"Acis" (Contén)

Segundo a mitoloxía grega, pegureiro de Sicilia dunha gran fermosura, amado pola nereida Galatea. O cíclope Polifemo, celoso, esmagouno cun penedo. Do seu sangue nace un río ao pé do Etna. Foi un tema literario e musical moi frecuente.

Antropónimo procedente do latín Acisculus. Este nome aparece xa en Boecio co significado de ‘martelo de pedreiro’. Probablemente na súa orixe foi un alcume de profesión que despois de referirse ao oficio de canteiro pasaría a nome gremial.

Acisclo Manzano Freire.

Que ou quen está en contra do racismo.

Altar da paz de Augusto que foi mandado construír polo Senado romano para conmemorar a paz instaurada por Octavio Augusto logo da Batalla de Accium. Erixido no campo de Marte (Roma), entre os anos 13 e 9 a C, foi reconstruído preto da súa localización orixinal. Está concibido como un espazo de planta case cadrada (10,50 m por 11,50 m), a ceo aberto, que rodea unha ara situada no centro. As paredes, tanto a exterior como a interior, teñen relevos nos que se realiza unha auténtica glorificación da familia de Augusto e da sociedade romana.

Partidario da casa de Austria durante a Guerra de Sucesión á coroa hispánica.

Proceso fonético de igualación entre os fonemas /b/ bilabial e /v/ labiodental que tivo a súa orixe na evolución anómala de determinados vocábulos latinos no seu paso ao romance. Algúns estudiosos soteñen que no período preliterario, o galego-portugués distinguía entre o fonema oclusivo bilabial /b/ procedente de B-, BR-, BL-, -P-, -PR-, -PL-, -MB- e -BB-; o fonema /β/ e v ou u procedentes de -B-, -RB-, -BR-, -LB-, V-, -V- e -V- posconsonántico; pero tamén conflúen cos resultados do fonema labiodental sonoro /v/ procedente de -F-, -FR-, absorbidos polo /β/. A confusión xa se rexistra no galego-portugués do s XIII e foi común a todo o norte da Península Ibérica (catalán, español e galego-portugués) na lingua medieval. Na actualidade, o portugués consolidou esta evolución anómala dalgúns termos fronte ao galego que opta pola desfonoloxización da antiga oposición e a unificación nun só fonema /b/ que si presenta unha dobre realización: fricativa (en posición intervocálica)...

Pronuncia defectuosa dos sons dentais [t] e [d].

Ungüento composto de cera, colonia, aceite e esencias que se empregaba como depilatorio.

Pronuncia erasmiana.

Atril de grandes dimensións que sostén os libros de canto nas igrexas. Sitúase xeralmente no coro e adoita ser xiratorio; pode ter dúas ou catro caras, adoptando entón a forma trocopiramidal.

Dificultade para pronunciar as consoantes velares.

Conversión dun son en iode.

lalación.

Arilo da noz moscada, de cor vermella, que recobre o endocarpo.