"Apo" (Contén)

1. Preparar unha carne, ou outro manxar, en forma de capón cebado.

2. Quitar as plumas ás galiñas en auga quente para logo envolvelas nun pano antes de enfriaren e que tomen a cor do azafrán, algo semellante ao que se fai cos capóns de Vilalba ao seren preparados para a cea do Nadal.

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1494-1495). Fillo de Fernando I e de Isabel de Chiaramonte. Tomou parte nas guerras externas e internas do reino; participou na reconquista de Otrant (1481) en poder dos turcos e reprimiu os baróns napolitanos. Cando Carlos VIII de Francia invadiu Italia, Afonso enviou unha escuadra a Nápoles; conquistou Rapallo, pero a flota napolitana tivo que abandonala ao chegar o Duque de Orleáns. O soberano abdicou no seu fillo Fernando II.

1. Peza dianteira superior do calzón, usada polos campesiños galegos ata mediados do século XX, con dúas aberturas laterais. Desabotoada, tiña forma de pequeno mandil. Foi empregado tamén como vestimenta da mariña de guerra.

2. Poxigo con tapa a nivel do solo que abre de abaixo para arriba.

CAPITAIS

Capital do estado de Maryland, nos EE UU, á beira da baía de Chesapeake (33.187 h [1990]). Fundada contra o ano 1649 polos puritanos, no 1783 foi ratificada no Tratado de París, coa que se rematan as hostilidades coa Gran Bretaña. Tres anos máis tarde, a Convención de Anápole preparou a futura Convención Federal de 1787.

CIDADES

Cidade do estado de Goiás, Brasil, ao SO de Brasilia (160.520 h [1980]).

1. Prefixo de procedencia grega que se emprega na composición de palabras co significado de ‘á parte de, separado, destacado, falto de’.

2. Prefixo que designa un composto formado ou relacionado co composto ao nome do que está prefixado.

1. Revelación dos acontecementos da fin do mundo presente na tradición relixiosa xudeu-cristiá. O mito da apocalipse, que culmina coa Gloria de Deus, é propio da mentalidade do pobo xudeu, que debido ao seu carácter nómada vivía na espera do seu establecemento final na Terra Prometida. Así, se os padecementos individuais sufridos durante a vida terrea serían recompensados coa permanencia despois da morte a carón de Deus, os da humanidade toda rematarán despois da Apocalipse. Os textos que configuran a literatura apocalíptica teñen, xa que logo, un carácter consolador, contrastando o feito do advenimento do mal co triunfo final da Gloria de Deus e a Salvación. Nunha linguaxe simbólica e escura, fálase de revelacións divinas e acontecementos que han suceder nun futuro afastado. Fundamentalmente é unha visión optimista da historia: o futuro será mellor porque a vitoria será de Deus, do ben fronte do mal, e porque se establecerá un mundo mellor e definitivo. A literatura apocalíptica...

2. Estado catastrófico, tremendamente problemático, ou de moi difícil resolución.

1. Relativo ou pertencente á Apocalipse.

2. Que parece da Apocalipse.

3. Que inspira un horror sublime.