"An" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico alemán. Fundou en Laon a orde de Prémontré, aprobada en 1126. Vendeu todos os seus bens e repartiunos entre os pobres. Fundou a abadía de Prémontré, predicou contra unha seita maniquea e foi arcebispo de Magdeburg, cidade onde morreu e onde se atopa enterrado. Segundo unha lenda, tragouse unha araña velenosa que caera no seu cáliz cando estaba celebrando a misa. Na iconografía represéntase con vestiduras episcopais ou de frade premonstratense, cun cáliz cunha araña, un ostensorio ou un escapulario. A súa festividade celébrase o 6 de xuño.

1. Relativo ou pertencente á República Democrática Popular de Corea ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de República Democrática Popular de Corea.

ILLAS

Illa do arquipélago Svalbard, no Océano Ártico (14.530 km2). Foi descuberta no s XVI por Willem Barents.

DISTRITOS

Distrito de Islandia (22.368 km2; 26.357 h [estim 1999]). A súa capital é Akureyri (15.143 h [estim 1999]).

DISTRITOS

Distrito de Islandia (13.093 km2; 9.464 h [estim 1999]). A súa capital é Saudárkrókur (2.606 h [1999]).

PERSOEIRO

Militar e político. Nomeado xefe dos servizos secretos durante o mandato de Omar Torrijos Herrera, en 1981 ascendeu a xefe do Estado Maior. Autoascendeuse a xeneral en 1983 e fíxose co control efectivo do goberno de Panamá (1983-1989), co respaldo de EE UU, aínda que non ocupou a presidencia do país. En 1989 a Asamblea Nacional designouno xefe do goberno, o que provocou que as forzas estadounidenses invadiran Panamá para detelo e trasladalo a Florida. Foi encarcerado en EE UU e condenado en 1992 por tráfico de drogas, branqueo de diñeiro e crime organizado.

GALICIA

Poeta. Coñecido como o poeta da montaña, comezou a carreira eclesiástica no seminario da súa vila natal, onde destacou, máis ca polos seus estudos de latín e dos autores clásicos, pola súa habilidade para versificar composicións de carácter humorístico e satírico. Abandonou o seminario e fíxose mestre. Durante esta etapa trabou amizade co médico e poeta M. Leiras Pulpeiro, un dos escritores que máis influíu sobre a súa obra inicial, e comezou a colaborar co periódico local El baluarte de Galicia. Rexente da escola do padroado de Fondós, en Foz, entrou en contacto co agrarismo da man de Antón Villar Ponte e colaborou na publicación satírica Guau... Guau!, para a que escribiu varias poesías de temática cívica. Despois de gañar un certame poético con “De Ruada” (1895), publicou Montañesas (1904), o seu primeiro libro, que constitúe un conxunto de composicións líricas de diálogo coa natureza. Trasladado a Calvos de Randín por mor da súa vinculación...

PERSOEIRO

Xogador de golf australiano. Coñecido como o gran tiburón branco, debutou como profesional en 1976. Gañou o British Open (1986 e 1993), 66 torneos internacionais e foi subcampión de todos os grandes torneos (Masters, US Open e PGA). Retirouse en 1998.

PERSOEIRO

Soprano estadounidense. Debutou en 1969 en Berlín co Tannhäuser de Wagner. Destacou tanto na ópera (Verdi, Haydn, Mozart), como no lied (Malher, Schubert), no oratorio, na música relixiosa e na electrónica (Mythodea, con Vangelis, 2001).

ILLAS

Illas Anglonormandas.

REXIÓNS

Rexión histórica e antiga provincia do N de Francia, comprendida entre Picardie ao L, Bretaña ao S, e o canal da Mancha ao N (29.906 km2; 3.202.385 h [1999]). Está subdividida en dúas rexións administrativas e cinco departamentos: Alta Normandía, cos departamentos do Sena Marítimo e Aure (1.780.192 h [1999]), e Baixa Normandía, cos departamentos de Calvados, Orne e Manche (1.422.193 h [1999]). Está constituída por un conxunto de rexións naturais ben diferenciadas. No sector oriental do altiplano da Alta Normandía predominan as cretas brancas, recubertas por unha capa de arxilas. Na Baixa Normandía destaca unha plataforma calcaria. A costa normanda é variada, con sectores abruptos, como os acantilados de creta branca, e outros chairos, como a ampla baía do Mont-Saint-Michel. A industrialización do triángulo Rouen-Le Havre-Caen potenciou un incremento demográfico xa alimentado por unha alta taxa de natalidade. Dentro da economía agropecuaria destacan as producións de carne e leite....

1. 1. Relativo ou pertencente a Normandie, aos seus habitantes ou á súa lingua.

   2. Natural ou habitante de Normandie.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo normando ou á súa lingua.

   2.   Individuo do pobo normando.

   3. Grupo de pobos procedentes dos países escandinavos que se estenderon por toda Europa desde o s VIII, ao comezo en expedicións guerreiras periódicas e que sucesivamente se foron tornando sedentarios. Navegantes e aventureiros impulsados polo afán de riqueza e polo aumento de poboación, comezaron atacando as costas e subiron polos ríos cara ás terras interiores, saqueando e destruíndo poboacións e facendo asentamentos temporais. Dos diversos grupos étnicos da poboación normanda, os varegos, desde Suecia, entraron cara ao SL e foron o núcleo do futuro Imperio Ruso; os noruegueses encamiñáronse ao N de Escocia, fundaron un reino en Irlanda (820) e pasaron por Islandia e Groenlandia, ata América do Norte; os daneses, desde o Reino de Dinamarca, atacaron o Imperio Carolinxio e as terras anglosaxoas polo L. Rodearon a Península Ibérica loitando en Galicia cos cristiáns e en Portugal e Andalucía cos sarracenos, e chegaron a Provenza e á costa de l’Empordá. En Inglaterra ocuparon Canterbury e Londres...

3. ariedade da lingua de oïl. Estendido polo NO de Francia, na época da conquista normanda de Inglaterra (s XI) foi levada á illa, onde adoptou a denominación de anglonormando.

4. Arte desenvolvida en Normandie e en Inglaterra nos ss XI e XII a consecuencia das invasións normandas do s X. Son características as igrexas con ábsidas de tipo beneditino, torres na fachada e unha lanterna de diferentes pisos no cruceiro, con grandes espazos interiores, arcadas nas naves, tribunas e triforios, arcos de medio punto e volta de aresta nas naves laterais. Destaca a cripta de Rouen (1063), Saint-Étienne (1077), Saint-Nicolas de Caen e a Trinité de Fécamp (1099). As decoracións foron de liñas xeométricas e motivos de forma fantástica ata a fin do s XII, cando por influencia do gótico desenvolvéronse figuras vivas e alongadas. As artes decorativas afirmáronse no s XII cos escritorios monacais. Os centros máis representativos foron Mont-Saint-Michel e Bayeux, e posteriormente Durham, en Inglaterra, onde se constituíu o estilo anglonormando, que estableceu os caracteres peculiares da arquitectura inglesa medieval.

5. Aplícase ao carácter tipográfico que pertence á familia do romano (romano moderno) e que se caracteriza por un gran contraste de grosor entre os trazos grosos e os finos.