"NOT" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos notacantiformes.

2. Peixe da orde dos notacantiformes.

3. Orde de peixes actinopterixios, da superorde dos teleósteos, angüiliformes e coa cintura escapular conectada coas primeiras vértebras. Viven nas profundidades abisais de case todos os mares.

1. Nome común que reciben algúns peixes do xénero Notacanthus, da familia dos notacántidos.

2. Peixe de corpo alongado, serpentiforme e coa boca en posición ínfera. É de cor cinsenta e ten a aleta dorsal transformada en espiñas fortes, entre cinco e nove. Vive desde os 700 ata os 2.000 m de profundidade, e aliméntase de invertebrados como os ofiuroideos, os briozoos, as anémonas, as esponxas ou as holoturias.

3. Peixe teleósteo de ata 1,20 m. De corpo angüiliforme, presenta no lombo de oito a doce espiñas, modificación da aleta dorsal. Vive entre os 125 e 1.000 m, aínda que pode acadar os 2.500 m de profundidade, e aliméntase principalmetne de anémonas de mar.

1. Maneira de notar ou de representar algunha cousa cun sistema de sinais ou de caracteres.

2. Conxunto de símbolos que se utiliza para representar os entes e as operacións matemáticas. A resolución dos problemas matemáticos é moito máis simple se se emprega unha notación axeitada. O sistema de numeración decimal actual utiliza a denominada notación posicional ou de posición, que consiste no feito de que o valor de cada símbolo non é determinado só pola súa forma senón tamén pola posición que ocupa respecto aos outros símbolos.

3. Sistema de escritura musical que mediante signos convencionais axuda a precisar a altura absoluta ou relativa dos sons, a súa duración e a duración dos silencios. Na civilización occidental a primeira notación é da Grecia antiga, que mediante 15 letras servía indistintamente para a música vogal e instrumental. Guido d’Arezzo (990-1050), estableceu a escala 4 2 nos países anglófonos e xermanófonos e nas súas áreas de influencia. Cara ao s X apareceu a notación pneumática. Progresivamente, os pneumas fixáronse arredor dunha liña, á que se engadiron outras paralelas ata chegar a cinco (pentagrama). Os pneumas evolucionaron e os puntos fixéronse cadrados, pero a notación cadrada era moi pobre en signos rítmicos e axiña apareceu a notación proporcional ou medida, baseada nos modelos rítmicos. Cara á fin do s XVI apareceu a barra de compás e continuou a evolución da notación musical, que durou ata hoxe, cando se propuxeron outros sistemas.

1. Sinalar algunha cousa para que sexa advertida ou recordada.

2. Advertir algunha cousa ou decatarse de algo.

3. Pór notas ou advertencias aos escritos ou aos libros.

1. Función do notario.

2. Oficina ou despacho onde un notario exerce a súa profesión.

1. Que está autorizado ante notario, abonado con fe notarial.

2. Profesión de notario.

3. Colectividade de notarios.

1. Relativo ou pertencente ao cargo de notario.

2. Que está feito por un notario.

3. acta notarial.

4. Feito ou actuación dun notario.

1. Funcionario que ten ao seu cargo a redacción e a autorización en forma pública das actas, os contratos e todo tipo de instrumentos, dando fe do seu contido. No dereito romano, os notarios collían nota en abreviaturas estenográficas dos procesos verbais.

2. Persoa nomeada polo bispo para redactar e asinar actas e documentos de carácter normativo, administrativo e xudicial, dos que fai fe pública. O primeiro ou principal notario, denominado chanceler, ten as funcións de secretario da curia, notario e arquiveiro.

RIOS

Río de Polonia central, afluente do Warta pola dereita, de 361 km de longo. Nace en Kujawy e atravesa o lago Goplo.

1. 1. Información que se ten ou que se dá dalgunha cousa.

   2. Suceso do que se informa.

2. Coñecemento sobre o estado ou situación dunha persoa ou dunha cousa da que hai tempo que non se sabe nada.

3. Indicación que se puña, nos ss XI e XII, ao dorso dun pergameo collendo nota dos datos necesarios para redactar unha escritura. Deixáronse de facer cando comezou o sistema dos borradores ou scaedae no s XIII.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Bos Aires a partir de 1915. Subtitulado “Quincenario gráfico y de novedades de la Región”, estivo dirixido por Fortunato Cruces. De carácter informativo, recolleu noticias de Galicia e artigos tomados da prensa galega. Saíu ao mesmo tempo que Nova Galicia. Incluíu colaboracións literarias de Vitoriano Taibo e F. Cano Rivas.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Pontevedra a partir de 1891. Tivo unha breve primeira época, e foi substituído ese mesmo ano polo Noticiero Administrativo. Reapareceu en xaneiro de 1895 para cesar en xullo dese mesmo ano. Subtitulouse “Semanario destinado á fomentar los intereses morales y materiales de la enseñanza primaria”. Editouse nos obradoiros tipográficos de Rogelio Quintáns, en Pontevedra, e o seu fundador, director e propietario foi Xosé López Pérez. Na primeira época foi o substituto de El Noticiero Gallego (1891). Tras a súa reaparición seguiu a numeración de El Noticiero (1892) e incluíu información das disposicións lexislativas de interese para os mestres. Saíu todos os luns ata o seu cese, substituído de novo por El Noticiero.