"RC" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor belga. Cultivou as novelas melodramáticas e costumistas de tendencia social. Das súas obras destacan De doodslag (Delito de sangue, 1926), Herfst (Outono, 1933), Schaduw over Brugge (Sombra sobre Bruxas, 1940), Mensen in de strijd (Xente ao combate, 1943) e Hellegat (A cova do inferno, 1949).

PERSOEIRO

Diplomático italiano. Secretario e embaixador do duque de Mantua, foi capturado polos franceses e enviado a prisión en Pinerolo (1679) e despois á Bastilla. Identificouse como o prisioneiro coñecido como a Máscara de Ferro.

PERSOEIRO

Sociólogo e antropólogo francés. Considérase o fundador da etnoloxía en Francia e o introdutor na escola sociolóxica francesa dunha concepción funcionalista e estruturalista, prolongada e desenvolvida posteriormente por Lévi-Strauss. Foi discípulo de Durkheim e colaborou con el na revista L’Année Sociologique, da que tamén foi director. Das súas obras destacan Essai sur la nature et la fonction du sacrifice (1899), con Henri Hubert, La sociologie, objet et méthode (1901), con Fauconnet, Essai sur le don. Forme et raison de l’échange dans les sociétés archaïques (1923-1924), Les techniques du corps (1934) e Manuel d’ethnographie (1947).

PERSOEIRO

Emperador romano, fillo de Marco Aurelio Valerio Maximiano. Foi excluído da sucesión despois de que o seu pai abdicase (305), pero os pretorianos proclamárono augusto. Trala reordenación do imperio (308) fuxiu á Galia. Posteriormente volveu a Roma pero non acadou a popularidade, malia que construíu enormes e custosos edificios. Enfrontouse con Constantino I na Batalla da Ponte Milvio e foi derrotado.

PERSOEIRO

Emperador romano (286-305 e 307-308). Foi enviado á Galia co título de césar durante o goberno do Emperador Diocleciano para reprimir a revolta dos bagaudas. Nomeado emperador en 286, acadou o mando sobre as provincias occidentais e residiu en Tréveris. Seguindo o exemplo de Diocleciano, abdicou e retirouse a Lucania (305), pero volveu ao poder en 307 e, despois de rexeitar o seu fillo Maxencio, nomeou emperador a Constantino I. Foi obrigado a abdicar novamante en 308.

PERSOEIRO

Mártir. Foi bispo de Lorch e distribuíu os seus bens entre os pobres. Martirizárono en Estiria (283) durante as persecucións ordenadas por Numeriano. Preséntase como bispo con mitra, báculo e espada. A súa festividade celébrase o 12 de outubro.

PERSOEIRO

Duque de Pavia (1499-1512) e duque de Milán (1512-1515). Recuperou o ducado dos franceses pero fíxose impopular entre os seus súbditos polos impostos e a vida irresponsable que levaba. Despois da Batalla de Marignano (1515) tivo que ceder o seu ducado a Francisco I de Francia.

1. Ritmo de orixe polaca de metro ternario rápido e acentos moi marcados. Fíxose moi popular en Europa durante os ss XVIII e XIX e chegou a Galicia da man das bandas de música e dos grupos de gaitas tradicionais que o adaptaron á sonoridade e dixitación dos seus instrumentos.

2. Música que acompaña este baile.

GALICIA

Comarca situada no centro-L da provincia de Lugo, e no NL de Galicia. Limita ao N coas comarcas da Mariña Central (Mondoñedo e Lourenzá) e A Mariña Oriental (Trabada), ao S coas de Lugo (Castroverde) e A Fonsagrada (Baleira), ao L coas da Fonsagrada (A Fonsagrada) e A Mariña Oriental (A Pontenova) e ao O coa de Terra Chá (A Pastoriza e Castro de Rei). Abrangue unha extensión de 327,05 km2en que acolle unha poboación de 5.492 h (2001), distribuída entre os concellos de Meira (50,6 km2; 1.798 h), Pol (125,85 km2; 2.058 h) Ribeira de Piquín (79,8 km2; 937 h) e Riotorto (70,8 km2; 1.799). O concello de Meira centraliza unha tradicional área de mercado, que se debilita día a día coa caída demográfica e co incremento da centralidade terciaria da capital provincial. A área N do concello de Pol ten unha maior vinculación funcional á comarca que o S, máis enfocado cara a Lugo. Pola súa banda, Ribeira de Piquín é o que ten unha maior unión funcional...

