"lla" (Contén)

GALICIA

Escritor. Da súa produción destacan Breve compendio de los varones ilustres de Galicia, nativos y próximos originarios, esclarecidos en virtudes, literatura y dignidades eclesiásticas, con algunas cortas relaciones de sucesos particulares (1887), Colección de refranes sueltos recogidos de varios autores, desde el año de 1771 hasta el de 1780, en todo 6.243 refranes e Gallegos ilustres en armas.

GALICIA

Relixioso e poeta. Formouse no Colexio de Fonseca, onde se doutorou en Dereito. Ingresou na orde militar de Santiago, residiu en Roma e foi deán en Santiago de Compostela (1689). Autor dunha abondosa obra en castelán, foi o principal impulsor das Festas Minervais convocadas en 1697. No volume Fiestas Minervales y aclamación perpetua de las Musas a la inmortal memoria de el Ilustrísimo y Excelentísimo Sr. D. Alonso de Fonseca (1697), incluíuse unha das súas composicións.

GALICIA

Bispo de Tarazona (1720-1741). Relixioso mercedario, foi provincial da súa orde en Castela e catedrático na Universidad de Salamanca. Das súas obras destacan Panegyrico Funeral en las Reales Exequias que hizo la Universidad de Salamanca en su Real Capilla el día 23 de Diziembre de 1715. Al Sr. Rey Christianíssimo de Francia Luis XIV. El Grande (Salamanca, 1715) e Demostración de la verdad, y de la justicia, que asiste al Ilustmo. y Revermo. Sr. D. Fr. García de Pardiñas y Villar de Francos... (Pamplona, 1729). Unha das súas composicións poéticas foi premiada nas Festas Minervais de Santiago de Compostela (1697).

GALICIA

Militar. Ingresou no exército en 1816 e serviu en diversos reximentos galegos. En 1823 defendeu o absolutismo en Lugo e loitou constra os liberais en Pontesampaio e Vigo. En 1826 ingresou na garda real. Loitou contra os carlistas e obtivo os graos de brigadier e mariscal de campo. Morreu no enfrontamento contra as tropas carlistas de Ramón Cabrera. Foi procurador a Cortes entre 1834 e 1837. Escribiu un tratado de instrución militar e recibiu a cruz de primeira e terceira clase de San Fernando e a cruz de San Hermenegildo. Os seus descendentes recibiron o título de marqués de Casa Pardiñas.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano e escritor. Dedicou a maior parte da súa vida ao estudo da orde dos Predicadores en Galicia e dirixiu a Asociación Regional del Santo Rosario (1913). Foi membro da Real Academia Galega (1941). Colaborou, co pseudónimo de León Yebra Oliver en diversos xornais como Faro de Vigo, El Ideal Gallego ou La Voz de Galicia. No boletín católico Logos publicou cinco ensaios entre 1933 e 1936, no Boletín de la comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo o artigo “El convento Santo Domingo de Vivero” e no Boletín de la comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense (1937) un artigo sobre o santoral, que deu pé á publicación de Santoral gallego (1941). Publicou tamén Los dominicos en Santiago: apuntes históricos (1953).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Rubiá baixo a advocación de santo Estevo.

1. 1. Conxunto de dous elementos que gardan entre si algún tipo de relación ou semellanza.

   2. Conxunto de dúas persoas ou animais de distinto sexo. Na tradición oral recóllense ditos como: “Cada ovella coa súa parella”.

   3. Elemento que normalmente se agrupa a outro para formar un par.

2. 1. Persoa que mantén unha relación sentimental con outra.

   2. parella de feito

      Parella constituída fóra do matrimonio formada pola unión libre, pública e notoria de dúas persoas vinculadas de xeito estable. A súa regulación varía segundo as comunidades autónomas.

3. Conxunto de dous elementos.

4. Cada un dos elementos dun produto cartesiano de dous conxuntos.

5. 1. ...

1. Que garda semellanza con outra persoa ou cousa.

2. Que está ao mesmo nivel ou que apenas presenta variacións con respecto a outra persoa ou cousa.

ENTRADA LARGA

Espazo natural protexido situado na costa atlántica galega, formado polos arquipélagos das Illas Cíes, de 2.658 ha marítimas e 433 ha terrestres; o arquipélago das illas Ons, de 2.171 ha marítimas e 470 ha terrestres; a illa de Sálvora, de 2.309 ha marítimas e 278 ha terrestres; e as illas de Cortegada, Malveiras e illas próximas, de 43,8 ha terrestres.
Proceso de declaración e historia
O proceso que sufriron as illas ata chegar ata este estado de protección comenzou coa declaración do arquipélago das Illas Cíes como Parque Natural en 1980 e de zona especial para aves (ZEPA, 1999). En 1999 aprobouse mediante o Decreto 274/1999 o Plan de Ordenación dos Recuros Naturais (PORN) debido á necesidade de contar cun instrumento de planificación dos recursos naturais que permitira acadar os obxectivos preestablecidos en materia de conservación e harmonizase todos os intereses, tanto o uso sostible como o goce destes espazos naturais. A Comunidade Autónoma de Galicia incluíu...

PERSOEIRO

Actor. Despois de debutar moi novo no teatro, destacou no cine polos seus papeis de galán, como nos filmes Donde vas, Alfonso XII? (1958), La verbena de la Paloma (1963) ou Varietés (1971). Tamén interpretou outros papeis nas películas Las largas vacaciones del 36 (1976), La guerra de papá (1977), La leyenda del tambor (1981), Suspiros de España (y Portugal) (1995) e Tranvía a la Malvarrosa (1996).

1. 1. Utensilio que se fai con barras de ferro ou aceiro a xeito de reixa, que se pon sobre as brasas ou o lume para asar alimentos.

   2. á grella

      Forma de facer distintos alimentos directamente sobre o lume ou as brasas.

2. Armazón composta por barras de ferro dispostas en forma vertical e horizontal que ten distintos usos.

GALICIA

Historiador. Foi director do Teatro Nacional Universitario. Escribiu Historia de la ciudad de La Coruña (1985), El Ojo de Dios: historia y leyenda de la Torre de Hércules (1991) e A Galicia de alén mar: a aventura americana de 1600 a 1825 (1992). Recibiu o Oscar de Oro de la Comunicación ao mellor labor de divulgación histórica e o Premio Pérez Lugín (1991).

ILLAS

Nome que se lle deu ás illas de Procida, Vivara, Ischia e Capri.

1. Dividir ou repartir algo en partes, distribuíndo cada unha delas entre varias persoas.

2. Acción de partillar.

3. 1. Parte de algo que lle corresponde a alguén despois de repartilo.

   2. FRAS: Facer as partillas. Repartir unha herdanza.

      División da herdanza entre os herdeiros.

1. Acción de partillar.

2. 1. Parte de algo que lle corresponde a alguén despois de repartilo.

   2. División da herdanza entre os herdeiros.