"Az" (Contén)

1. Que corroe.

2. Que critica con ironía e maldade.

1. 1. Calquera instrumento que se pon na boca para impedir falar.

   2. Aquilo que impide falar ou expresarse libremente.

2. zapata.

3. Dispositivo ou instrumento formado por dúas pezas que, actuando á maneira de tenaces, serve para suxeitar un obxecto e sostelo entre eles.

GALICIA

Escritor. As súas obras, tanto en prosa como en verso, reflicten coa súa sinxeleza un fondo lirismo. Realizou diversas traducións utilizando o coñecemento das linguas e literaturas europeas que influíron na súa obra. Entre 1948 e 1952 elaborou a revista literaria Mensajes de Poesía. Da súa produción en castelán destacan La muerte de la Luna (1936), El bosque encantado (1947), Éxtasis (1948), Los amantes (1949) e Los oficios (1952). Autor da escolma poética de Manuel Antonio (1979), en galego escribiu os libros de poemas A realidade esencial (1955), Paisaxe en rocha viva (1958) e Os nobres carreiros (1970); e as obras en prosa Follas devagar (1972), Primaveira no lor (1974), Fogo solto (1976) e O libro dos mortos (1979). Foi membro da Real Academia Galega.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Marín a partir do 2 de xaneiro de 1916. Cesou o 1 de outubro dese ano. Editado nos obradoiros tipográficos de Celestino Peón, en Pontevedra, subtitulouse “Semanario de información” e estivo fundado e dirixido por Raimundo Vidal Pazos. De tendencia liberal, foi un xornal preocupado polos problemas locais, e ofreceu información sistematizada dos concellos de Cangas, Bueu, Moaña e Marín.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Cangas a partir de marzo-abril de 1991. Subtitulouse “Revista de información xeral” e cesou a súa edición probablemente no mesmo ano. Coordinada por X. Agulla Pizcueta e X. Santos Castroviejo, e deseñada por IDEGA, tentou converterse nun referente da información municipal na comarca do Morrazo. Incluíu disposicións lexislativas sobre vivenda e impostos, e artigos sobre sanidade, turismo, ciencia e tecnoloxía, e deportes.

ENTRADA LARGA

Comarca rururbana situada no límite centro-occidental da provincia de Pontevedra, na península que lle dá nome, O Morrazo, que separa as rías de Pontevedra e Vigo. Limita ao N coa ría de Pontevedra, ao S coa de Vigo, ao O co Océano Atlántico, e ao L coa comarca de Pontevedra (concellos de Pontevedra e Vilaboa). Abrangue unha superficie de 140,7 km2, en que acolle unha poboación de 79.215 h (2001), distribuída nos concellos de Bueu (30,8 km2; 12.350 h), Cangas (38,1 km2; 23.981 h), Marín (36,7 km2; 24.997 h), e Moaña (35,1 km2; 17.887 h). A súa situación nunha península fai que a comarca sexa un espazo xeográfico ben diferenciado, pero non illado, xa que o proceso de urbanización e a súa situación entre as dúas grandes cidades pontevedresas fai que se una funcionalmente a elas. Deste xeito, Marín consolidouse como un centro portuario vinculado no ámbito socioeconómico a Pontevedra, mentres que no S, nos concellos que dan á ría de Vigo,...

PENÍNSULAS

Península do litoral occidental de Galicia situada entre as rías de Vigo, ao S, e de Pontevedra, ao N. Trátase basicamente dun horst basculado en dirección SO-NL e atravesado por profundas fracturas e fallas. Administrativamente está dividida nos concellos de Marín, Bueu, Cangas, Moaña e Vilaboa.

PUNTA

Punta da costa atlántica, situada entre a de Donaló e a enseada do Xunco, na parroquia de Rebordelos (Carballo).

PERSOEIRO

Compositor e pianista. Estudou en Praga, con Weber, e en Viena, onde coñeceu a Beethoven. Iniciou, con moito éxito, unha carreira de pianista, e foi director da Royal Philharmonic Society (1841-1846). Deixou obras para piano e obras didácticas para ese mesmo instrumento.

1. 1. Planta herbácea anual, de ata 80 cm de altura, que presenta follas liradas e pinnatipartidas, flores de cor amarela agrupadas en inflorescencias en acio e froito en sílicua curta provista dun longo bico. Crece en campos e en ermos. OBS: Tamén recibe o nome de mostaza branca.

   2. mostaza brava [Sinapis arvensis, Fam das brasicáceas]

      Planta herbácea anual, de 30 a 80 cm de altura, de follas híspidas, as inferiores liradas e as superiores lanceoladas e dentadas, de flores amarelas, dispostas en acios, e de froitos en sílicua terminados en punta. Dáse en terras de cultivo, en case toda Europa; en Galicia florece entre maio e setembro.

   3. mostaza negra [Brassica nigra, Fam brasicáceas]

      Planta herbácea anual, de ata 100 cm de altura, que presenta as follas inferiores liradas e as superiores lanceoladas e dentadas, flores de cor amarela agrupadas en inflorescencias en acios, e froito en silícua. Habita en campos e en lugares incultos. As sementes úsanse na preparación da salsa de mostaza.

2. iperita.

3. Derivado da iperita no que se substitúe o xofre por nitróxeno, para evitar o efecto tóxico vesicante. Permite obter efectos biolóxicos sobre diferentes tumores. Da mostaza nitroxenada clásica (mecloretamina) derívanse outras menos tóxicas como quimioterápicos antineoplásticos para o tratamento de tumores.

4. Salsa pastosa elaborada a base da semente (enteira, triturada ou moída) da mostaza negra e sazonada con vinagre, que se emprega como condimento.

MONTES

Monte situado no extremo L da parroquia de Araúxo (Lobios). O seu cumio acada os 965 m de altitude.