"Far" (Contén)

GALICIA

Xornalista e político. Coñecido como Antolín Faraldo Malvar, entre 1835 e 1842 realizou o bacharelato en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Membro da Academia Literaria de Santiago, a partir de 1843 incorporouse á Diputación Arqueológica Gallega. Entre os anos 1842 e 1845 traballou como redactor nos periódicos El Recreo Compostelano e El Porvenir, e colaborou en Santiago y a ellos e La Situación de Galicia, nos que asinaba co pseudónimo de Abehumeya. Formou parte do grupo de provincialistas que participaron no levantamento progresista de 1846, cando asumiu a secretaría da efémera Xunta Superior do Reino de Galicia, tralo que houbo de exiliarse en Portugal. En 1847 marchou a Madrid e participou na redacción do xornal progresista La Europa; ademais, escribiu artigos para o Boletín Mercantil e Industrial de Galicia, editado na Coruña.

GALICIA

Política. Foi presidenta de Novas Xeracións do Partido Popular da Coruña desde 1994 e deputada no Congreso pola circunscrición da Coruña na VI (1996-2000) e VII (2000) lexislaturas, nas que foi membro das comisións de Sanidade e Consumo, Administracións Públicas, Regulamento e da comisión mixta para o estudo do problema das drogas.

GALICIA

Político, pai de Antolín Faraldo. De tendencia absolutista, foi deportado a Canarias durante o Trienio Constitucional e, ao regreso de Fernando VII, foi proposto como capitán do Batallón de Voluntarios Realistas. En 1832 foi nomeado, por designación real, secretario contador do Hospital Real de Santiago de Compostela, cargo do que foi destituído tras ser acusado de conspiración (1839).

GALICIA

Guionista de cine, crítico de arte e pintor. Residiu en València, onde dirixiu a revista poético-política Murta. Estudiou dereito e filosofía en Irún e trala Guerra Civil exiliouse a Francia, onde escribiu Léon Blum y su época e traduciu L’Espoir de Malraux. Compaxinou os labores literarios cos plásticos. Regresou a España e despois de pasar por diversos campos de concentración, instalouse en Madrid onde realizou guións de cine e dirixiu as páxinas de arte do xornal Ya. Conferenciante, colaborou na prensa española e latinoamericana. Foi autor, entre outras obras, de Benjamín Palencia (1972), Fornells-Plá (1975), Boado (1977), Constantino Grandío López, pintor y miembro de la Sociedad Protectora de Animales (1990) e colaborou, entre outros, en Treinta pintores gallegos (1974) e A Diego Giráldez, un pintor intelectual (2000). Organizou a I Bienal de Marbella, pola que recibiu o Premio da Crítica e obtivo...

ILLOTES

Conxunto de tres illotes do Mar Cantábrico situados fronte o litoral da parroquia de Lieiro, no concello de Cervo, ao NO do cabo de San Cibrao. O máis pequeno, o da Sombriza, é o máis setentrional e tamén o máis elevado, pois acada os 30 m de altitude. O illote do medio, Pé, é o máis extenso, pero a súa cota máxima son os 24 m. A Baixa é o máis meridonal e só acada 11 m de altitude.

1. Discurso artificial e grandilocuente co que se pretende enganar a xente.

2. Cousa que semella ser máis do que en realidade é.

3. Confusión grande que se forma sobre un asunto.

RIOS

Río afluente do Limia pola esquerda. Nace da confluencia de varios ríos que baixan pola vertente setentrional da serra do Larouco, no límite das parroquias de Garabelos do Bouzo (Baltar), Gudín e Novás (Xinzo de Limia). O seu curso adopta unha dirección S-N que lles serve de límite ás parroquias de Seoane de Oleiros e Faramontaos coas de Chamosiños e Lobaces (Trasmiras), por onde prosegue. Ao chegar a Abavides (Trasmiras) vira cara ao NO por Zos, para regresar ao concello de Xinzo de Limia pola parroquia de Boado. Desemboca na vila de Xinzo de Limia, logo dun percorrido duns 22 km.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Carballeda de Avia baixo a advocación de san Cosmede.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Merca baixo a advocación de san Xes.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Nogueira de Ramuín baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Xinzo de Limia baixo a advocación de san Salvador.

1. Profesión dos actores do teatro e en xeral da xente que se dedica ao mundo do espectáculo.

2. Conxunto de comediantes ambulantes que percorrían as vilas, onde organizaban espectáculos de tipo cómico popular. Orixinarios da Idade Media e herdeiros dos xograres, desapareceron coa proliferación de compañías profesionais e estables.