"AN" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás teorías de P. S. Laplace.

2. Operador diferencial representado polos símbolos K, 62 que, ao ser aplicado sobre unha función real de varias variables reais, f (x1....xn), dá lugar á función
   
   
   FORMULA
   
   
   OBS: Tamén se coñece como operador de Laplace.

PERSOEIRO

Avogado e presidente do FC Barcelona. Licenciado en dereito pola Universidade de Barcelona, é membro ilustre do Colegio de Abogados de Barcelona e socio fundador e titular do bufete Laporta & Arbós, Advocats Associats. Tamén é profesor colaborador da Facultade de Arquitectos Técnicos da Universidade de Barcelona. Un dos principais opositores a Núñez e Gaspart, anteriores presidentes, é elixido presidente do FC Barcelona en xuño do 2003, renovando no cargo no verán de 2006. Ten especial interese na imaxe que transmite o equipo, mediante política “Tolerancia cero” inténtase erradicar a violencia asociada ao fútbol. Durante a súa presidencia, o club ten obtido numerosos títulos entre os que figuran o da Liga, Copa de Campións e Copa do Rei na temporada 2008/9.

CIDADES

Cidade do lääni de Kymen, Finlandia, (58.401 h [2001]), situada á beira do lago Saimaa, na fronteira meridional con Rusia. É o centro industrial e turístico.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Corrientes a partir do 1 de decembro de 1926. Subtitulada “Folla Galeguista”, estivo promovida pola sociedade do mesmo nome e dirixida por Valvanera I. de Malvárez. De periodicidade quincenal, quixo aglutinar aos galegos da provincia de Corrientes e dos territorios do norte arxentino. Incluíu información sobre a asociación e os seus propósitos, animando a integrarse nela.

PERSOEIRO

Editor. Despois da Guerra Civil (1936-1939) instalouse en Barcelona, onde levou a cabo o seu labor editorial. Fundou a Editorial Planeta en 1949, que publica preferentemente obras de autores en lingua castelá, e en 1952, instituíu o Premio Planeta, un dos máis importantes do mundo da literatura castelá. Recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito Cultural da Deputación de Barcelona e a Creu de San Jordi da Generalitat de Catalunya (1998).

1. Relativo ou pertencente á fase laramiana.

2. Fase oroxénica que pregou, durante o Cretáceo superior, as montañas Rochosas. Foi a derradeira das grandes oroxenias de América do Norte.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santiago de Compostela baixo a advocación de san Martiño.

1. Froito comestible da laranxeira, de forma redondeada ou ovada, de tamaño variable e dividido internamente en cuarteiróns. O seu sabor é doce ou agridoce, aínda que varía segundo as distintas variedades. É dunha gran riqueza alimentaria, ten un elevado contido vitamínico, especialmente de vitamina C, e de diversas sales minerais, tamén contén aminoácidos e pectinas. Existen numerosas variedades que se poden dividir en tres grupos: navel, brancas e sanguina. A laranxa navel presenta un froito secundario interno na parte apical, non ten pebidas e son moi zumentas; a laranxa branca é a máis común, ten pebidas, é doce e saborosa pero sen case zume, e a laranxa sanguina ten a polpa de cor vermella. Ademais de ser consumidas directamente como froita, as laranxas empréganse para preparar confeitos e marmeladas e tamén para obter zume. Da pel extráese o aceite esencial de laranxa.

3. 1. Materia colorante laranxa.

   2. laranxa básico

      Colorante básico do grupo da acridina que se obtén pola condensación do p-aminobenzaldehido con N 4 -feniltolueno-2,4-diamina, seguida dunha oxidación. Emprégase como colorante de seda e de peles.

   3. laranxa de acridina [3,6 -tetrametildiaminoacridina]

      Colorante acridínico básico de cor laranxa brillante. Emprégase na industria téxtil, para o estampado de fibras como o algodón, seda e la. Tamén se emprega para facer lacas ou tinguir pel.

