"Ya" (Contén)

PERSOEIRO

Sacerdote franciscano. Emigrou a Arxentina, onde ingresou na orde franciscana. Foi mestre de postulantes e profesor de sagrada escritura e linguas orientais en Córdoba, onde fundou o movemento xuvenil Juventud Antoniana. En 1930 foi nomeado vicario capitular de Catamarca e en 1934 formou parte da delegación arxentina no Congreso Eucarístico Internacional. Traballou a prol dos emigrantes galegos na Arxentina, aos que axudaba a encontrar traballo, e foi un gran difusor da cultura galega. En outubro de 1926 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega.

REXIÓNS

Rexión da República de Guinea (5.675 km2; 134.190 h [1983]). A súa capital é Coyah (14.000 h [1965]).

PUBLICACIÓNS

Publicación mensual que se editou en Madrid entre abril de 1933 e xuño de 1936. Subtitulada “Revista de afirmación y negación” e inspirada nos intelectuais católicos franceses Maritain e Mounier, estivo dirixida por José Bergamín. Nas súas seccións “Cristal del tiempo” e “Documentos” apareceron artigos relacionados coa situación política, social e intelectual daqueles anos. Incluíu diversas colaboracións e ensaios de carácter literario e filosófico, na liña das correntes católicas vangardistas de esquerdas que querían distanciarse do sector católico máis conservador. Ademais, inseriu textos de diversos autores de ideoloxía cristiá ou antoloxías de clásicos españois. En 1935 tirou do prelo un número especial dedicado a Lope de Vega.

PERSOEIRO

Soberano mongol (1471-1504). Chamado Batu-Möngke, ascendeu ao trono no 1471 e foi proclamado Dayan Khan. Restableceu a unidade dos mongois orientais e dirixiu diversas campañas contra China entre 1497 e 1505.

PERSOEIRO

Militar e político xudeu. En 1941 participou coas forzas aliadas na liberación de Siria e Palestina, durante a Segunda Guerra Mundial. Na Primeira Guerra Árabe-israelí (1947-1948) foi comandante na fronte de Xerusalén e en 1953 foi nomeado xefe do Estado Maior de Israel. En 1958 abandonou o exército e ocupou o cargo de ministro de Agricultura (1959-1964). En 1965, con Ben Gurion, formou a fracción Rafí do partido laborista. Levou a cabo a reunificación das faccións do partido laborista para crear o Israel Labour Party (1967). Ocupou o ministerio de Defensa (1967-1974) e o de Asuntos Exteriores (1977-1979). En 1981 fundou o Partido Telem. Escribiu a súa autobiografía en 1976.

PERSOEIRO

Reformador hindú. No 1875 fundou a Ārya Samāj, organización socio-relixiosa monoteísta que, dous anos máis tarde, se escindiu por un cisma.

PERSOEIRO

Político grego. Foi ministro de Asuntos Exteriores en varias ocasións, e sostivo unha política expansionista e de reivindicacións territoriais. Elixido primeiro ministro (1885-1886, 1890-1892, 1895-1897, 1902-1903 e 1904-1905), alentou a sublevación dos cretenses e a guerra con Turquía. Morreu asasinado.

PERSOEIRO

Poeta, filólogo e tradicionalista andalusí. Coñecido tamén como ibn Ğumayyil, foi dúas veces cadi de Denia, de onde foi destituído pola súa conduta escandalosa. Exiliado, ensinou en Tunisia (1198) e viaxou polo N de África, Oriente Próximo e Mesopotamia. A partir de 1207 estableceuse en Exipto e foi protexido polos califas aiúbidas al-Adil e al-Kamil, de quen foi preceptor. Dirixiu a Dār al- ḥ adīt do Cairo, fundada expresamente para el, pero tamén foi destituído. Foi un dos difusores máis destacados da cultura andalusí nas escolas orientais.

PERSOEIRO

Poeta, crítico e musicólogo. Estudiou Filosofía e Letras na Universidade de Deusto, Salamanca e Madrid, onde se doutorou en 1920. Catedrático de Lingua e Literatura, exerceu a docencia nos institutos de Soria, Gijón, Santander e Madrid. Foi un dos representantes da Xeración do 27 e experimentou coa poesía ultraísta e creacionista. En Madrid incorporouse ao movemento ultraísta e escribiu nas revistas Grecia e Ultra e fundou e dirixiu Carmen. Posteriormente adheriuse ao creacionismo, estilo no que amosa o dominio das metáforas e imaxes. Defensor da liberdade creadora, innovador e vangardista, nas súas composicións acada un gran dominio da metáfora e dos recursos técnicos da versificación, cultivou así mesmo unha poesía tradicional, reflectiu a súa vocación musical (Preludio, aria y coda a Gabriel Fauré, 1967) e a súa paixón polos touros (La suerte o la muerte, 1963; El cordobés dilucidado, 1966). Da súa produción destacan El romancero de la...