"Rif" (Contén)

1. Conxunto de palabras que se usan para expresar unha idea que se podería transmitir en poucas palabras ou nunha soa.

2. 1. Expresión composta dun concepto que non adoita ter unha correspondencia, nunha soa palabra, no sistema da lingua.

   2. perífrase verbal

      Unidade verbal constituída por un verbo en forma persoal -verbo auxiliar-, que é o portador dos morfemas modo temporais e número persoais, e outro en forma non persoal (xeralmente infinitivo, xerundio e participio), -verbo auxiliado-. O verbo auxiliar, que pode ser pronominal, precede polo regular ao auxiliado e vai unido a el directamente ou por algún elemento de relación (en xeral algunha preposición ou as conxuncións e ou que). Desde o punto de vista funcional e semántico a perífrase é unha unidade, cun único predicado e un único significado léxico que vai determinado polos morfemas gramaticais do verbo que cumpran en cada caso, incluídos os perifrásticos. En consecuencia, o auxiliado non pode nin eliminarse nin substituírse sen alterar substancialmente o contido da oración; pola contra, o cambio ou eliminación do auxiliar só provoca unha alteración no significado gramatical de modo, tempo, aspecto ou voz do verbo principal. Por outra parte, o verbo que en principio...

3. Figura retórica que expresa o contido dunha palabra mediante outras, para evitar o uso daquela cunha finalidade embelecedora ou eufemística.

1. de petrificar ou petrificarse.

2. Que se converteu en pedra.

3. Que non pode facer ou dicir nada a causa de algo inesperado ou do medo.

1. Converter unha substancia orgánica en pedra ou nunha substancia de consistencia pétrea.

2. Deixar a alguén paralizado a causa de algo inesperado, un susto ou unha acción violenta. OBS: ;Tamén se emprega co mesmo significado a expresión deixar petrificado.

3. Converterse unha substancia orgánica en pedra ou nunha substancia de consistencia pétrea.

4. Quedar alguén paralizado a causa de algo inesperado, un susto ou unha acción violenta. OBS: ;Tamén se emprega co mesmo significado a expresión quedar petrificado.

1. Que ten forma de pera.

2. Músculo piramidal da pelve.

1. Relativo ou pertencente aos polipteriformes.

2. Peixe da orde dos polipteriformes.

3. Orde de peixes da subclase dos actinopterixios, que comprende especies de auga doce coas aletas peitorais lobuladas e a caudal heterocerca. Só comprende a familia dos poliptéridos.

1. Relativo ou pertencente aos poríferos.

2. Animal do filo dos poríferos.

3. Filo de animais parazoos pluricelulares, acuáticos e xeralmente mariños, de simetría radial ou ben asimétricos, e sen órganos diferenciados. A cavidade interna está recuberta por coanocitos e comunícase co exterior mediante unha serie de poros a través dos que penetra a corrente de auga, que é expulsada polo ósculo. Posúen un esqueleto interno formado por espículas calcarias ou silícicas e fibras de esponxina. Distínguense tres tipos fundamentais de organización: ascón, sicón e leucón. A superficie externa está constituída por pinacocitos, e a mesoglea inclúe amebocitos, escleroblastos e arqueocitos. Son animais bentónicos e coloniais, que habitan en todos os mares e nunha gran parte das augas continentais, en todo tipo de fondos e desde a superficie da auga ata grandes profundidades. Algunhas especies son colonizadas por algas, hidroideos, anélidos, crustáceos ou moluscos.

1. Relativo ou pertencente aos procelariformes.

2. Ave da orde dos procelariformes.

3. Orde de aves palmípedes e peláxicas, de 13 a 130 cm, que teñen as aberturas nasais en forma de dous tubos na base da mandíbula superior. Pertencen a esta orde os albatros e as pardelas.

1. Acción e efecto de purificar ou purificarse.

2. 1. Conxunto de accións, ritos e cerimonias que establecen ou restablecen unha persoa ou un grupo social na condición física, cultural e espiritual que un determina de acordo coas tradicións relixiosas, válidas nun ámbito socio-cultural concreto. Ademais do pecado, hai numerosas impurezas que necesitan estes ritos. Como medio de purificación, á parte dos diversos ritos expiatorios, hai que considerar o lume. A proba e a purificación do home no xuízo final producirase, segundo san Paulo, a través do lume, mentres que Xoán Bautista fala do bautismo de lume que leva Xesús ao mundo. A auga é un dos medios de purificación máis importantes en todas as culturas, e o baño un dos ritos máis correntes, así como o seu substituto, a aspersión.

   2. Acto de limpar co purificador, na liturxia romana, algúns obxectos que estiveron en contacto co sagrado, como o cáliz e a patena despois das ablucións na misa.

   3. purificación de María

      Rito realizado pola Virxe María corenta días despois do parto, tal e como prescribía a lei mosaica. A súa festa celébrase o 2 de febreiro.

1. Que purifica.

2. Pano de liño que na misa serve para limpar os vasos sagrados despois das ablucións.

3. Lenzo que emprega o sacerdote para limpar os dedos.

4. Aparato que serven para depurar ou purificar, lavar ou filtrar, especialmente algún fluído.

1. Facer puro ou máis puro algo ou a alguén.

2. 1. Realizar determinados actos rituais para facer a unha persoa ou cousa digna de entrar en contacto co sagrado.

   2. Limpar co purificador o cáliz e a patena despois das ablucións na misa.

   3. Cumprir certos ritos de purificación.

3. Extraer dunha parte ou dun líquido do corpo as cousas que lle son estrañas, para deixalos en estado de pureza.

4. Facerse máis puro.

1. Relativo ou pertencente aos quimeriformes.

2. Peixe da orde dos quimeriformes.

3. Orde de condritios, con morros curtos e ollos ben desenvolvidos. Pertence a esta orde o peixe rato.

MONTAÑA

Cadea montañosa situada no NO de África que se estende en forma de arco desde o estreito de Xibraltar ata o val do río Mouloûya, bordeando a costa mediterránea de Marrocos. Non supera os 2.500 m de altura (Tidighine, 2.456 m). Habitada por tribos nómades e bérberes, foi dominada por Cartago (ss IV-III a C) e máis tarde por Roma. Invadírona os vándalos (s IV), despois pasou aos bizantinos, foi sometida polos árabes desde o s VI, e no s XV comezou a penetración portuguesa (1415) e castelá (toma de Melilla, 1497). Non tardou en quedar baixo dominio español, aínda que cunha oposición manifestada repetidamente. O conflito de 1909 coñécese como Guerra ou Campaña do Rif, ou Guerra de Melilla. En 1921 produciuse un grande alzamento que levou á Desfeita de Annual e en 1955, cando se creou o estado independente de Marrocos, incluíuse nel.

1. 1. Acción de rifar algo.

   2. Xogo que consiste en sortear algo.

   3. Cada un dos boletos numerados que entran nun sorteo.

2. 1. Acción de rifar ou discutir dúas ou máis persoas.

   2. Reprimenda dirixida a alguén levantando a voz.