"Nande" (Contén)

GALICIA

Pintor. O seu pai, Andrés Fernández Montero, coñecido como Ollos mouros, e o seu avó, coñecido como Guinchote, foron escultores. Formouse baixo a liña de Xoán Antonio García de Bouzas. En 1794, pensionado polo conde de Gimonde, ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, onde coincidiu co seu irmán Tomé, tamén pintor. Foi profesor de debuxo na Sociedad Económica de Amigos del País de Santiago (1806-1809). A súa obra é mostra do eclecticismo neoclasicista mesturado coas pervivencias barrocas. Antes de 1794 realizou, entre outras obras, a pintura do retablo de Nosa Señora das Dores en Santa María a Real de Conxo. Tralo breve paso pola academia, instalouse en Santiago, onde desenvolveu a fase de madurez da súa pintura (1794-1815) coas decoracións das novas igrexas de San Bieito do Campo e da Capela Xeral das Ánimas. Estas obras caracterizáronse pola presenza dun gran número de personaxes, realizadas a gran tamaño, cunhas composicións baseadas na diagonal coa...

GALICIA

Pintor. Pintou e dourou o retablo e as imaxes da capela maior de Santa María de Adai (Lugo); e dourou e estufou o retablo maior do santuario de Nosa Señora do Camiño en San Martiño de Tiobre (A Coruña) e o pintado da imaxe de san Xosé.

PERSOEIRO

Político, conde de Chinchón e marqués de Bobadilla del Monte. Tesoureiro xeral do consello de Aragón, era vicerrei de Perú (1629-1639) cando prohibiu o comercio entre os vicerreinados de Perú e México, feito que acabou provocando unha grave crise económica.

PERSOEIRO

Arquitecta. Doutora en Arquitectura e profesora de xardinería e paisaxe na Escola Superior de Arquitectura na Universidade da Coruña. Foi arquitecta do Patrimonio Artístico Nacional e visitadora de proxectos do COAG. Realizou distintos proxectos en colaboración con José González-Cebrián Tello.

GALICIA

Militar e diplomático, sétimo conde de Lemos, conde de Vilalba e de Andrade e marqués de Sarria. Presidente do Consello de Indias (1603-1610), durante o seu mandato conquistouse o arquipélago das Molucas (1606). Foi vicerrei (1610-1616) en Nápoles, onde creou a Academia degli Oziosi e realizou numerosas obras públicas. Foi embaixador extraordinario de Filipe IV en Roma, comendador da orde de Alcántara e presidente do Consello de Italia (1616-1618). Destacou como mecenas de numerosos escritores, entre outros, Cervantes, Quevedo e Lope de Vega. Fundou os conventos de San Xacinto e o das franciscanas da Madre de Deus en Monforte. Escribiu Relación de la Provincia de los Quixos (1608).

PERSOEIRO

Bispo de Mondoñedo (1890-1905). En 1858 foi ordenado sacerdote. Durante a súa etapa ovetense fundou e dirixiu a Igrexa de Santo Domingo de la Santa Obra do Catecismo. Foi profesor de latín, catedrático de teoloxía dogmática e reitor do Seminario de Oviedo. Escribiu en numerosas revistas e xornais, entre outras La Unidad, e traduciu ao asturiano o Evanxeo de san Mateo. Durante o seu mandato fundou varias escolas dominicais para o estudo do catecismo.

PERSOEIRO

Cardeal da Igrexa Católica que ocupou o arcebispado de Sevilla. Os seus biógrafos non se poñen de acordo no lugar de nacemento; Armando Cotarelo Valledor afirma que naceu accidentalmente en Valladolid, mentres que Amor Meilán, Martínez Murguía e Otero Pedrayo, entre outros, sosteñen a hipótese monfortina. Destacou na política e na diplomacia, e foi un mecenas das artes e filántropo. Como expoñente desta última vertente destaca a fundación en Monforte de Lemos do Colexio da Nosa Señora da Antiga.

GALICIA

Comerciante. Membro do Consulado de Comercio de Bos Aires, organizou e financiou o terzo de galegos trala invasión inglesa da cidade, do que foi tenente coronel.

PERSOEIRO

Militar. Fiel á causa isabelina, participou na Guerra de Granada, onde, ademais de destacar como soldado no sitio de Tájara e na conquista de Illora (1486), encabezou as negociacións para a rendición do monarca nazarí (1492). Como pago polos seus servicios, os Reis Católicos nomeárono encomendeiro da orde de Santiago e señor de Órgiva, e cedéronlle as rendas sobre a produción da seda granadina. En 1497 foi enviado a Italia, onde se enfrontou aos exércitos franceses que invadiran o Reino de Nápoles. En 1500 volveu a Italia para levar á práctica os acordos da repartición do Reino de Nápoles asinados no Tratado de Chambord-Granada. Tralas derrotas das tropas francesas en Cerignola (1503) e Gaeta (1504), consolidou o dominio aragonés en Nápoles e obtivo o título de vicerrei do Reino de Nápoles (1505-1507). Introduciu unha nova concepción militar baseada na reorganización da infantería en coronelías e no emprego táctico da artillería.

PERSOEIRO

Político, marqués de Guadalcázar. Vicerrei de Nueva España (1612-1621), fundou durante o seu goberno as vilas de Córdoba (1618), Guadalcázar (1620) e Lerma (1620), e reprimiu a sublevación dos tepehuanes. Como vicerrei de Perú (1621-1629) acabou coas loitas entre familias en Potosí e defendeu Lima dos ataques dos piratas franceses.

PERSOEIRO

Conquistador. Participou na conquista da costa centroamericana do Pacífico xunto con Pedrarias Dávila e liderou desde 1523 unha expedición que conquistou ata as terras do lago Nicaragua, onde fundou as cidades de Granada (1523) e León (1524).

PERSOEIRO

Militar. Oposto ao liberalismo, participou na intentona absolutista de 1822. Emigrado a Francia, volveu co exército do duque de Angulema (1823). En 1833 decantouse polo réxime liberal de Isabel II e loitou contra os carlistas.

PERSOEIRO

Impresor liberal. Fundador e director do xornal vigués La Concordia, estableceu o seu obradoiro tipográfico en 1893. Empregou indistintamente os selos editoriais La Concordia ou M. Fernández Dios. Saíron do prelo dos seus talleres diversas obras de Neira Cancela, Besteiro Torres, F. Añón Paz, R. García Vicetto e Nicolás Taboada, entre outros. Á súa morte sucedeuno o seu fillo Miguel Fernández de Lema.

PERSOEIRO

Escultor. Realizou, entre outras obras, os retablos de San Miguel da igrexa de Santa Comba de Cordeiro (1742), da Virxe do Carme en Santa María a Antiga na Pobra do Caramiñal (1766) e dous colaterais para o convento do Carme en Padrón.

PERSOEIRO

Historiador. Gran Mestre da orde de San Xoán de Xerusalén e conselleiro de Pedro o Cerimonioso (1338), foi embaixador do rei aragonés en Navarra (1351) e Francia (1356). Conselleiro do Papa Inocencio VI, compuxo La Grant crónica de Espanya (1385-1386), en parte perdida, e a Crónica de los conqueridores e traduciu ao aragonés, entre outros, o Epitome Histriarum de Xoán Zonaras (1386) e o Secreta Secretorum de Aristóteles.