"AN" (Contén)

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Lugo. Pertenceu ao antigo convento de San Francisco, instalado no interior do recinto amurallado no s XV. De estilo gótico, ten nave única, planta de cruz latina e tres ábsidas poligonais. Sufriu danos por causa dun incendio no s XVII e trala invasión napoleónica. Foi restaurada e na fachada destaca a gran portada oxival, a fiestra do corpo superior e a torre do campanario de planta cadrada. Foi declarada Ben de Interese Cultural en 1931.

IGREXAS

Igrexa situada en Lugo. Pertenceu ao antigo convento de Santiago, fundado no s XIII. Coñeceuse como a igrexa de Santa María a Nova para diferenciala da catedral, tamén baixo a advocación de santa María. Reconstruíuse no s XVIII en estilo neoclásico.

GALICIA

Poeta, ensaísta e dramaturgo. Foi un dos principais animadores da política e da cultura galegas de principios do s XX. En 1885 fundou en La Habana A gaita gallega, o primeiro periódico americano redactado en lingua galega. En 1916 participou na Irmandade da Fala da Coruña, foi membro do Seminario de Estudos Galegos e foi cofundador e presidente (1934-1935) da Real Academia Galega e do sindicato Solidaridad Gallega. Como membro do consello executivo do Partido Galeguista, formou parte da comisión redactora dos estatutos da organización e do anteproxecto do Estatuto de Autonomía (1932). Participou tamén na posta en marcha da Escuela Regional Gallega de Declamación, a primeira compañía teatral en lingua galega, coa que estreou algunhas das súas pezas máis destacadas. Da súa produción destacan Soidades (1894), Noitebras (1901), Versos de loita (1919), Ardencias (1927) e As Mariñas de Sada (1928). Como dramaturgo é autor de dramas rurais...

GALICIA

Pintor surrealista, ilustrador e escritor, fillo de Manuel Lugrís Freire. Na súa formación resultou especialmente importante a figura da súa nai, Concepción González Varela, pianista, quen o introduciu no mundo da música, moi presente na súa pintura (Sinfonía en mar maior, 1971; Gaiteiro, 1972). O seu nome e os seus antecedentes pitóricos débellos ao seu tío, Urbano González Varela, e o escritor Francisco Tettamancy Gastón representou para el unha grande amizade e a influencia dentro do mundo literario. Na década de 1930, a cabalo entre Santiago de Compostela e Madrid, comenzou a súa andaina como debuxante e pintor de decorados, colaborando no teatro de títeres das Misións Pedagóxicas. Na capital española fixo grandes amizades (Rafael Dieste, Lorca ou Alberti) e frecuentou o Museo del Prado. Na década de 1940 trasladouse a Vigo, onde traballou case exclusivamente durante ese período (Berbés, 1943) e onde comenzou a despuntar plenamente como artista. Os...

GALICIA

Pintor, fillo de Urbano Lugrís González. Realizou estudios de náutica e reflectiu nas súas obras o seu interese polo mar. A súa obra partiu do surrealismo para desembocar nun realismo minucioso caracterizado polo grafismo e polo coidado do debuxo. Creou un mundo imaxinario e fantástico, con obxectos reducidos a símbolos ou inexistentes. A súa obra está presente en diversas coleccións galegas e destaca Interior de galería.

GALICIA

Pintor. Coñecido como Xoti de Luis, foi membro dos grupos A Carón, A Galga e Gruporzán. Realizou obras de estilo postimpresionista cunha paleta de cores cálidas e co emprego da mancha solta. Foi autor de diversos murais na Coruña.

GALICIA

Profesor, filósofo e psicólogo. Doutorouse (1902) na Universidad de Madrid e, en 1904, acadou a cátedra de instituto, ano en que se incorporou ao Instituto de Soria, pero pouco despois trasladouse ao Instituto de Ourense onde deu clases de psicoloxía e lóxica. A partir de 1914, desenvolveu o seu labor docente en Toledo ata que en 1919 pasou ao Instituto Cardenal Cisneros de Madrid. Opositou, sen éxito, contra Ortega y Gasset para acceder á cátedra de metafísica da Universidad de Madrid. Integrado no grupo de galegos de Madrid, con Basilio Álvarez e Portela Valladares, desde 1915 vinculouse ao grupo Estudios Gallegos. Compaxinou a docencia con continuas viaxes ao estranxeiro para completar a súa formación pedagóxica e didáctica, e estar informado das renovacións educativas europeas. Tasladouse a Lovaina, Bruxelas e París (1899-1910) para realizar estudios superiores de filosofía como bolseiro da Universidad de Salamanca, e, como bolseiro do estado, a Leipzig e Jena (1909-1911). Polo R D...

