"COU" (Contén)

Primeiro estado e idade do Devoniano Medio, interxacente entre o Emsiano, na base, e o Givetiano, no teito. O estratotipo está en Couvin (Bélxica).

Relativo ou pertencente ao Couviniano.

Compositor. Foi coautor, xunto con Modesto Moure, da zarzuela La llama sagrada. A peza foi composta nun acto, catro cadros e un prólogo. Con música de Antonio Silva, estreouna en La Habana no ano 1929 a agrupación Juventud Artística Gallega.

canzorro.

Antigo concello da comarca de Ortegal, incluído dende o 6 de xaneiro de 1850 no de Ortigueira. O primeiro concello de Couzadoiro estableceuse en 1812, ao abeiro da Constitución proclamada en Cádiz. Incluía as parroquias de Ladrido, Espasante, Céltigos, Loiba, San Cristovo de Couzadoiro e San Salvador de Couzadoiro. As vicisitudes políticas da España da época provocaron que a vixencia deste concello, como a de todos os establecidos pola Constitución, quedase subordinada á desta: así, en novembro de 1814 o decreto asinado polo Rei Fernando VII significou a supresión do concello, que foi restaurado en 1820; sen embargo, en 1823 un segundo decreto derrogatorio provocou unha nova supresión. Naquelas dúas primeiras etapas, o concello estaba adscrito ao partido xudicial de Santa Marta de Ortigueira; no plano provincial, ata 1822 pertencía á provincia de Galicia, pero nesa data incorporouse á recentemente creada provincia de Lugo. En 1833, trala morte do Rei Fernando VII, estableceuse definitivamente...

Construción nobre situada en San Cristovo de Couzadoiro, no concello de Ortigueira. A súa orixe (s XVI) relaciónase coa liñaxe de don Gonzalo de la Peña e da súa dona María Vázquez. Reconstruído no primeiro terzo do s XX, consta de dúas torres unidas por un corpo menor que se complementan cunha serie de construcións adxectivas exentas, como a capela.

Parte das portas e fiestras onde van colocadas as bisagras que permiten o xiro.

Obra de Paco Martín publicada en 1985 que conseguiu o Premio O Barco de Vapor (1984), o Premio Antón Losada Diéguez de creación literaria (1985) e o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil (1986). Ademais en 1986 formou parte da Lista de Honra do IBBY e en 1988 foi seleccionada para a lista White Ravens da Biblioteca de Múnic. Traducida ao asturiano, castelán, catalán e éuscaro, nela cóntanse, a través de oito relatos nos que se mesturan fantasía, realidade, tenrura, humor, absurdo e certo espírito crítico, retallos da vida de Ramón Lamote Miñato, profesor de chairego e debuxante de soños por encargo que representa unha forma de ser e de entender a vida baixo do seu espírito irónico e retranqueiro. Por medio deste personaxe sábese da chegada do Reparante á cidade, un misterioso ser que fala en chairego antigo e que só esperta cada seiscentos noventa e seis anos, e cómo Lamote intenta avisar o Rexedor. A nova esténdese decontado pola cidade e todos se preparan para a súa chegada...

Técnica artística que consiste no recorte de debuxos de papel e na súa aplicación sobre unha superficie para crear unha colaxe.