"ALE" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Madrid, situado ao S de Móstoles (3.336 h [2001]). As actividades económicas principais do termo son as industriais, especialmente a fabricación de mobles. Tamén é un centro de veraneo.

GALICIA

Profesor e escritor. Catedrático de Lingua e Literaturas Latinas da Universidad de Oviedo (1975-1991) e de Filoloxía Latina na Universidad de Alcalá de Henares (1991), é doutor en Letras Clásicas pola Universidade de Boloña. Membro da Sociedad Española de Estudios Clásicos, da Sociedad Española de Lingüística e da Asociación Española de Literatura Comparada, é asesor da Biblioteca Clásica Gredos. Das súas obras destacan Notación de la aspiración consonántica en el latín de la República (1968), El Cancionero de Ripoll en el marco de la lírica mediolatina (Premio Menéndez Pelayo do Institut d’Estudis Catalans, 1973), Notas al texto de los Carmina erótica Rivipullensia (1975), Cantidad y estrutura silábica en la gramática antigua (2000) e Problemas de la originalidad de Horacio (2001).

GALICIA

Profesor e escritor. Catedrático de Lingua e Literatura Gregas na Universidade de Santiago de Compostela, é membro da Sociedad Española de Estudios Clásicos, da Sociedad Española de Lingüística e da Asociación de Escritores en Lingua Galega. Das súas obras destacan a participación no Dicionario Griego-Español, dirixido por Rodríguez Adrados, Sonantes y griego micénico (1973), Gramática de las inscripciones délficas (1973), A lingua galega hoxe (1976), As paráfrases do grego en Cabanillas (1977), O bilingüismo e os seus problemas (1980), Gallaecia y sus etimologías (2002) e Topónimos y leyes de Galicia (2003), ademais de numerosas traducións do grego ao galego. Recibiu o Premio Fernández Latorre (1997).

GALICIA

Historiador. Catedrático de Historia da Arte Antiga e Medieval na Universidade de Santiago de Compostela e catedrático de Arte Medieval na Harvard University ata 1997, as súas investigacións centráronse na arte medieval, na escultura románica e gótica, na iconografía e na arte do Camiño de Santiago. Foi membro do comité para a elaboración do corpus da pintura mural románica española. Da súa obra destacan La primitiva fachada norte de la catedral de Santiago (1969), Escultura gótica en Galicia (1200-1350) (1975) e o libro homenaxe Patrimonio artístico de Galicia y otros estudios (2004).

PERSOEIRO

Profesor. Foi catedrático de Lingua e Literatura Latinas na Universidade de Santiago de Compostela. Ocupou o cargo de vicereitor da Universidade de Santiago de Compostela (1945-1952, 1966-1968) e vicedirector da facultade de Filosofía e Letras de Santiago e do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento. Destacan os seus traballos sobre toponimia galega que nun principio foron publicados nas revistas Verba e Cuadernos de Estudios Gallegos e, posteriormente, recompilados no libro Toponimia gallega y leonesa (1977). Tamén publicou Los Nombres propios personales con referencia a los españoles principalmente: discurso leído en la solemne inauguración del curso académico de 1933 a 1934 en la Universidad Literaria de Santiago (1934) e Orígenes de la literatura latina (1965). Ademais realizou numerosas traducións, entre as que destaca a do Liber Sancti Jacobi. Codex Calixtinus (1951), en colaboración, a de El mundo maravilloso del lenguaje: problemas, métodos y resultados de la lingüística moderna...

GALICIA

Escritora e xornalista. Realizou os seus estudos en Barcelona e alí comezou a traballar en diversos xornais como La Vanguardia ou El Diario de Barcelona. Moitas das súas colaboracións xornalísticas centráronse na crítica teatral e foi unha destacada activista do movemento galeguista. Foi fundadora da editorial Surco, dirixiu a serie Universitas, a Enciclopedia SALVAT e a revista Lecturas. Das súas obras literarias destacan Trovas de otros tiempos (1928), Las románticas (1930), Romance de media noche (1935), Una ventana al Atlántico (1955) e Libro de oro de la poesía en lengua castellana (1970). Recibiu numerosos premios, como o Premio Nacional de Teatro (1965), o Premio D’Ors da Asociación de Prensa (1970) ou o Lazo de Isabel la Católica (1971).