   4. laranxa de metilo

      heliantina.

4. Fungo ascomiceto que presenta o carpóforo en forma de copa, sésil, de cor branca exteriormente e co interior de cor laranxa, co marxe lobulado e co himenio no interior da copa.

1. Nome que reciben dúas especies do xénero Citrus, C. aurantium e C. sinensis, da familia das rutáceas.

2. Árbore perenne, de ata 10 m de altura, que presenta copa redondeada, codia de cor verde e talos espiñosos. As follas son coriáceas, alternas, elípticas ou lanceoladas, de cor verde intensa co pecíolo alado. As flores son de cor branca moi perfumadas, solitarias ou en pequenos grupos axilares, con 5 pétalos e numerosos estames, máis grandes que na especie C. sinensis, e froito, a laranxa amarga, en hesperidio de sabor amargo. Florece na primavera e os froitos comezan a madurar en novembro. É orixinaria de China. Cultívase como árbore ornamental en parques e xardíns.

3. Árbore perenne, de ata 10 m de altura, que presenta a copa redondeada e a codia de cor castaña e lisa. As follas son coriáceas, simples, oblongas, elípticas ou elíptico-lanceoladas, agudas no ápice e con pecíolo estreitamente alado. As flores son solitarias ou en acios, de cor branca con 4 ou 5 pétalos e numerosos estames, e o froito, a laranxa, en hesperidio coa codia bastante lisa e de sabor doce ou agre, pero non amargo. É orixinaria do SL de Asia. Cultívase como árbore ornamental e alimentaria nos países do Mediterráneo.

1. Relativo ou pertencente á laranxa ou á laranxeira.

2. Persoa que vende laranxas.

GALICIA

Pintor e escultor. Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo (1995), iniciou a súa formación na Escola de Artes Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela e co pintor Fernando Artal. Ampliou a súa formación no ámbito do deseño. Realizou unha obra de carácter conceptual e informalista que mostra o seu interese pola xeometría. Realizou as ilustracións de A casa da madriña (1993), de L. Bojunga. Participou, entre outras, na Bienal Caricatura Galega (Ourense, 1991) e na mostra Novos Valores da Bienal de Pontevedra e no Salón de Outono da Coruña (2002).

GALICIA

Pintor e escultor. A súa obra inscribiuse dentro do posformalismo ou nova abstracción. Fundou o Museo A Solaina en Piloño. Recibiu o diploma de honor do Salón de la Marina de Caracas, o Premio Especial Investigación Putra Grumbacher Internacional de Caracas e o Primeiro Premio Creatividad do Ministerio de Educación de Venezuela.

1. Extensión dun espacio.

2. Espacio amplo que se ten nunha casa ou nun terreo.

3. Tardanza na execución dalgunha cousa.

4. Confianza que se dá para obrar con liberdade.

PERSOEIRO

Político e sindicalista. Obreiro estucador, ingresou en UGT en 1890 e no PSOE en 1894. Formou parte das súas directivas desde 1914 e 1915, respectivamente. Membro do comité de folga de 1917, foi condenado a trinta anos de prisión, pero ao ser elixido deputado por Barcelona en 1918, foi amnistiado. Colaborou brevemente coa Ditadura de Primo de Rivera (1924) e foi ministro de Traballo na Segunda República (1931-1933). Elixido presidente do PSOE (1932-1935) liderou a á esquerda do partido e das Xuventudes Socialistas, e propugnou unha política revolucionaria de fronte obreira. Non conseguiu desbancar a I. Prieto e aos socialistas moderados da dirección do partido, pero conservou o predominio na UGT. Elixido deputado en febreiro de 1936, tralo comezo da Guerra Civil foi xefe dun goberno de Frente Popular desde setembro dese ano e reservouse o ministerio da Guerra. Despois dos sucesos de maio de 1937 en Barcelona dimitiu e exiliouse en Francia trala guerra. Apresado polo goberno de Vichy foi...