"fico" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente ao reino bioxeográfico australo-papú.

Reino bioxeográfico que engloba Australia, Nova Guinea, as Célebes, as Molucas e Nova Celandia. O máis característico do reino australo-papú é a fauna de vertebrados: os monotremas, os marsupiais, o emú, o casuario, o kiwi, as aves do paraíso, os paxaros xardineiros, a ave lira, a barramunda e o tatuara. Da flora, o máis característico é o xénero Eucaliptus.

Elaboración de material impreso para a súa publicación mediante a aplicación de recursos informáticos. No ámbito publicitario, é preciso empregar programas específicos como QuarkXpress, Corel ou PageMaker, e un hardware suficientemente sofisticado que incluiría un potente ordenador, unha impresora profesional e un escáner.

Sistema de edición que permite compaxinar toda clase de documentos onde pode haber texto, ilustracións, gráficos, táboas, etc. Pódese elaborar así unha páxina na que se combinen todo tipo de informacións, con moita máis eficacia que con calquera outro procedemento.

Axuda prestada a alguén que se atopa nunha situación perigosa ou difícil.

Deber que, por razóns de humanidade, de parentesco, de interese público, etc, se impón pola lei obrigando a certas persoas ou entidades a axudar, asistir ou socorrer a outras, especialmente en situacións excepcionais. Deste xeito, non cumprir co deber de socorrer a toda persoa desamparada e en perigo manifesto ocasiona o delito de omisión de socorro; acontece co deber de cubrir as necesidades mínimas dos parentes pobres ou deber de alimentos e tamén co deber de prestarse auxilio mutuamente os órganos xudiciais (auxilio xudicial) ou outras autoridades non xudiciais. A omisión do deber de auxilio entre autoridades comporta o delito específico de omisión de auxilio.

Función identificada por Vladimir Propp (Morfoloxía do conto, 1928) na súa análise formal dos contos marabillosos, que designa as axudas que recibe o heroe para superar as probas que se lle presentan e conseguir o seu propósito.

Sacramentos e sacramentais administrados ao cristián en perigo de morte (confesión, comuñón e extremaunción): a unción dos enfermos, o viático, a absolución sub conditione, a indulxencia in articulo mortis, a axuda “a ben morrer”, etc.

1. Técnica e práctica que permite o voo dos aparellos máis pesados ca o aire (aeronaves). Atópanse referencias moi antigas ao home voador. Neste senso son notables os estudios de Leonardo da Vinci de finais do s XV, os de Francesco de Lana, os de Giovanni Alfonso Borelli e os de Isaac Newton no s XVII. O libro De motu animalium, escrito por Borelli no 1680, establece a analoxía do home voador cos paxaros; por vez primeira foi esbozada a diferenza entre a Aerostática, na que a forza de sustentación se obtén mediante enxeños máis lixeiros ca o aire, e a Aviación, onde esta forza se consegue con aparellos máis pesados ca o aire, coa axuda de motores. A Aviación non comezou a ser posible ata que, entre o 1799 e o 1853, o inglés George Cayley definiu os fundamentos da aerodinámica. Cara ao 1810 construíu un planador co cal foi quen de facer algúns voos. Inspirándose nas ideas de Cayley, no 1843 William Samuel Henson publicou un deseño de máquina voadora provista de motor de vapor. Alphonse...

2. aviación comercial /

   Industria de transporte aéreo encargada de cubrir as liñas de pasaxeiros e mercadorías. Este sector está formado por un número indeterminado de compañías e as máis importantes están rexistradas na Asociación do Transporte Aéreo Internacional (IATA). Cara á fin da década de 1950 produciuse unha carreira de beneficios crecente ata o 1970, pero no 1973 entrouse nunha situación de crise por mor do encarecemento dos combustibles (crise do petróleo). A partir do 1980 as compañías asociadas á IATA coñeceron graves perdas económicas. Esta situación produciu multitude de “guerras de tarifas”. Por riba, o incremento dos voos fretados (charter), que cobren o 50% do tráfico interior, obrigou ás compañías regulares a crear unhas tarifas especiais para nenos, xubilados, vacacións, etc, o que non fixo máis que agravar a crise económica. Cómpre remarcar, sen embargo, a diferenza entre as compañías americanas, que son propiedade de grupos privados, e as europeas, a maioría delas son dos diferentes...

3. aviación militar /

   Tecnoloxías e innovacións da Areonáutica aplicadas aos conflitos bélicos. As primeiras aplicacións militares da aviación tiveron lugar no N de África durante a guerra de Italia contra Turquía polo control de Libia (1911-1912). No 1913 empregouse na campaña de España en Marrocos. A Primeira Guerra Mundial deu un forte impulso á aviación militar. Poucos días despois de comezar a guerra, un avión francés Voisin fixo o primeiro bombardeo. A finais do 1914, en Francia e en Rusia organizouse a aviación de bombardeo. A partir do 1915 Gran Bretaña fabricou avións de gran calidade para as forzas aéreas. O motor lineal de cilindros en V, desenvolvido paralelamente en Alemaña e na Gran Bretaña pouco antes da Segunda Guerra Mundial, deu lugar aos mellores aparellos de caza da época: o Messerschmitt Me-109, o Spitfire e o Hurricane. Nos EE UU xurdiu o bombardeiro cuadrimotor de gran radio de acción, rápido pero con pouca carga de bombas. Os alemáns fabricaron avións...

