"fico" (En toda a entrada)

Signo diacrítico (¨) que indica unha pronuncia diferente da habitual do signo gráfico sobre o que se escribe.

Fenómeno métrico que consiste na separación de dúas vocais que normalmente forman ditongo, de xeito que se contan como dúas sílabas diferentes. Constitúe unha licenza poética que se emprega para obter nun verso o número de sílabas necesario para axustalo ao metro prefixado e, en ocasións, para crear efectos estilísticos de alongamento das palabras. Indicado, ás veces, cun signo gráfico (¨), é un procedemento oposto á sinérese ou á ditongación. Na métrica clásica designa a confluencia do final dun pé métrico co final dunha palabra nunha pausa do verso.

Procedemento cirúrxico usado para dividir os tecidos.

Acción e efecto de difundir ou de difundirse.

Calidade de difuso.

Proceso de cambio cultural mediante o que diferentes elementos dunha cultura pasan a outra. É difícil de determinar a diferenza entre difusión e aculturación. Con todo, a primeira caracterízase por un contacto cultural feble e unilateral, e por unha comunicación unicamente de características, máis do que complexos, culturais. Os primeiros estudios sobre a difusión foron os de A. Humboldt, que intentou probar a orixe asiática do calendario mesoamericano. Algúns antropólogos consideraron que se podía explicar a xénese das culturas só con este proceso. O xeógrafo Ratzel propuxo o concepto da difusión no eido da xeografía cultural.

Transporte de materia producido polo movemento molecular ao azar (difusión molecular). Dáse en todos os estados da materia, aínda que o proceso é moito máis lento en sólidos ca en líquidos ou gases (difusión gaseosa). O resultado final é sempre o transporte de materia dun lugar onde a concentración é máis elevada a outro onde non o é tanto, ata chegar a unha igualdade de concentracións. Entre as clases de difusión non molecular está a difusión turbulenta, que se dá nun fluído onde hai mestura por convección térmica; a difusión térmica, producida cando unha fase sen gradiente de concentración se somete a un gradiente de temperatura; a difusión de neutróns, consistente no paso de neutróns a través da materia, e a autodifusión, difusión que se dá como resultado do movemento ao azar nunha única substancia pura.

1. Alteración da distribución especial dunha radiación que se propaga en múltiples direccións, despois de ser reflectida nunha superficie ou de atravesar un medio determinado.

2. difusión da radiación electromagnética

   Proceso no que a radiación electromagnética se desvía polas partículas que constitúen a materia que atravesa dita radiación.

Na extracción do azucre, etapa na que se deixa a remolacha en contacto con auga quente a fin de disolver a sacarosa. Lévase a cabo nuns depósitos chamados difusores, e o xarope obtido ten unha concentración aproximada dun 12%.

Número total de exemplares do mesmo número distribuídos por calquera publicación impresa, ben sexa xornal ou revista. A difusión pode ser pagada -que se refire á cifra total de exemplares vendidos, incluíndo esta as subscricións, as vendas ao número e as vendas en bloque- ou gratuíta -cifra total de exemplares enviados gratuitamente polo editor a un destinatario identificado-.

Na fabricación de dispositivos electrónicos, proceso consistente na deposición dun determinado número de átomos de impurezas na superficie da oblea, seguida dun quentamento do material a fin de que os átomos se difundan no substrato semicondutor.

...

Calidade de digno.

1. Cargo honorífico e de autoridade.

2. Persoa que posúe cargo honorífico e de autoridade.

3. Cada unha das coenxías máis elevadas, como a de deán, a de arcipreste ou a de arcediago, que existen nos cabidos catedralicios e nas colexiatas.

Armas propias dun cargo ou dignidade.

1. Rama da mecánica que estudia o movemento dos corpos en relación coas forzas que o producen. Malia que a miúdo se diferenza entre dinámica e estática, a separación entre estas dúas ramas da mecánica non é estrita. As formulacións da dinámica débense a Galileo, Huygens e Newton. As tres leis de Newton, que serven de base á dinámica clásica son: a lei da inercia, a lei fundamental do movemento e a lei da acción e da reacción. En 1743 D’Alembert enunciou por primeira vez o principio dos traballos virtuais, base sobre a que se tentou unificar a estática e a dinámica. Lagrange elaborou unhas ecuacións xerais do movemento. Hamilton fixo o estudo xeral dos sistemas dinámicos mediante as ecuacións canónicas ou de Hamilton. Outro punto de partida na formulación clásica da dinámica é o principio da mínima acción. A finais do s XIX as ideas clásicas entraron en crise e apareceron as teorías da relatividade e da mecánica cuántica.

