"CIA" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Languedoc, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Languedoc.

3. ariedade do occitano meridional. Partindo del, como forma equidistante das diversas falas occitanas, Loïs Alibèrt tentou fixar o occitano moderno. Comprende diversos dialectos, o meridional (central, tolosano, foixenco, donesanenco, narbonés), o setentrional (roergat, gavaldanés, orlhargués), o occidental (axenés, carcinol, albixés) e o oriental (besierenco, montpelierino, cevenol). Os trazos máis característicos son o mantemento dos grupos latinos ca e ga (cantar, gaug, gal), dos ditongos e tritongos (paire, buou), do -l- intervocálico, tanto se procede de -l- como de -ll- latinos (pala, salar, galina) e do morfema de plural -s (pòrtas, flors).

1. Relativo ou pertencente ás teorías de P. S. Laplace.

2. Operador diferencial representado polos símbolos K, 62 que, ao ser aplicado sobre unha función real de varias variables reais, f (x1....xn), dá lugar á función
   
   
   FORMULA
   
   
   OBS: Tamén se coñece como operador de Laplace.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Corrientes a partir do 1 de decembro de 1926. Subtitulada “Folla Galeguista”, estivo promovida pola sociedade do mesmo nome e dirixida por Valvanera I. de Malvárez. De periodicidade quincenal, quixo aglutinar aos galegos da provincia de Corrientes e dos territorios do norte arxentino. Incluíu información sobre a asociación e os seus propósitos, animando a integrarse nela.

PERSOEIRO

Pianista. Discípula de Frank Marshall, a partir de 1940 iniciou unha brillante carreira como concertista internacional. En 1956 fundou un dúo co violoncelista Gaspar Cassadó, e dirixiu a Academia Marshall desde 1959. Recibiu numerosas distincións, das que destacan os Premios Nacionais de Música da Generalitat (1985 e 1991), o premio Grammy para o rexistro dos Cuadernos de Iberia de Albéniz (1989) e o Premio Príncipe de Asturias das Bellas Artes (1994).

1. Calidade de latente.

2. Período de incubación dunha enfermidade.

3. Período de adormecemento das pulsións sexuais que, segundo S. Freud e a psicanálise, comprende aproximadamente dos seis aos dez ou once anos da vida do neno.

PERSOEIRO

Arquitecto dálmata. Nacionalizado italiano, en 1460 traballou na corte de Mantua e, en 1466, no Palazzo Ducale de Urbino. L. Venturi atribúelle a construción do arco da fortaleza de Pesaro. Considéraselle creador e precursor do Alto Renacemento arquitectónico.

1. Sensación ou estado de ánimo de agrado e felicidade producida por algún acontecemento favorable.

2. Aquilo que provoca este sentimento ou estado de ánimo.

1. Relativo ou pertencente aos leponcios.

2. Individuo do pobo leponcio.

3. Pobo galo que habitaba na rexión situada nos Alpes entre as fontes do Ródano ao lago Como.

1. Sensación de temor ou medo que ten alguén que ve ou intúe un perigo real ou imaxinario.

2. Temor a que pase algo que non se quere.

PERSOEIRO

Político. Formou parte da candidatura republicana de Barcelona nas eleccións para deputados de 1901. Reelixido en 1903, despois de participar na reorganización da Unión Republicana, aglutinou á maior parte dos grupos republicanos barceloneses (1903-1905). Novamente reelixido en 1905, opúxose ao movemento de Solidaritat Catalana, pero foi derrotado nas eleccións de 1907 e expulsado da asemblea de Unión Republicana. En 1908 creou o Partido Republicano Radical. Elixido deputado por Barcelona, tivo que exiliarse de novo en 1917 polas súas vinculacións co movemento folguista. Durante a Segunda República española foi ministro de Estado, entre abril e decembro de 1931, pero o seu enfrontamento cos socialistas levouno ao abandono da coalición gobernamental. Foi presidente da República entre setembro de 1933 e setembro de 1935, e ao incorporarse a CEDA ao poder tivo que facer fronte á insurrección de outubro de 1934. Ministro de Estado no goberno de Chapaprieta, entre setembro e outubro de 1935,...