PERSOEIRO

Escritor, escenógrafo e autor teatral. Coñecido como Francisco Nieva, estivo influído polo postismo e formou parte do grupo Cobra. Colaborou con Pier Paolo Pasolini e Adolfo Marsillach. A súa produción teatral, caracterizada pola síntese das influencias realistas e vangardistas, divídese en “Teatro Inicial”, “Reóperas”, “Teatro Furioso”, “Teatro de Farsa y Calamidad”, “Tres versiones libres”, “Teatro de Crónica y Estampa” e “Teatro en clave de Brevedad”. Destacan Pelo de tormenta (1961), La carroza de plomo candente (1976), Delirio del amor hostil (1978), Los baños de Argel (1979), El baile de los ardientes (1990) e a colección de doce obras curtas Centón de teatro (1996). Autor das novelas El viaje a Pantaélica (1994), Granada de las mil noches (1994), La llama vestida de negro (1995) e Los rabudos y otros cuentos (2000), foi elixido membro de la Real Academia Española de la Lengua en 1986. Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de las Letras (1992), o Premio Nacional de Teatro (1980 e...

PERSOEIRO

Historiador. Foi eclesiástico e estudou en Salamanca e en Alcalá. Continuou a Crónica General de España (1574-1586) que iniciara Florián de Ocampo. Desde xuño de 1572 a febreiro de 1573 realizou unha viaxe por Galicia, León e Asturias por orde de Filipe II. O pai Flórez publicou en 1765 o resultado desa viaxe en Viage de Ambrosio de Morales...a los Reynos de León, y Galicia, y Principado de Asturias: para reconocer las reliquias de Santos, sepulcros reales, y libros manuscritos de las Cathedrales, y Monasterios. En 1588, defendeu o voto e os privilexios da catedral de Santiago de Compostela por encargo do arcebispo Xoán de San Clemente e o cabido compostelán. Escribiu Oración Latina (1590), en defensa do traslado dos restos do apóstolo Santiago a Compostela, Declaración con certidumbre por averiguación de historia, de si hizo el voto y dio el Privilegio a la Iglesia de Santiago el Rei Don Ramio I o II e Estudio de las datas de diez privilegios reales...

PERSOEIRO

Cantante e compositor. Coñecido co nome de Júnior, formou parte do grupo de música Los Brincos e despois formou dúo con Juan Pardo en Juan y Júnior (1966-1968), co que gravou doce temas, entre os que destaca “Anduriña”. Cando o grupo se separou el dedicouse principalmente á composición e á produción musical.

PERSOEIRO

Compositor. Organista e mestre de capela en Ávila, Plasencia, Toledo e Málaga, cantou na Capela Sistina de Roma. Considerado o polifonista máis representativo da escola española, os seus 91 motetes, os sete magnificat e as doce misas que compuxo coñécense en toda Europa.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como o Divino, e cun repertorio iconográfico limitado, repetiu en varias ocasións o tema da Virxe co neno, do ecce homo e da Piedade, obras dunha realización minuciosa que presentan trazos propios do manierismo italiano. Tamén cultivou o retrato. Da súa obra destaca a Virgen del Pajarito (1546), o Cristo de la paciencia e o retrato do arcebispo Juan de Ribera.

PERSOEIRO

Pintor. Destacou polas súas pinturas de mulleres, noivas e anxos femininos. Realizou exposicións en Europa, EE UU e México. En 1992 creou a Fundación Cultural Rodolfo Morales AC., en Oaxaca, adicada á realización de obras de carácter social. Da súa obra destaca Te sigo esperando, Pueblo solitario, Hablando de... e Marieta no seas coqueta.

FILOSOFOS

Filósofo e profesor. Estudou o federalismo e o obreirismo en Galicia. É coautor de Textos e materiais para a historia de Galicia, A Primeira Internacional en Galicia (1868-1874) e Ideologías y partidos políticos en Galicia (1834-1931).

PERSOEIRO

Compositor ucraíno. Estudou con Glière en Moscova. Autor de obras para orquestra de estética realista, como Fonderi d’acier (A fundición de aceiro, 1926), compuxo tamén sinfonías, unha comedia musical, a cantata patriótica Minino et Pozharski, o poema sinfónico Ukraine, e música de cámara e vocal.

PERSOEIRO

Filántropo. Participou na fundación do World Council of Churches e foi o secretario xeral do International Comittee of the Young Men’s Christian Association (1915-1928) e do National War Work Council. Escribiu numerosas obras, como The Future Leadership of the Church (1909), The Larger Evangelism: The Sam P. Jones Lectures at Emory University, 1944 (1944) e Leadership of the Construtive Forces of the World (1931). Recibiu o Premio Nobel da Paz xunto con E. G. Balch (1946).