"ALCAN" (Contén)

RIOS

Río da Península Ibérica, na conca do Ebro, afluente pola dereita do Cinca, preto de Ballobar logo dun percorrido de 138 km. Nace na serra de Guaira e flúe en dirección a Somontano e aos Monegros. Pola banda dereita recibe o Guatizalema e, augas abaixo de Sariñena, o Flumen.

ESPA¥A

Concello da provincia de Tarragona (7.727 h [1996]). É o municipio máis meridional de Catalunya. Cultivos de secaño (alfarrobeiras, olivos, amendoeiras). Laranxeiras e hortalizas. A apicultura ten unha gran tradición. Fábrica de cemento. Na moa do Remei encóntranse os restos dun poboado ibérico.

1. Acción e efecto de alcanzar.

2. Distancia ata a que se pode chegar a tocar, lograr ou obter unha cousa, os efectos ou a súa influencia.

3. Relevancia ou importancia dunha cousa ou feito.

4. Capacidade de entendemento.

5. Audiencia total dun anuncio ou campaña.

6. Saldo dunha conta debedora.

7. 1. Distancia ata a que chega o efecto eficaz dunha radiación.

   2. Distancia máxima á que resulta posible sentir unha acción física.

   3. Distancia horizontal entre o punto de orixe e o punto de caída dun proxectil.

8. ...

DIARIOS

Diario aparecido na Coruña no ano 1885 e subtitulado “Diario político y literario de la tarde”. O seu director foi Uxío Romo Jara ata 1886.

1. Substancia branca, cristalina e recendente, que se obtén a partir da madeira da canforeira, utilizada para resgardar a roupa da traza. É unha cetona terpénica existente nas dúas formas opticamente activas e na racémica. Obtense por destilación con arrastre de vapor da madeira da alcanforeira; desta maneira conséguese a forma dextróxira. A forma racémica obtense a partir do pineno. Os seus cristais desprenden un cheiro penetrante característico. É soluble en disolventes orgánicos e ácidos minerais. Emprégase como plastificante da celulosa e os seus éteres úsanse na fabricación de plásticos, sobre todo celuloide, lacas e vernices, en explosivos, pirotecnia e como bactericida en produtos farmacéuticos e cosméticos. A súa elevada constante crioscópica fai que sexa un solvente ideal para a determinación de pesos moleculares segundo o método de Rast. Inxectado en solución oleosa ( aceite alcanforado) actúa como estimulante cardíaco e respiratorio.

2. borneol levóxiro.

3. Derivado do alcanfor por substitución dun átomo de hidróxeno por un de bromo. Emprégase principalmente como sedante nervioso, antiespasmódico e anafrodisíaco.

1. Substancia branca, cristalina e recendente, que se obtén a partir da madeira da canforeira, utilizada para resgardar a roupa da traza. É unha cetona terpénica existente nas dúas formas opticamente activas e na racémica. Obtense por destilación con arrastre de vapor da madeira da alcanforeira; desta maneira conséguese a forma dextróxira. A forma racémica obtense a partir do pineno. Os seus cristais desprenden un cheiro penetrante característico. É soluble en disolventes orgánicos e ácidos minerais. Emprégase como plastificante da celulosa e os seus éteres úsanse na fabricación de plásticos, sobre todo celuloide, lacas e vernices, en explosivos, pirotecnia e como bactericida en produtos farmacéuticos e cosméticos. A súa elevada constante crioscópica fai que sexa un solvente ideal para a determinación de pesos moleculares segundo o método de Rast. Inxectado en solución oleosa ( aceite alcanforado) actúa como estimulante cardíaco e respiratorio.

2. borneol levóxiro.

3. Derivado do alcanfor por substitución dun átomo de hidróxeno por un de bromo. Emprégase principalmente como sedante nervioso, antiespasmódico e anafrodisíaco.

1. Impregnar calquera cousa de alcanfor.

2. Tratar calquera cousa con alcanfor.

ESPA¥A

Concello da provincia de Cáceres (Extremadura) á beira da confluencia do Alagón e o Texo (1.876 h [1996]). No seu termo, sobre o Texo, encóntrase a ponte romana de Alcántara (s I d C) de seis arcos, 194 m de lonxitude e 71 m de alzada máxima; é unha das pontes romanas máis grandes e mellor conservadas. A vila foi definitivamente reconquistada aos musulmáns no 1212 por Afonso IX. En 1479 celebrouse nela unha entrevista entre Isabel I de Castela e a súa tía Beatriz de Viseu, cuñada do Rei Afonso V de Portugal, preliminar doTratado de Alcaçovas.O convento de San Bieito, casa da Orde de Alcántara reconstruído entre o 1499 e o 1577, está en ruínas. Igrexa parroquial de Santa María de Almocóvar con fachada románica.

PERSOEIRO

Pedagogo andaluz. Fundou e dirixiu a revista La Escuela Moderna. Autor, entre outras obras, do Compendio de la Pedagogía, libro de grande influencia e difusión no seu tempo.

PERSOEIRO

Escritor e tradutor. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Barcelona en 1953, foi director da Escola de Turismo da Coruña e colaborou en La Voz de Galicia, Atlántida, Vida Gallega e El Ideal Gallego. No 1954 obtivo o Premio Nadal con La muerte le sienta bien a Villalobos; no 1957 o Premio Hércules de Prata do Teatro Nuevo da Coruña con La herida en la mano, e o Premio da Asociación de Prensa de Ourense. Trasladouse a Roma en xullo do 1972 onde publicou Antología de la Literatura Española (1962).