"Bo" (Contén)

1. Obxecto que consiste nun recipiente con tampa e unhas cadeas, no que se queima incenso e co que se espalla polo templo; pode ser de man ou estar colgado do teito.

2. Nome tradicional do incensario de grandes dimensións que se emprega na catedral de Santiago de Compostela. Está sostido por unha armazón de ferro dourado colocada na cúpula da nave central e apoiada nos catro capiteis que parten dos ángulos da pendente. Para bambealo precísanse seis homes e no seu voo describe un semicírculo de 80 m de diámetro. A súa función orixinal era purificar o aire do templo ante a aglomeración de peregrinos que visitaban a tumba do Apóstolo, e que ata a construción do hospital real no s XIV, pernoctaban na súa tribuna. É o máis grande de todos os incensarios do mundo e arrandéase ao longo da nave do cruceiro, de N a S, entre as portas da Azabachería e das Praterías. Está feito de latón prateado e pesa arredor de 80 kg. O botafumeiro que había no século XVI era unha especie de gran caldeiro de prata, feito con outros incensarios existentes na capela da catedral, e desapareceu durante a Guerra da Independencia de 1809, supoñéndose que as tropas napoleónicas se apoderaron...

1. Anaco de tea ou coiro empregado para tapar os buratos dos odres ou pelellos.

2. Anacos de madeira que serven para cubrir ocos nas botas ou nas cubas de viño.

PERSOEIRO

Anatomista. Fixo a descrición do orificio de comunicación interauricular do corazón do feto dos mamíferos e tamén do conduto que no feto comunica a arteria pulmonar coa aorta.

1. Percha redonda ou pau que, nos barcos de vela, serve para aguantar as ás ou o foque; no primeiro caso é unha prolongación dunha verga e, no segundo, do bauprés.

2. Cada unha das perchas que nacen na cuberta ou no costado do casco dun barco de guerra, que serven para amarrar embarcacións menores.

3. Pao situado na proa da embarcación que serve de prolongación do bauprés, empregado nos barcos de grandes dimensións para soster ese mesmo bauprés.

4. Cada unha das dúas perchas horizontais e perpendiculares na eslora que, nos bous, saían da orla e servían para aguantar e manter separados os extremos das pernas na arte.

5. Estrutura lonxitudinal formada por unha ou dúas trabes, que sae fóra do casco dalgunhas aeronaves e que actúa como soporte dos empenamentos.

1. Apelido de difícil interpretación. Podería tratarse dun descendente da voz común bota, polo que a súa orixe estaría nun antigo alcume ( Boto).

2. Liñaxe que se estableceu en Santiago de Compostela. Entroncou cos Saavedra, naturais do lugar de Peniche, en Vigo. Relaciónase tamén con esta caste o apelido Botaina. As súas armas levan, en campo de goles, unha pipa de viño cun remendo de coiro.

PERSOEIRO

Catedrático de Dereito. Posúe a cátedra de Dereito Mercantil da Universidade de Santiago de Compostela, a licenciatura en Dereito Canónico pola Universidad Pontificia de Comillas e a de Dereito pola Universidad Complutense de Madrid. Exerceu o seu labor docente na Universidade de Santiago de Compostela. Ten publicado moitos dos seus traballos sobre Dereito Industrial na revista Actas de Derecho Industrial e colaborou na revista estranxeira Universitas. Publicou, ademais de numerosas monografías, Contribución al estudo del Tratado de Cooperación en materia de Patentes (1978) e Hacia un nuevo sistema de Patentes (1982). Como asesor, participou no Anteproxecto de Lei de Marcas do ano 1980, no Anteproxecto de Lei Xeral de Publicidade de 1984 e no Anteproxecto de Lei Galega da Publicidade de 1986.

PERSOEIRO

Xornalista e locutor de radio. Comezou a súa carreira no xornal El Correo Gallego de Santiago de Compostela, onde alcanzou a responsabilidade de redactor-xefe. Foi director en funcións de La Noche ata que no 1972 se fixo cargo da dirección da emisora da SER Radio Galicia de Santiago de Compostela. No ano 1976 foi director de Radio Sevilla e director rexional da SER en Andalucía. En 1988 volveu a Compostela para responsabilizarse da dirección do circuíto de emisoras da SER en Galicia e para dirixir Radio Galicia de Santiago. Entre 1985 e 1988 foi presidente da Asociación de Prensa de Sevilla e directivo da Federación de Asociaciones de la Prensa de España. Ten no seu haber varios premios literarios e xornalísticos.

GALICIA

Tipógrafo, sindicalista e político socialista. En 1897 converteuse no dirixente da agrupación socialista de Vigo e en 1901 accedeu á dirección do voceiro socialista local Solidaridad. Promoveu o primeiro congreso obreiro da Unión Galaico-Portuguesa. En 1904 presidiu o Primeiro Congreso socialista de Galicia. Participou nas loitas obreiras de principios de século, polo que foi encarcerado en varias ocasións (folga de tipógrafos de 1904 e folga xeral de 1917). En 1907 mostrouse contrario ao proxecto político de Solidaridad Gallega, promovendo máis tarde un pacto Republicano-Socialista entre PSOE, Unión Republicana e Partido Federal. Foi concelleiro de Vigo entre 1913 e 1928, ano no que presidiu o XII Congreso da UGT en Madrid. Coa chegada da República foi elixido deputado entre 1931 e 1933. Co seu traballo no Congreso loitou pola abolición definitiva dos foros no marco da reforma agraria e noutros feitos puntuais como o estatuto do viño e as exportacións conserveiras. Na convocatoria...

GALICIA

Actor. Iniciou a súa actividade a mediados dos anos sesenta co grupo de teatro da Asociación da Prensa de Vigo, colaborando tamén co grupo da Alianza Francesa, que realizaba espectáculos en francés, co Grupo Cope e co Teatro Popular Keyzán. Logo dunha longa paréntese e de traballar un tempo como actor de dobraxe, en 1995 creou, xunto con Xosé Manuel López Conde e Manuel Pombal Pérez, a compañía Fulano, Megano e Citano, coa que realizaron os espectáculos Feito en Galicia (1995) e Cheiro de estrelas (1997). Co Centro Dramático Galego traballou en Xelmírez ou a groria de Compostela (1999).

1. Relativo ou pertencente á Botánica ou ao seu obxecto.

2. Persoa que se dedica á Botánica.

3. xardín botánico

1. Facer que algunha cousa se desprace ata un lugar mediante un impulso.

2. Deixar caer algo nun sitio concreto.

3. Permitir ou facer que algunha cousa saia fóra de si.

4. Xerar un organismo vivo unha nova parte do seu ser.

5. Situar calquera parte do corpo nunha posición determinada realizando un movemento.

6. Aplicar algunha cousa nun lugar concreto.

7. Facer que alguén marche ou deixe un posto, unha ocupación, etc.

8. Facer que un animal se vaia dun lugar empregando diversos métodos.

9. Levar a cabo diversas accións que veñen expresadas polos complementos correspondentes (botar unha ollada, botar unha firma, botar a culpa, etc).

10. Emitir algunha cousa nun medio de comunicación ou nun espectáculo.

11. ...