Dotación de avións e instalacións complementarias, dun estado, dunha compañía, etc. Pódese diferenciar a aviación civil, dedicada principalmente ao transporte de persoas e mercadorías e que adoita estar en mans de compañías privadas, da aviación militar, dedicada a misións de carácter bélico e controlada polos gobernos.

Acción e efecto de avisar.

Palabras, escritos ou recados para avisar dalgunha cousa.

Técnica publicitaria empregada na radio e na televisión que consiste en emitir unha mensaxe comercial como se se tratase dunha advertencia propia da programación.

Navío de guerra pequeno, pouco armado, e de características pouco precisas, que serve para algúns dos diferentes usos que teñen os barcos das flotas. Actualmente, os avisos fan as funcións de buques gardapesca, patrulleiros, barcos hidrográficos, etc.

Escrito asinado onde se declara que se recibiu unha carta, un envío, cartos ou cousas semellantes.

Empresa dedicada a xestionar asuntos alleos ou prestar servicios como intermediaria.

Lugar onde está establecida unha empresa dedicada a xestionar asuntos ou prestar servicios.

Oficio ou encargo de axente.

Establecemento secundario dunha empresa.

Contrato polo que unha parte asume de forma estable e permanente o encargo de levar adiante, en nome e por conta doutro e a cambio dunha retribución, a conclusión en exclusiva de contratos nunha zona determinada.

Persoa física ou xurídica que de xeito habitual e retribuído, e en posesión do título correspondente presta servicios de orientación, información e asistencia turística. Atende a viaxeiros e turistas tanto en materia monumental, artística, histórica ou ofrece datos sobre comunicación e aloxamento e, en xeral, de canto poida ser de interese para o coñecemento do patrimonio turístico e a utilización dos medios existentes ao servizo do público. En Galicia correspóndelles este labor aos chamados Centros de Iniciativas Turística (CIT), xeralmente promovidos polos concellos ou por mancomunidades.

Empresa de servicios que dispón de persoas cualificadas no eido da comunicación e que desenvolven, mediante contrato, tarefas especializadas para outras institucións. Entre os profesionais que ofrece este tipo de empresa, ademais de modelos e actores para anuncios publicitarios ou organización de actos públicos, poden dispor de fotógrafos, directores de cine ou calquera outro artista ou profesional relacionado co mundo publicitario e das relacións públicas.

Establecemento ou empresa que ofrece información de carácter xeral ou sobre un tema específico a través dunha rede de telecomunicacións como a Internet.

Organización que centraliza as informacións periodísticas recollidas polos seus correspondentes nos lugares onde se producen os acontecementos, clasificándoas e transmitíndoas ás empresas subscritas (xornais, centros de televisión, emisoras de radio, etc).

Empresa comercial dedicada a crear, planificar e difundir campañas publicitarias previamente contratadas por un anunciante. As súas actividades concéntranse na producion de anuncios, planificación de medios e deseño de plans de comunicación. A estrutura dunha axencia está en estreita dependencia co alcance dos servicios que ofrece, coa dimensión da axencia e coa carteira de clientes cos que traballa. Tomando como modelo unha axencia grande, os diferentes departamentos que a forman son: departamento de contas, órgano que une a axencia co cliente a través do executivo de contas, que ten a función de saber qué tipo de actividade ten que desenvolver a axencia para o seu cliente, así como asesoralo ao longo da campaña; departamento de investigación e márketing, que obtén información sobre o consumo do produto ou o servizo co que está a traballar a axencia, datos sobre o produto e investigacións sobre a competencia; departamento creativo, que ten a misión de elaborar...

...

Que desenvolve unha acción.

Poder ou causa activa que produce un efecto ou un fenómeno determinado.

Persoa que ten a misión de obrar en representación de alguén.

Aquel que executa actos que poden producir ou producen efectos xurídicos.

Autor dunha acción cualificada legalmente como delito ou como falta.

1. Parte do sistema que facilita o intercambio de información nos modelos de rede cliente-servidor.

2. axente de busca

   Aplicación informática que localiza datos nunha rede tras recibir instrucións delimitando o tipo de información que debe encontrar, e organizando a continuación os resultados seguindo unhas categorías preestablecidas.

1. Aquel ou aquilo que realiza a acción expresada polo verbo, a diferenza do paciente, que sofre a acción en vez de realizala.

2. ...