"car" (Contén)

1. Especie de zapato tecido con la grosa que vai colocado por riba das medias ou calcetíns, empregado especialmente para meter os pés nas zocas e mantelos quentes.

2. Calcetín groso de la.

1. Peixe de auga doce do xénero Carassius, da familia dos ciprínidos.

2. [Carassiu

3. [Carassiu

1. Apelido procedente dun alcume que se aplicou a individuos que tiñan por oficio a carpintería. Documéntase no s XIII: “Martinus Carpentarius” (doc ano 1207, P. Loscertales de García de Valdeavellano Tumbos del monasterio de Sobrado de los Monjes, vol II, 1976, p 418). Adoita aparecer castelanizado: Carpintero.

2. Liñaxe procedente de Arias Carpento, señor de Sirgal, no concello de Monterroso, e de Carpento, en Narla, concello de Friol; os seus descendentes cambiaron este apelido polo de Carpinteiro ou Carpintero. As súas armas levan, en campo de azul, seis veneras de ouro e bordo do mesmo metal.

1. Larva xilófaga de certos coleópteros e himenópteros da familia dos sirícidos. Debido á dificultade de dixestión da madeira, para o que se serven de microorganismos simbióticos presentes no seu tracto dixestivo, o período de desenvolvemento pode durar varios anos.

2. Persoa que ten como oficio o traballo da madeira. Existen varias especialidades que van dende o que elabora unha ferramenta de traballo ou o que fai un moble ata os fabricantes de carros, sellas, caldeiros ou mesmo vaixelas de madeira, tan empregadas en Galicia ata o s XVIII. Así, cómpre distinguir: o carpinteiro de taller, aquel que realiza o seu traballo nun taller próximo á casa e constrúe mesas, bancos ou portas; o carpinteiro de armar, que xeralmente non posúe taller e constrúe as armazóns dos pisos e corredores empregando ferramentas como a machada, as trenchas e o mazo; o carpinteiro de ribeira, que sitúa o taller na costa ou no interior e repara embarcacións e avarías; e os artesáns de carpintería fina, constructores de certo rango dedicados a pezas delicadas como os instrumentos musicais, que coidan o torneado e o acabado final. Todos eles precisan unha ampla infraestructura de almacenaxe para o seu material como as gubias, trenchas, cepillos e mazos. A súa madeira preferida é...

1. Obradoiro no que se traballa a madeira.

2. Arte e oficio de labrar e traballar a madeira.

3. Conxunto de pezas de madeira (ventás, portas, marcos, etc) ou doutro material que hai nun edificio.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha, drenado polo río Tajo, ao O da cidade de Toledo (2.332 h [1996]). A súa economía baséase nas actividades agrícola e gandeira.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Córdoba, Andalucía, situado ao NL da capital (4.497 h [1996]). Recibe a auga para os cultivos do Gualdalquivir. A súa economía baséase no sector primario e destacan os cultivos típicos da agricultura mediterránea, especialmente os cereais e as oliveiras.

1. Chorar polo morto nun velorio ou nun enterro.

2. 1. Chorar, queixándose por mor da dor física.

   2. Dar berros a causa da dor ou da desesperación.

3. Arrincar o cabelo ou rachar os vestidos con rabia debido á desesperación.

4. Peitear os cabelos.

5. Rabuñarse e causarse outros danos a causa da vergoña, da desesperación ou da dor.

6. Laiarse continuadamente.

PERSOEIRO

Teólogo cristián. Ensinou en Alexandría a principios de s II e foi un dos iniciadores do gnosticismo. Ireneo dedicoulle un capítulo en Adversus Haereses. Os seus discípulos estenderon as súas teorías polo Mediterráneo.

1. Aparello esporífero dos fungos da subdivisión ascomicotina (ascocarpo) ou dos fungos da subdivisión basidiomicotina (basidiocarpo), formado por un estroma de consistencia suberosa ou carnosa. Corresponde, en xeral, ao que se chama popularmente cogomelo.

2. Prolongación estreita do tálamo dalgunhas plantas que sostén o xineceo e, posteriormente, o froito.