PERSOEIRO

Duque de Turena (1368-1392) e de Orléans (Luís I, 1392-1407), segundo fillo de Carlos V de Francia. Foi rexente por mor da demencia do seu irmán Carlos VI. Loitou contra a oposición do duque Filipe II de Borgoña e do seu fillo Xoán I de Inglaterra que aspiraban ao trono de Francia. Os seus costumes frívolos fixérono impopular, o que aproveitou Xoán I de Inglaterra para asasinalo. Esta morte provocou a guerra entre o Condado de Armagnac e o de Borgoña.

PERSOEIRO

Rei de Francia (1830-1848) e duque de Orléans (1793-1830). Exiliouse en 1795 e volveu a Francia con Luís XVIII. A Revolución de 1830 proclamouno rei e decantouse polas formas de poder autoritarias. Protexeu os políticos fieis á súa persoa sen facerse cargo do progreso da ideoloxía republicana e socialista, nin dos problemas sociais e económicos. A protesta republicana de 1848 pola represión provocou a súa abdicación, seguida da proclamación da Segunda República.

PERSOEIRO

Xesuíta italiano, fillo de Fernando Gonzaga, marqués de Castiglione. A lectura de frei Luís de Granada influíu na súa relixiosidade e, aos 17 anos renunciou aos seus dereitos como herdeiro e ingresou na Compañía de Xesús (1583). Morreu contaxiado polos enfermos de peste aos que asistiu en Roma. Na iconografía viste sotana negra e roquete, e leva como atributo persoal unha azucena, un crucifixo ou unha coroa sobre un cranio. O Papa Bieito XIII canonizouno (1726) e proclamouno patrón da mocidade. A súa festividade celébrase o 21 de xuño.

PERSOEIRO

Rei titular de Nápoles (1382-1384) e conde de Provenza (1382-1384), fillo de Xoán II de Francia. Durante a minoría de idade do seu sobriño Carlos VI de Francia, exerceu a rexencia. Investido como rei de Nápoles polo Papa Clemente VII, intentou derrotar a Carlos III de Nápoles.

PERSOEIRO

Conde de Flandres, Nevers e Rethel (1322-1346). Derrotou os flamengos en Cassel (1328), coa axuda do seu sogro, Filipe IV de Francia. No comezo da Guerra dos Cen Anos (1336), ordeou o peche do comercio con Inglaterra, o que provocou unha gran crise económica e a insurrección dos cidadáns. Fuxiu a Francia e morreu na Batalla de Crécy.

PERSOEIRO

Rei de Holanda (1806-1810), irmán de Napoleón I. Casou coa filla da súa muller Xosefina, Hortensia de Beauharnais, e foi nomeado rei de Holanda. Abdicou polo seu desacordo co bloqueo continental e exiliouse en Austria e Suíza.

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (titular entre 1386-1389 e 1400-1417 e efectivo entre 1389 e 1400), conde de Provenza, duque de Anjou e de Maine (1384-1417) e fillo de Luís I de Anjou. Durante a súa minoría de idade, ocupou a rexencia a súa nai María de Blois. En 1390 casou con Violante de Aragón.

PERSOEIRO

Rei de Francia (877-879), fillo de Carlos o Calvo. Encabezou unha rebelión contra o seu pai (862) e trala súa morte recibiu Neustria, Borgoña, Lorena e Provenza. Loitou pola coroa imperial pero morreu antes de participar nos acordos para a elección do novo emperador.

PERSOEIRO

Rei titular de Nápoles (1417-1434), conde de Provenza e duque de Anjou (1417-1434), fillo e sucesor de Luís II de Anjou. Aínda que foi apoiado por un grupo anxevino para a consecución dos seus dereitos en Nápoles, Afonso V de Aragón e os seus partidarios impediron o seu triunfo.