"Ain" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Dentro dun realismo preocupado pola técnica e o estilo, publicou, entre outras obras, os contos Lima, hora cero (1954) e Kikuyo (1955), e a novela No una, sino muchas muertes (1958), iniciadora do realismo urbano en Perú.

1. Acción e efecto de contraindicar.

2. Circunstancia que impide a aplicación dun tratamento determinado.

1. Recomendar a abstención dunha cousa determinada por resultar prexudicial, contraproducente ou perigosa.

2. Facer algo que outra cousa resulte perigosa ou contraproducente.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Especializouse no xénero policial con diversas películas, como Police Phython 357 (Policía Python 357, 1975), La menace (A ameaza, 1977), Série noire (Serie negra, 1979) ou Le choix des armes (A elección das armas, 1981).

PERSOEIRO

Dominicano e pintor francés. Codirixiu con Régamey a revista Arte Sacra (1937-1954). Promocionou as obras de Mattise, Braque, Le Corbusier, Léger, Chagall e Rovault, entre outros, nas igrexas católicas.

PERSOEIRO

Médico francés. En 1850 descubriu a bacteria que causa a enfermidade do carbuncho.

PERSOEIRO

Actor francés. Interpretou, as máis das veces, personaxes complexos e perversos. Actuou en películas como Quand la femme s’en mèle (1957), Rocco e i suoi fratelli (Rocco e os seus irmáns, 1960), Il Gattopardo (O Gatopardo, 1962), Les félins (Os felinos, 1963), Flic Story (A historia de Flic, 1975), Un amour de Swann (O amor de Swann, 1983), Le passage (O paso, 1986), Nouvelle Vague (1990), Le retour de Casanova (O regreso de Casanova, 1992), Les cent et une nuits (As cento e unha noites, 1995), Le jour et la nuit (O día e a noite, 1997) ou Les acteurs (Os actores, 2000).

PERSOEIRO

Pintor francés. Estudiou na Académie Carrière (1898-1899) e na Académie Julian (1904). Traballou con Vlaminck (1899), con quen descubriu a arte negra. Pintou con cores puras e vivas, con trazos fragmentarios e cunha composición monumental. No Salon d’Automne de 1905, onde se concretou o fauvismo, presentou obras como Vue de Collioure (Vista de Collioure, 1905). Influído por Cézanne e o cubismo (1907), abandonou o fauvismo; entre as obras deste período destacan Baigneuses (Bañistas, 1908) e Vue de Cadaqués (Vista de Cadaqués, 1910). Trala Primeira Guerra Mundial encamiñouse cara a unha figuración clásica e pintou paisaxes, retratos, bodegóns e nus como La beau modèle (A bela modelo, 1923). Realizou decoracións teatrais entre as que destacan as dos Ballets Russes (Ballets rusos, 1919) de D’agilev.

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario francés. Defensor da escola romántica, fundou -xunto con Victor Hugo, Alexandre Soumet, Alexandre Guiraud, Alfred de Vigny, Saint-Valry e Desjardins- a revista La Muse française (1823-1824), órgano da doutrina romántica. Da súa produción destaca Études françaises et étrangères (Estudios franceses e estranxeiros, 1828).

1. Sacar unha arma branca da vaíña que a gardaba.

2. Desfacer a vaíña dunha costura.

PERSOEIRO

Poeta e autor dramático. O seu tratado De la comparaison de la langue et de la poésie française avec la grecque et la latine (Sobre a comparación da lingua e da poesía francesa coa grega e a latina, 1670) sinalou o principio da querela entre os antigos e os modernos.

PERSOEIRO

Xeólogo e mineraloxista. Estudiou a rexión volcánica de Sicilia, Calabria e os Alpes en 1790, lugar no que descubriu a dolomía, que leva o seu nome. A súa obra máis destacada é Sur la philosophie mineralogique (Introdución á filosofía mineralóxica, 1801).