"eo" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor. En 1919 a súa canción Swanee fíxoo popular e estreou revistas musicais en Broadway, a miúdo con textos do seu irmán Ira. Autor de bandas sonoras, escribiu obras sinfónicas como a Rhapsody in blue (1924), o poema sinfónico An American in Paris (1928) e a ópera Porgy and Bess (1935). Así mesmo, compuxo os musicais Girl Crazy, Of Thee i

CIDADES

Cidade do jude ṭ de Bačau, Romanía (49.312 h [estim 1985]). Ata 1965 coñeceuse co nome de Oneşti. Novo centro industrial dende os anos cincuenta, desenvolveu industrias químicas, unha central térmica e unha refinería de petróleo.

PERSOEIRO

Político romanés. Militante comunista dende 1930, en 1944 uniuse á resistencia contra os alemáns. Secretario xeral do partido (1945-1965), foi ministro de Industria e Comercio (1946-1949), primeiro ministro (1952-1955) e presidente da República (1961-1965).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Huelva, Andalucía, situado no baixo val do río Odiel (11.166 h [1996]). No termo está o encoro de El Sancho, que permitiu a extensión do regadío. En secaño, cultívanse cereais, oliveiras e viña. Hai actividade industrial (fábricas de cemento, materiais de construción e produtos alimentarios) e comercial. Conquistada aos árabes por Afonso X o Sabio, Carlos V converteuna en marquesado e concedeulla a Alfonso de Zúñiga.

GALICIA

Eclesiástico e historiador. Formado en filosofía e teoloxía nos conventos de Sarria e Poio, ingresou en 1906 nos mercedarios. Os seus intereses históricos centráronse no estudo da presenza dos misioneiros en América e Filipinas. Director de La Merced, das súas obras destacan La Merced en Perú (1945), La traida de libros y vestuarios en el siglo XVI de los misioneros, desde sus conventos a Sevilla, pasados por el Tesorero de la Casa de Contratación (1954) e Aviamiento y catálogo de los misioneros que en el siglo XVI pasaron de España a Indias y Filipinas según los libros de Contratación (1956).

GALICIA

Debuxante. Colaborou con El Ideal Gallego e La Voz de Galicia, e participou na edición de varios libros das editoriais Xerais e Vía Láctea. Colaborou nas revistas Totem, Cimoc, Zona 84 e Skorpio. Ilustrou tamén as guías de Extremadura e Galicia de Caixa Galicia e da Caja de Extremadura e os libros Tres países encantados (1986), de Xoán Babarro e Ana María Fernández, e O cabaleiro inexistente (1988), de Italo Calvino. Gañou o premio de ilustración Ciudad de Dos Hermanas en 1996.

PERSOEIRO

Arquitecto e entallador italiano, irmán de Benedetto da Maiano. Coñecido como Giuliano da Maiano, traballou como entallador na catedral de Pisa, onde fixo o cadeirado do coro, e na catedral de Florencia, onde realizou os armarios da sancristía nova. En 1477 nomeárono arquitecto da catedral de Florencia. Contribuíu a difundir as primeiras formas renacentistas de Brunelleschi. Das súas obras destacan a capela de Santa Fina na colexiata de San Gimignano, o Palazzo Spannochi en Siena, a porta Capuana de Nápoles e a catedral de Faenza. Atribúenselle, entre outras obras, o Palazzo Venezia de Roma e o Palazzo Cuomo en Nápoles.

1. Relativo ou pertencente aos glareólidos.

2. Ave da familia dos glareólidos.

3. Familia de aves caradriformes, insectívoras, de patas altas e delgadas, pico curvo, boas corredoras e voadoras, que viven en zonas temperadas de Europa, África, Asia e Australia. Inclúen corredoras.

1. Relativo ou pertencente ás nádegas.

2. Aplícase a cada un dos músculos que forman as nádegas.

PERSOEIRO

Químico alemán, discípulo de F. Wöhler. Descubriu o ferricianuro de potasio, que se coñece co nome de Sal de Gmelin, e introduciu os termos éster e cetona en química orgánica. Polas súas investigacións sobre a química da dixestión, pódese considerar o fundador da fisioloxía química.

1. Relativo ou pertencente ás gnetáceas.

2. Plantas da familia das gnetáceas.

3. Familia de árbores, arbustos e lianas, que comprende un único xénero e unhas 40 especies, as máis delas de distribución tropical, caracterizadas por presentar follas planas elípticas, con nervación pinnada, e flores unisexuais en inflorescencias ramificadas.

1. Rama da filosofía que se ocupa do coñecemento en xeral, que estudia a orixe, a natureza e o valor do mesmo. Non debe confundirse coa epistemoloxía, que centra o seu estudo no coñecemento científico.

2. Ciencia que estudia os principios, as leis, os postulados e as hipóteses científicas e trata dos problemas do método, da unidade e da división das ciencias. Considérase como punto de partida desta disciplina -chamada preferentemente epistemoloxía- a Wissenschaftslehre (Teoría da ciencia, 1837), de Bernhard Bolzano, e a Philosophy of the Indutive Sciences, Founded upon their History (1840), de W. Whewell, e do seu continuador A. A. Cournot. A partir de 1900 xurdiu o movemento da crítica das ciencias, dirixido contra o dogmatismo dalgúns científicos e centrado no estudo da natureza das leis e as teorías da física e as matemáticas (H. Poincaré, P. Duhme, E. Mach, W. Ostwald, C. S. Pierce, K. Pearson, G. Frege ou B. Russell). Recentemente destacou o traballo de G. Bachelard.

PERSOEIRO

Médico estadounidense. Estudiou nas universidades de Lexington e Dallas, e doutorouse en 1966. Traballou no Hospital Xeral de Massachusetts e no Instituto Nacional do Corazón na Universidade de Dallas. Estudiou os factores xenéticos que interveñen no metabolismo do colesterol xunto con Michael F. Brown, co que compartiu no ano 1985 o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina por estas investigacións.

1. Que ou quen berra moito ou levanta a voz.

2. Que ou quen non é nada discreto.