1. Tumor que presenta todos os caracteres do sarcoma, do que só se distingue pola abundancia de pigmentos.

2. sarcoma melánico.

GALICIA

Técnico de remo. Participou no campionato de España (1960) e nos Xogos Olímpicos de Roma (1960). Foi xefe do equipo de remo en 1992 e vicepresidente da Federación Española de Remo.

PERSOEIRO

Relixioso. Bispo de Santander (1784-1819), foi perseguido por franceses e liberais, refuxiouse en diferentes mosteiros de Galicia, pero rematou fuxindo a Portugal, debido á incautación da súa obra El recíproco sin y con Dios de los hombres. Tras o retorno do absolutismo, regresou a Galicia e foi reintegrado finalmente na súa sé en Santander.

PERSOEIRO

Historiador. Foi discípulo en Barcelona de Llorens i Barba e de M. Milà i Fontanals (1871-1873). Doutorouse en Madrid (1873-1875), onde permaneceu impermeable ao krausismo imperante. Na súa Historia de los heterodoxos españoles (3 volumes, 1880-1882) incluíu homes de fronteira ideolóxica, como os erasmistas, os filoxansenistas e os regalistas. Todos os consideraron como marxinais na verdadeira cultura hispánica, que el identificaba coa estritamente ortodoxa, e probou todo o contrario, que estes representaban unha parte salientable desta cultura. Despois de publicar esta obra gañou a cátedra de Literatura Española na Universidad de Madrid (1878). Cómpre mencionar o seu afervoado nacionalismo español, que destacaba o “xenio da raza” operando sobre a tradición romana e cristiá. Afiliado á Unión Católica de A. Pidal i Mon, en 1883 foi deputado liberal-conservador polas Illes Balears. En 1891 foi elixido deputado por Zaragoza, e desde 1893, senador. A súa obra capital foi Historia...

ILLAS

Illa do arquipélago das Illes Balears, a máis oriental do conxunto das illas (691 km2; 71.524 h [2001]).
Xeografía
O terreo é chan, suavemente ondulado e protexido pola pequena cordilleira da costa setentrional, coa altura máxima da montaña de Toro (358 m). O territorio menorquino divídese en dúas grandes rexións, Tramuntana e Migjorn, separadas por unha liña que atravesa transversalmente a illa desde o porto de Maó ata as praias setentrionais de Algaiarens. A súa costa é, en xeral accidentada, característica que no sector de Tramuntana se acentúa con fondas entradas e elevados promontorios. O clima de Menorca corresponde ao tipo mediterráneo marítimo e temperado, practicamente uniforme en toda a illa pola falta de barreiras orográficas importantes. A flora é mediterránea de tipo tirreno e a agricultura é unha das actividades fundamentais, equilibrada coa industria e unha crecente orientación turística.
Historia
O primeiro poboamento...

REINOS

Denominación que recibiu a illa de Menorca no seu último período de dominación musulmá, despois da Conquista de Mallorca (1229) por Xaime I de Aragón, o que lle permitiu a independencia nas relacións cos estados cristiáns. Foi mantida na titulación dos reis de Aragón despois da conquista da illa (1287) por Afonso III de Aragón, e posteriormente na dos monarcas de España.

PERSOEIRO

Sindicalista e militar. Foi xefe militar da CNT e durante a Guerra Civil Española foi nomeado xefe da XIV división que loitou en Brihuega, e despois, do IV Corpo. Acadou o grao de tenente coronel.

1. Acción de mercar.

2. Aquilo que se merca.