"lus" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 284.

    1. Causar ilusión.

    2. Facerse unha ilusión ou ilusións.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Arte de producir fenómenos que, aparentemente, contradín as leis naturais. Utilízanse, xunto coa habilidade manual, cartas e material especialmente preparado.

    2. trompe-l’oeil.

    3. Doutrina que limita ao fenómeno, considerado como un simple estado da propia consciencia, a certeza do coñecemento.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente ao ilusionismo.

    2. Persoa que practica o ilusionismo, facendo xogos de ilusión como espectáculo.

    3. Partidario do ilusionismo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que ou quen crea esperanzas con moita facilidade ou con pouco fundamento.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que non pasa de ser unha ilusión, algo meramente imaxinario.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de ilustrar.

    2. Elemento co que se ilustra un texto escrito, especialmente un libro.

    3. Conxunto de coñecementos que adquire unha persoa.

      1. Prancha gravada que representa un debuxo ou unha fotografía e que pode ser impresa reproducíndoa fielmente do orixinal.

      2. Impresión conseguida cunha prancha gravada. Emprégase calquera das técnicas de gravado, xa sexa manual (xilografía ou cobre), ou mecánica (fotogravado), segundo o sistema de impresión. Primitivamente, as ilustracións eran verdadeiras obras de arte, mentres que posteriormente tiveron un valor máis informativo e complementario que mesmo chegou a substituír o texto.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Movemento intelectual europeo que se estendeu por Europa entre a Segunda Revolución Inglesa de 1688 e a Revolución Francesa (1789). Caracterizado polo seu carácter científico e crítico, tivo as súas orixes en Reino Unido, desde onde se estendeu primeiro por Francia e despois ao resto de Europa, favorecido pola cada vez maior independencia económica dos intelectuais e de sociedades científico literarias, a aparición da prensa periódica e a internacionalización das edicións. Propúñase iluminar a humanidade coas luces da razón, deixando a un lado a superstición e as formas da relixiosidade tradicionais baseadas na revelación. A análise e a indución foron os procedementos empregados para conciliar o positivo e o racional a través de formas sensualistas e empíricas; a relativización dos principios conduciu a formulacións predialécticas, ao rexeitamento da transcendencia e ao materialismo. O conxunto, unido ao extraordinario interese polas ciencias químico-físicas e biolóxico-naturais, orixinou...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Revista quincenal editada en Madrid a partir do 15 de xuño de 1878. Cesou a súa edición o 10 de xaneiro de 1879. Dirixida por Manuel Murguía, incluíu colaboracións de Rosalía de Castro e Eduardo Pondal, e artigos en galego, castelán e bable. Imprimiuse na Tipografía Estereotipa de Perojo. Foi substituída por La Ilustración Gallega y Asturiana.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Bisemanario editado en Santiago de Compostela a partir do 1 de novembro de 1868. Subtitulouse “Revista política, literaria, ilustrada”. Dirixido por Félix Moreno Astray, imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Paredes. Incluíu fundamentalmente literatura en prosa e verso de diversos autores.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Periódico editado na Coruña a partir de 1860. Cesou a súa edición en 1865. Subtitulouse “Diario mercantil, de literatura y avisos”. Dirixido por Gonzalo Brañas, Eladio Fernández e Domingo Camino, imprimiuse nos obradoiros tipográficos de Domingo Puga. Nos seus artigos, ademais de temas locais e xerais, preocupouse pola chegada do ferrocarril a Galicia.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Revista bisemanal editada en Vigo a partir do 14 de abril de 1911. Cesou o 14 de novembro de 1914 (nº 46). Subtitulouse “Revista de literatura, ciencias, artes y salones”. Fundada por Ramiro Vieira Durán, incluíu artigos de carácter histórico, literario e costumista, ademais de biografías de poetas, parlamentarios e intelectuais galegos. No apartado literario, cómpre salientar un importante número de composicións poéticas.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PUBLICACIÓNS

    Publicación editada en Madrid a partir do 1 de outubro de 1954. Subtitulouse “Revista de Galicia para España y América”. Dirixida por Emilio Canda, contou coa colaboración de destacados intelectuais galeguistas, como R. Otero Pedrayo, Álvaro Cunqueiro e Filgueira Valverde. No seu primeiro número reproducíronse os Seis poemas galegos, de Federico G. Lorca.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Revista decenal ilustrada editada en Madrid a partir do 10 de xaneiro de 1879. Cesou a súa edición o 28 de decembro de 1881. Fundada e editada por Alexandre Chao Fernández, contaba na dirección editorial con Manuel Murguía e na dirección artística con Xosé Cuevas. Os seus contidos trataban temas de interese para Galicia e Asturias, ademais dun apartado cultural no que predominaban as composicións poéticas en bable e galego. Cómpre salientar a publicación da primeira novela en galego, Maxina ou a filla espúrea, de Marcial Valladares, e a presenza de numerosos artistas colaboradores, como Ricardo Acebal, Isidoro Brocos, Dionisio Fierros e Federico Guisande, que reproduciron as obras pitóricas e escultóricas máis destacadas da época.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. de ilustrar ou ilustrarse.

    2. Que ou quen é instruído ou culto.

      1. Relativo ou pertencente á Ilustración.

      2. Que ou quen é partidario da Ilustración.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Que ilustra.

    2. Que ou quen, a partir do texto dunha obra, crea unha ilustración idónea para complementalo e enriquecelo.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Instruír ou dotar de cultura a alguén.

    2. Proporcionar a alguén coñecementos ou algún tipo de información sobre algo.

      1. Facilitar a comprensión dun punto ou un texto con comentarios.

      2. Poñer ilustracións a unha obra.

    3. Instruírse culturalmente.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que ilustra ou serve para ilustrar.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Que posúe gran renome polas súas calidades, os seus actos ou a súa orixe.

    2. Tratamento de dignidade que se lles daba aos primeiros dignatarios do Imperio Romano, aos reis medievais e aos ricos homes. Por extensión, aplicouse aos fillos non primoxénitos dos monarcas e aos membros de corporacións nobiliarias. A partir do s XVII substituíuse polo tratamento de ilustrísima. OBS: Tamén se emprega precedido do adverbio moi.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Terceira novela de Carlos Casares editada en 1980. O protagonista, un bispo dunha diocese galega a principios do s XX, amosa a súa emoción diante da aparición na vila do primeiro cinematógrafo. Por contra, a maior parte dos membros da Igrexa opóñense á incorporación deste tipo de inventos que cren prexudiciais para o pobo. O enfrontamento entre a tolerancia do bispo e o fanatismo do resto da curia marcan o desenvolvemento da obra. Do seu conxunto destaca a capacidade do autor para o deseño dos personaxes, do ambiente e da vida da época.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Que é moi ilustre.

    2. Tratamento dado a partir do s XVII a aquelas persoas que tiveran o tratamento de ilustre, como os fillos non primoxénitos dos grandes de España, os títulos do reino e os seus primoxénitos, os bispos, coroneis, membros de corporacións nobiliarias, académicos e persoas posuidoras de cargos e condecoracións.

    3. Tratamento de respecto que se lle dá aos bispos, en substitución de Súa Señoría Ilustrísima.

    VER O DETALLE DO TERMO