carnívoros.

2. Orde de mamíferos caracterizados por unha dentición na que destaca o gran tamaño dos caninos, de función punzante, e a aparición de moas carniceiras, cortantes, como especialización do cuarto premolar superior e do primeiro molar inferior. Tamén son características dos carnívoros: as mandíbulas, que só permiten movementos verticais de grande abertura; as clavículas atrofiadas, que preveñen problemas articulares; o aparato dixestivo sinxelo, pola facilidade de asimilación da súa dieta fronte aos animais herbívoros; o encéfalo desenvolvido, que coordina os reflexos e a intelixencia que precisa a vida depredadora; a vista desenvolvida, incluso para condicións de pouca luz; o oído notable; as glándulas odoríferas, dispostas na rexión anal e que están especialmente desenvolvidas nos mustélidos e nos vivérridos, e que nalgunhas especies como as mofetas e os touróns poden expelir substancias fétidas a distancia e servir de defensa;...

1. Que está privado da liberdade.

2. Persoa aprisionada nun conflito. O cativo foi unha das orixes do escravo. Este foi o caso, durante o Imperio Romano, dos eslavos capturados nas loitas do leste da Xermania. A partir do s VIII, co desenvolvemento dos conflitos entre cristiáns e musulmáns, así como por mor do incremento da actividade comercial no Mediterráneo, estendeuse o costume de facer cativos. O feito provocou que, entre os piratas e os corsarios, se producira un tráfico de rescates e intercambios de prisioneiros.

Que ten pouca calidade.

De pouco tamaño ou estatura.

Cheo de mesquindade e ruindade nas súas accións.

Que resulta contrario e desfavorable.

Que é escaso e de cantidade reducida.

Que está baixo a influencia de algo ou alguén dunha maneira irresistible.

Rapaz que non chegou á adolescencia.

Que obra como causa ou axente.

Aplícase aos verbos ou ás formas verbais que indican que o seu suxeito non realiza a acción por si mesmo senón que lla obriga a realizar a alguén ou algo. En galego, como noutras linguas romances, o causativo pode expresarse mediante o uso transitivo dun verbo intransitivo (

Que exerce coacción.

Aplícase aos verbos que expresan unha acción que se ten que facer con esforzo, como combater, dominar, abordar, etc. OBS: Úsase sobre todo na terminoloxía da filoloxía clásica.

Que constrinxe a alguén para que faga ou diga algunha cousa.

Campo magnético mínimo que se necesita para anular a imantación dun corpo imantado.

Aplícase a un modo das linguas semíticas, de contido exhortativo, limitado practicamente ás primeiras persoas de singular e de plural.

Aplícase, na terminoloxía usada polos lingüistas norteamericanos, ao subxuntivo e imperativo usados en sentido exhortativo.

Relativo ou pertencente a unha colectividade. Ex: O convenio colectivo da empresa está pendente de aprobación.

1. Aplícase a un nome que, estando en singular, designa unha pluralidade de individuos ou cousas.

2. numeral colectivo

   Substantivo que representa un conxunto dunha cantidade determinada de unidades (Ex: decena, ducia, quincena, vintena, trintena). OBS: Algúns destes numerais tamén designan cantidade aproximada e non exacta (Ex: Unha vintena de candidatos optaban ao posto).

Grupo de persoas que realizan unha actividade en conxunto, unidas por unha relación laboral, por teren intereses comúns ou por reivindicaren as mesmas cousas. Ex: O colectivo de cazadores celebrou a súa xuntanza semanal.

Relativo ou pertencente ao combate.

Disposto a loitar pola defensa das súas ideas e dos seus intereses e atacar os contrarios.