2. método de dinámica molecular

   Método de simulación que consiste nunha solución numérica das ecuacións de movemento por un sistema de N partículas interactuantes. Os primeiros estudios de dinámica molecular realizáronos B. J. Alder e T. E. Wainwright en 1957. En 1964 A. Rahman e en 1967 L. Verlet estenderon este estudio a sistemas con potenciais de interacción continuos.

Relación entre os niveis máximo e mínimo dunha magnitude electroacústica, xeralmente, o nivel de son dun fragmento musical ou dun conxunto de sons, palabras, etc. Habitualmente mídese en dB.

1. Maneira en que se desenvolve unha actividade tendo en conta as forzas que a determinan.

2. Conxunto de forzas que interactúan e producen cambios dentro dunha estrutura en desenvolvemento.

Conxunto de todos os mecanismos dinámicos que dunha maneira ou doutra dirixen a circulación xeral atmosférica e participan nela. Na Antigüidade críase que os factores térmicos gozaban dun predominio exclusivo; esta teoría foi desbotada por outra que considera xustamente os factores de tipo dinámico como os que teñen un papel primordial á hora de rexer a circulación, e que o reparto horizontal das temperaturas en gran parte da atmosfera é a consecuencia, e non a causa, desta circulación xeral. Segundo a teoría de C. G. Rossby, a enerxía inicial para a circulación dentro da atmosfera prodúcese polos mecanismos que determinan as diferentes situacións da fronte polar e das correntes en chorro. O continuo mantemento destas correntes, non explicable por razóns térmicas, pode deberse ás rexións transparentes da atmosfera, onde a absorción de enerxía da radiación solar é practicamente nula. Constitúe un proceso dinámico completo e inacabable. Dentro deste proceso, a curvatura da Terra e o seu movemento...

Rama da psicoloxía social que trata sobre ao estudio teórico e experimental da formación e evolución dos grupos pequenos, coa finalidade de modificar o seu funcionamento como conxunto, e a personalidade dos membros. Aplícase á dinámica de grupo en psicosocioloxía e en pedagoxía, a miúdo na forma dos chamados training groups. Unha personalidade destacada dentro deste campo é Kurt Lewin, que en 1945 creou o Research Center for Group Dinamics.

Estudio do conxunto de procesos que determinan a variación temporal do número de individuos e a composición nas poboacións de plantas e animais nunha comunidade natural, así como os factores que controlan esas variacións. Os factores que afectan a unha poboación poden ser dependentes da densidade da poboación, como a cantidade de alimento dispoñible, ou independentes, como os factores climáticos ou os edáficos.

...

1. Obediencia dunha persoa ou colectividade a unhas determinadas normas de conduta.

2. Conxunto de regras ou normas que rexen a conduta dunha persoa ou colectividade.

3. Instrución física, mental ou moral á que se somete unha persoa para conseguir algo.

4. consello de disciplina

   Consello encargado de que se cumpran as regras e normas que marca a disciplina e de sancionar as faltas que se poidan cometer.

1. Rama do coñecemento.

2. Cada unha das partes separadas dos programas escolares, é dicir, cada unha das materias que se ensinan nun centro educativo conformando un plan académico de estudios. O principio que mellor define tanto a necesidade como a natureza da disciplina, está na unidade do coñecemento. Esta é a razón pola que moitos temas e problemas escolares se tratan simultaneamente dende distintos puntos de vista e non unicamente como partes independentes que se recollen nas distintas materias. As disciplinas escolares pódense clasificar dependendo da natureza ou do interese dos coñecementos, e aínda do carácter e sentido que cada sistema escolar lles queira dar. Existen disciplinas que se consideran independentes aínda que a súa realidade disciplinar non o sexa, este é o caso, entre outras, da xeometría, tradicionalmente vinculada ás matemáticas. Pero tamén hai disciplinas independentes que se integran nun programa escolar e conforman unha única materia, por exemplo, a xeoloxía, a astronomía e a meteoroloxía...

Utensilio feito de cadeas ou cordeis que utilizan os penitentes para flaxelarse. OBS: Emprégase normalmente en plural.

Ciencia encargada de ordenar e clasificar os discos fonográficos e demais rexistros sonoros en musicais ou literarios.

Conxunto dos rexistros sonoros musicais ou literarios relacionados cunha época, materia, autor ou cun grupo determinado.

Relativo ou pertencente á discografía.

selo discográfico.