"Bade" (Contén)

1. Superior ou máxima autoridade dunha abadía ou mosteiro que está encargado do goberno da comunidade monástica sen dependencia ningunha doutra autoridade. Pódense definir tamén con este termo as dignidades dalgúns cabidos catedralicios ou as máximas autoridades de certas irmandades ou confrarías en certos territorios do ámbito ibérico. Nalgunhas parroquias de Galicia (sobre todo nas dióceses de Ourense e de Tui-Vigo), Asturias, Portugal, Navarra e parte de Catalunya desígnase o párroco co nome de abade, proceso que algúns autores relacionan coa grande expansión que as células monásticas tiveron nestes países. O cargo e o termo que o designa xorden en relación co nacemento das primeiras agrupacións de monxes, proceso que fai precisa a presenza dunha autoridade que goberne e dirixa os aspectos tanto espirituais como materiais da comunidade. Tendo en conta que os primeiros exemplos de vida monástica xorden no Oriente, o nome semella ter a súa orixe nas terras de Siria, sempre con connotacións...

2. abade coadxutor

   Abade elixido polos monxes en vida do seu antecesor, debido á súa renuncia, senectude, enfermidade ou calquera outro motivo de incapacidade para exercer o cargo.

3. abade comendatario

   Abade que acolle a encomenda total ou parcial das rendas dun mosteiro.

4. abade exento

   Abade exento da xurisdición episcopal, coñecido tamén coa designación latina abade nullius.

5. abade laico

   Durante o período carolinxio, segrar nomeado polo emperador coa finalidade de administrar as rendas dun mosteiro no que xa había un prior encargado da administración espiritual.

6. abade mitrado

   Abade que usa insignias pontificais.

7. abade nullius lat nullius dioecēsis

   Abade que goberna un territorio eclesiástico de xeito independente do bispo, é dicir, directamente suxeito á Santa Sé.

8. abade presidente superior

   Xeneral de cada unha das diversas congregacións bieitas confederadas que se integran na Orde de san Bieito.

9. abade primado

   Abade que preside todas as congregacións confederadas de bieitos negros que se integran na Orde de san Bieito.

10. ...

Liñaxe orixinaria da Coruña. As súas armas levan, en campo de prata, a imaxe dun abade con báculo.

Cabo en forma de trenza que se emprega para suxeitar o cable ao virador e así protexer a base dos mastros.

Santuario situado en Silleda, dedicado á Virxe dos Desamparados levantado en orixe baixo a dirección do mestre de obras Melchor Ricoi ao longo do século XVII. Edificio resolto cunha planta de cruz latina seguindo os ideais estéticos do Neoclasicismo. Destaca a súa concepción espacial e a torre campanario, onde se aprecia o tránsito do Barroco cara ao Neoclásico.

cazoeira.

Liñaxe orixinaria de Baiona. As súas armas levan, sobre ondas de azur e prata, un abadexo .

Columna ou baqueta reforzada que se coloca no ángulo ou cóbado dun piar.

Peza de ferro oca que vai encaixada noutra e axustada a presión.

Quedar o ceo limpo de nubes, despexado e aberto no horizonte.

Oficialmente constituída en 1894, sendo o seu principal promotor e organizador Alfredo Brañas. A de Cambados foi a asociación pioneira dentro do societarismo mariñeiro propiamente dito, e o seu regulamento foi a base de organizacións posteriores. Dun marcado carácter confesional, agrupaba no seu seo a pequenos armadores e mariñeiros (sociedade mixta). Xorde como resposta á desaparición forzosa dos Gremios do Mar (1864); reclamando e continuando a función benéfica e a ordenación dos recursos que os Gremios viñan realizando. A sociedade mariñeira de Cambados inaugurou un novo tipo de sociedade, adoptando funcións que anteriormente eran dos Gremios, tales como os servicios mutualistas, de cooperativa e de sociedade de crédito (para a compra de aparellos e demais útiles para a pesca).

babeiro.

babeiro.

Lingua afroasiática que forma parte do grupo chádico occidental xunto co enguicimo e o zarí. Fálana uns 32.000 nixerianos.