"fico" (En toda a entrada)

Relativo ou pertencente a Letonia, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Letonia.

Lingua báltica, da familia baltoeslava do phylum indoeuropeo, que se fala en Letonia. Está dividida en tres variedades dialectais: a oriental (augszemnieku), a central (vidus), base da lingua literaria, e a occidental (tamnieku). O primeiro texto escrito en letón é unha tradución de 1585 do Catechismus Catholicorum, de san Pedro Canisio, e un catecismo luterano de 1586. En 1922 o sistema ortográfico, de orixe alemana, con caracteres góticos, foi substituído polos caracteres latinos, con algúns signos diacríticos.

Arte desenvolvida en Letonia. A arquitectura, de madeira entre os ss IX e XII, recibiu a influencia da escandinava e da alemá ao ser empregada a pedra desde o s XIII, pero as outras artes quedaron aferradas á tradición. Baixo o dominio ruso, sufriu a influencia dos artistas europeos (B. Rastrelli e G. Quarengui). No s XIX houbo un intento de pintura nacionalista, con K. Goun (1830-1877), I. Fedders (1838-1909) e A. Baumanis (1866-1904). Na época soviética a arte participou do realismo socialista.

Literatura desenvolvida en lingua letona. No s XVI foron publicados dous catecismos en letón (1585 e 1586). Co renacemento cultural e político de finais do s XIX apareceron as primeiras obras literarias desde o s XIII, cando se produciu a perda da independencia nacional. Destacan os poetas Auseklis, Krišjānīss Barons e Jēkabs Lautenbachs. O patriotismo antirruso tomou unha orientación social coa Nova Corrente, en que destacaron o poeta Rainis e a poetisa Aspazija. Os primeiros novelistas foron os irmáns Reinis e Matīss Kaudzīte, e despois Andrievs Niedra, Utipis e o dramaturgo Blaumandis. No período de entreguerras destacaron os novelistas A. Brigadere J. Janševskis e Svabe, poeta e director da Enciclopedia Letona (1955). A independencia letona provocou un florecemento da literatura nacional, representada polos novelistas K. Zarinš e J. Ezerinš, e polos poetas A. Čaks, Médeniss e A. Eglītis. En 1940, cando Letonia se converteu nunha república...

Arte musical cultivada en Letonia. A tradición popular céntrase en cancións ou dainas que se remontan á Idade Media. Instrumentos populares típicos son os kokles ou arpa, os bungas ou timbais ou diversos tipos de trompas. Máis tarde, a influencia xermánica e italiana dominou a vida musical, centrada sobre todo en Rīga, onde Wagner foi director de orquestra entre 1837 e 1839. A dominación rusa restrinxiu a vida cultural ata a independencia de 1918. Ao ano seguinte foi inaugurada a Ópera de Rīga. De seguido destacaron diversos autores, como A. Kalininš, autor de óperas como Banuta (1920) e Hamlet (1936), F. Medinš e A. Jurjanš, musicólogo e autor de música sinfónica. En 2002, a cantante Marija Naumova foi a gañadora do Festival de Eurovisión.

Que ten unha boa formación ou que está versado en letras.

1. Persoa licenciada en dereito que asesora os seus clientes sobre cuestións xurídicas e actúa en causas e xuízos diante dos tribunais.

2. letrado do Estado

   Funcionario superior da administración do Estado español. Este cargo unificou os antigos corpos de avogados do Estado, técnicos letrados do ministerio de Xustiza, letrados da Dirección Xeral de Rexistros e Notariado e letrados do Consello de Estado.

Acción e efecto de levantar ou levantarse.

Rebelión ou alzamento armado que ten por finalidade derrocar o poder establecido ou tentar que este cambie de traxectoria política.

1. Conxunto de operacións xeométricas que son precisas para realizar un plano ou un mapa topográfico, sobre o terreo ou valéndose de fotografías aéreas.

2. Plano ou mapa trazado con esta técnica.

3. Trazado que se fai nun mapa topográfico para sinalar os contornos xeolóxicos segundo os afloramentos do terreo.

4. levantamento topográfico

   Conxunto de accións técnicas que se levan a cabo para determinar a dimensión, a forma e a posición dos feitos físicos e humanos dun determinado espazo para logo poder representalos nun mapa.

Dilixencia que fai un xuíz, acompañado dun médico, pola que recoñece un cadáver e pola que dá orde do seu traslado ao lugar onde se realizará a autopsia.

Que ou quen actúa con libertinaxe, entregado a costumes relaxados e a vicios.

1. Realtico ou pertencente aos libertinos.

2. Movemento filosófico que se estendeu por Europa Occidental desde finais do s XVI ata a Revolución Francesa. Caracterizouse por rexeitar todo autoritarismo, especialmente o relixioso. A figura filosófica máis destacada vencellada a esta tendencia foi P. Gassendi.

1. Que pode actuar e decidir con liberdade.

2. Que non está preso, suxeito nin encerrado.

3. Que non está baixo o dominio doutro.

4. Que se respectan os dereitos dos cidadáns.

5. Aplícase ás pezas florais que non están soldadas.

1. Que non está sometido a regras nin condicións.

2. Que se pode mover con liberdade.

3. Que non presenta obstáculos.

4. ...

Converter en madeira.

Volverse lignificado.

Relativo ou pertencente á liña.

Que ten forma ou segue un desenvolvemento semellante á liña recta.

Que está formado por liñas.

Que ten unha única dimensión.

Aplícase á ecuación diferencial que é lineal respecto á función incógnita e ás súas derivadas.

Aplícase á función, á ecuación ou ao sistema de ecuacións nos que interveñen só polinomios de primeiro grao, denominados lineais.

Sistema gráfico de escritura que se empregou en Creta no segundo milenio a C e testemuñado en diversas inscricións. Ofrece dous tipos: lineal A e lineal B. A escritura lineal A, que se considera que foi introducida en Chipre procedente de Creta, parece ser que é anterior a 1200 a C. Os seus caracteres coñécense co nome de chiprio-minoicos porque da súa evolución nace a escritura silábica chipriota. A escritura lineal B, descifrada en 1952 por Michael Ventris, co asesoramento de J. Chadwick, a partir duns milleiros de táboas encontradas en Knossos (Creta), en Pilos (Messenia), en Mecenas e en Tebas, foi a escritura da Grecia micénica. Escríbese de esquerda a dereita e consta duns noventa signos (cada un deles corresponde a unha sílaba), dunha colección de ideogramas ou signos que representan obxectos, seres humanos e animais, e dun sistema numérico de base decimal. Para a súa interpretación, Ventris partiu do estudo das diversas construcións gramaticais e intentou ler o...