"Casiano" (Contén)
Mostrando 10 resultados de 10.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Nome masculino procedente do latín Cassianus. Na súa orixe trátase dun adxectivo derivado de Cassius, apelido dunha familia romana. Con posterioridade pasou a cognome e, xa na época imperial, a prenome. Dous santos levan este nome: san Casiano de Marsella (360?-432?), celebrado o 23 de xullo, e san Casiano de Ímola (s IV), o 26 de marzo e o 13 de agosto.
-
VER O DETALLE DO TERMO
san (s IV) Bispo de Bruxas e mestre en Ímola, cidade da Romaña italiana. Instruía os seus alumnos na relixión cristiá, pero estes martirizárono ata matalo cravando no seu corpo os estilos cos que lles aprendera a escritura taquigráfica. Por esta razón, é patrón dos mestres de escola que sofren agresións por parte dos seus discípulos e tamén dos estenógrafos. Na arte iconográfica aparece sentado nunha cadeira e leva como atributos persoais un libro aberto na man e un estilete ou punzón; ás veces, represéntase tamén vestido de bispo. A súa festa celébrase o 26 de marzo e o 13 de agosto.
-
VER O DETALLE DO TERMO
san (Dobruxa 360? - 432?) Monxe e escritor latino cristián. De nome Johannes Cassianus, iniciouse no monaquismo en Belén, foi monxe en Palestina e, a partir do 385, eremita en Exipto. No 401 marchou a Constantinopla, onde foi ordenado diácono por san Xoán Crisóstomo. Logo de ser este desterrado, refuxiouse en Roma, cidade na que foi elevado ao presbiterado no 405. Finalmente, chegou a Marsella, onde fundou dous mosteiros entre o 413 e o 416: un para homes, o de San Víctor, e outro para monxas. Escribiu De institutis coenobiorum et de octo principalium vitiorum remediis libri XII (As regras cenobiais e os oito principais remedios dos vicios, libro XII), tratado sobre as institucións monásticas que contribuíu ao desenvolvemento do monacato en Occidente, e Collationes XXIV (XXIV Confrontacións), onde se critica a doutrina agustiniana da graza desde a liña teolóxica semipelaxiana. Ambas as dúas obras serviron de base para a composición da súa regra...
-
-
Relativo ou pertencente a Caucasia ou ao Cáucaso, ou aos seus habitantes.
-
Natural ou habitante de Caucasia ou do Cáucaso.
-
-
-
Relativo ou pertencente aos circasianos ou á súa lingua.
-
Individuo do pobo circasiano.
-
Pobo caucásico que antigamente poboaba a Circasia. Convertidos ao Islam dende o s XVII, mantiveron enfrontamentos contra a dominación rusa ata o seu sometemento no 1864. Coa perda de boa parte do seu territorio, parte da poboación emigrou a outros lugares do Imperio Otomano (as actuais Turquía e Siria). Os circasianos están repartidos entre as repúblicas federadas rusas dos Kabardíns e dos Balkares (circasianos orientais ou kabardíns), de Adiguesia (circasianos occidentais ou adiguesos) e dos Karachas e dos Cherkeses, e nos estados de Turquía e Siria. Practican a agricultura e a gandería, e destacan na confección de tecidos de la. Viven agrupados en poboados (psukho), organizados en tribos compostas de familias patriarcais e sometidos a unha estrutura de goberno complexa e estratificada, que ten como cabeza suprema o valí. A escravitude mantívose ata épocas recentes e son maioritariamente musulmáns.
-
Antiga lingua caucásica falada polo pobo circasiano que, desde a dispersión dos seus integrantes, foi perdendo unidade ata converterse en tres linguas relativamente diferenciadas: o adigueo, o cherkés e o kabardino.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Entidade fundada en 1642 como corporación relixiosa e laboral dos mestres. En 1647 aprobáronse as primeiras ordenanzas, que se renovaron en 1703 e 1719. Como gremio profesional e de carácter pedagóxico, obtivo o seu recoñecemento en 1668 e, posteriormente, o Real y Supremo Consejo de Castilla renovou as súas ordenanzas. A Hermandad fundada na Corte tiña categoría de cabeceira respecto a outras filiais. A chegada de Carlos III e, sobre todo, a maior puxanza do Colegio Académico de Profesores Maestros del Noble Arte de las Primeras Letras, do que se aprobaron os estatutos en 1780, aconsellaron a disolución da Hermandad, tamén esixida pola política reformista dos gobernadores do despotismo ilustrado. As funcións principais da Hermandad eran a de propoñer os examinadores de mestres, sinalar os requisitos para o exame de sufficientia e de vita et moribus, propoñer os mestres leccionistas para as escolas e regular as axudas e fondos para a enfermidade e xubilación dos mestres.
-
GALICIA
Pianista e compositor. Estudou piano e harmonía en Vigo e, en 1946, trasladouse a Madrid para continuar os estudos musicais no Real Conservatorio. Despois comezou unha serie de concertos en solitario que, a partir de 1960, realizou acompañado dun grupo de música lixeira. En 1973 conseguiu unha praza como profesor de piano no Conservatorio de Varkaus e, posteriormente, exerceu a docencia noutros conservatorios finlandeses, como o de Kokkola e o de Joensuu. Das súas composicións destacan Suite Antigua, Fanfari e os ciclos sobre Cantares Gallegos e Follas Novas. Recibiu o Primeiro Premio de Piano do Real Conservatorio de Madrid (1951).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Xurista e político. Durante o Sexenio Revolucionario comezou a colaborar cos monárquicos e, desde 1871, militou no Partido Conservador. Foi deputado pola sección de Lugo (1867-1868), polo distrito de Lugo (1879-1881 e 1884-1886) e senador pola mesma provincia en dúas ocasións entre 1886 e 1893.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Usurpador do Imperio Romano (259-269). Foi xeneral de Valeriano e de Galieno, a quen traizoou, lle matou un fillo e despois fíxose proclamar emperador. Obtivo vitorias importantes contra os bárbaros na Galia, pero matárono os seus soldados.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Xeólogo e enxeñeiro de minas, fillo de Melchor de Prado Mariño. Estudou matemáticas e ciencias naturais na Universidade de Santiago de Compostela e minas en Madrid. De ideas liberais, durante a súa mocidade participou na creación da Sociedad Patriótica Coruñesa. Traballou como inspector de minas e destacou na confección da parte española do mapa xeolóxico de Europa e pola visión que tiña da xeoloxía como ciencia aplicada. Opúxose á división do mapa xeolóxico de España en provincias propoñendo a división por áreas xeolóxicas e realizou numerosos traballos de paleontoloxía na Cordilleira Cantábrica. Colaborou en Observatorio Pintoresco e editou El Tarraconense. Publicou, ademais de numerosos mapas, Vindicación de la geología (1835), Mapa Geológico y Memoria de la provincia de Madrid (1864), Carta géologique de l’Espagne et du Portugal (1864) e Faune primordiale dans la châine Cantabrique (1890). Membro das sociedades xeolóxicas de Londres...
VER O DETALLE DO TERMO