"URA" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos uranoscópidos.

2. Peixe da familia dos uranoscópidos.

3. Familia dos peixes teleósteos, da orde dos perciformes, de dimensións medianas, cabeza grande e cúbica, boca cortada oblicuamente e aberta, polo tanto, cara a arriba, os ollos totalmente dorsais, con dúas aletas dorsais pelvianas en posición xugular e a caudal non escotada, o opérculo provisto de fortes e agudas espiñas que comunican con glándulas velenosas capaces de producir feridas dolorosas -incluso a morte ao home-, e órganos eléctricos detrás dos ollos que poden emitir descargas de ata 50 volt.

1. 1. Relativo ou pertencente a Urartu, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Urartu.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo urarteo.

   2. Individuo do pobo urarteo.

   3. Pobo que habitou nas proximidades do lago de Van (Turquía), que estendeu os seus dominios cara a Cilicia e o N de Siria, ata que os escitas tomaron a súa capital en 609 a C.

3. Lingua propia de Urartu que semella estar emparentada co hurrita. Escribíase en caracteres cuneiformes, nun silabario derivado do sumerio-acadio.

CAPITAIS

Capital do ken de Saitama, na illa de Honshū, Xapón (469.675 h [1997]). Situada na ribeira do río Ara, ao NL de Toquio, é un centro residencial e administrativo.

CIDADES

Cidade do ken de Toquio, na illa de Honshū, Xapón, situada ao lado da baía de Toquio, ao L da conurbación (123.376 h [estim 1994]).

1. Xuro superior ao que establece a lei ou o uso.

2. Delito cometido por quen presta habitualmente cartos con xuros desproporcionados.

3. Beneficio ou aproveitamento excesivo.

1. Relativo ou pertencente á usura.

2. Aplícase a un empréstito ou un xuro en que hai usura.

MONTAÑA

Aliñación montañosa do centro de Galicia, situada nos contrafortes orientais da Dorsal Occidental Galega, que serve de límite ao concello de Monterroso cos de Taboada e Portomarín. Con dirección SSO-NNL, culmina a 830 m de altitude no monte San Cristovo, na Torre (Taboada). Constitúen a divisoria de augas das concas do Ulla, ao que verten os ríos que drenan a súa vertente occidental, e do Miño, colector que recolle as augas da súa aba oriental.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Jiři Mahen, escribiu obras poéticas de ton impresionista, ademais de dramas, como Mrtvé More (O mar Morto, 1918), e novelas, como Kamarádi svobody (Camaradas da liberdade, 1909).

PERSOEIRO

Historiadora. Especilista en historia contemporánea, foi codirectora desde 1988 do proxecto HISTORGA (Historia Oral de Galicia), que recollía testemuños orais da historia recente de Galicia e formou parte do Seminario de Fontes Orais. Publicou Prensa juvenil y estudantil en el bando franquista de la Guerra Civil (1986) e La Universidad de Santiago de Compostela 1898-1936 (1987).

1. Acción e efecto de varrer.

2. Desperdicios e lixo que quedan ao varrer.

GALICIA

Actriz teatral. Coñecida como Maruxa Villanueva, emigrou a Arxentina en 1926, onde iniciou a súa carreira como cantante de alalás e composicións galegas. Contou cun programa propio na televisión arxentina, que compaxinou co teatro. Montou, co autor Daniel Varela Buxán e co actor Fernando Iglesias Tacholas, a Compañía de Arte Regional Gallego “Aires da Terra”, que co tempo se converteu na Compañía Galega Maruxa Villanueva. Puxo en escena obras como Os vellos non deben de namorarse (1941), de Castelao, e as súas representacións tiveron moito éxito en Arxentina e Uruguay. Ao seu regreso a Galicia (1971) encargouse da dirección da casa-museo de Rosalía de Castro en Padrón.

PERSOEIRO

Escritora e mestra, irmá de Dora Vázquez. Coñecida como Pura Vázquez, foi secretaria da Escuela de Periodismo da Universidad Central de Caracas e encargada do Archivo Fotográfico do Instituto Nacional de Cooperación Educativa. Colaborou en diversas publicacións periódicas, como ABC, Estafeta Literaria, La Noche, Posío, La Voz de Galicia e La Zarpa. A súa obra, fundamentalmente poética, caracterízase polo lirismo, a relixiosidade e o intimismo, con certas doses de preocupación social e o emprego dalgúns tópicos de carácter romántico. É autora de Íntimas (1952), Maturidade (1955), A saudade e outros poemas (1963), O desacougo (1971), Verbas da edra no vento (1992) e Zodíaco, opúsculo (1992). No eido da literatura infantil, de trazos moralistas e clásicos, destacan os poemarios Versos pra os nenos da aldea (1968) e A música dos tempos (2002), ademais da narración “Segundo Pereira”, incluída no...

1. Acción e efecto de velar ou velarse.

2. Capa sutil de cor que o artista estende sobre unha pintura xa seca, para facer resaltar o ton, para suavizar a modelaxe ou para modificar a forza da coloración.